Για ένα κομμάτι ψωμί;

Γράφει η Αθηνά Λαοπόδη   Πριν από λίγες μέρες άκουσα με έκπληξη μια φίλη  ,η οποία απέ...



Γράφει η Αθηνά Λαοπόδη


  Πριν από λίγες μέρες άκουσα με έκπληξη μια φίλη  ,η οποία απέκτησε το πτυχίο της πριν 2 χρόνια , να μου λέει ότι η ίδια στάθηκε τυχερή αφού δουλεύει 8ωρο και παίρνει τακτικά τον μισθό των…500 ευρώ το μήνα. Θυμήθηκα – την όχι πολλά χρόνια πριν- γενιά των 700 ευρώ και λίγο αργότερα εκείνη των 592 ευρώ και η ανησυχία μου ήταν έκδηλη. Όχι τόσο για το πώς θα τα κατάφερνε η φίλη μου να χτίσει την ζωή της με αυτό το «γενναιόδωρο» μηνιάτικό αλλά για τον μεγάλο κίνδυνο που ελλοχεύει τόσο για την δική της γενιά , όσο και για όσους είμαστε ακόμα φοιτητές και όσους ακολουθούν. ΄Ένας κίνδυνος, παρόλα αυτά, που είναι στο χέρι μας να αποτρέψουμε.

    Τα αλλεπάλληλα μνημόνια  τα τελευταία 6 χρόνια και οι συνέπειες τους που μεταφράζονται σε μειώσεις μισθών –συντάξεων , εξοντωτική φορολόγηση , ανεργία και γενικότερη υφεσιακή πολιτική κρύβουν μια πολύ μεγαλύτερη απειλή από την ίδια την φτωχοποίηση . Την απειλή να τα συνηθίσουμε. Να θεωρήσουμε- κυρίως οι νεότερες γενιές ότι οι νόμοι που τα διέπουν αποτελούν την «κανονικότητα» . Ο μισθός των 489 ευρώ καθαρά , το κατεστραμμένο εργατικό Δίκαιο  , οι ομαδικές απολύσεις , ο κατάπτυστος Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας που βάζει τράπεζες πάνω από εργαζόμενους από τις επόμενες γενιές υπάρχει η δυσοίωνη προοπτική  να θεωρηθούν ως η μόνη πραγματικότητα  Σκεφτείτε  , ας πούμε , τα παιδιά που στο πρώτο μνημόνιο το 2010 ετοιμάζονταν για την πρώτη τους χρονιά στο Γυμνάσιο . Σήμερα θα είναι οι πρωτοετείς φοιτητές ή οι νέοι εργαζόμενοι . Είναι παιδιά που πέρασαν «στερημένη» οικονομικά εφηβεία  και την αυγή της ενήλικης ζωής τους δεν βλέπουν τίποτα άλλο παρά  ψίχουλα στο πορτοφόλι τους και ένα «Δημόσιο» (;) χρέος για το οποίο καλούνται να θυσιάσουν ζωές και όνειρα.
  Στην ίδια μοίρα βρίσκονται και όσοι τελειώνουν τώρα το πανεπιστήμιο ή δουλεύουν εδώ και λίγα χρόνια. Με μια διαφορά . Αυτοί  εκτός από τα ψίχουλα βίωσαν και τις «πλατείες» , και την «ελπίδα» του ΣΥΡΙΖΑ και την «’Άνοιξη της Αθήνας», όπως εύστοχα κάπου είχε περιγράψει ο τέως Υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης εκείνο το συγκλονιστικό επτάμηνο από τις εκλογές του Γενάρη του 15 μέχρι το Δημοψήφισμα. Αυτοί οι νέοι μαζί με πολλούς μεγαλύτερους είδαν το ΟΧΙ τους, εκείνο του 61,3% ,να γίνεται ΝΑΙ την αμέσως επομένη . Αυτοί οι νέοι και οι μεγαλύτεροι που αργότερα θα πουν « Αφού βλέπεις ό,τι και αν ψηφίσουμε αυτοί θα συνεχίζουν. Τίποτα δεν θα αλλάξει». 
 Αυτή η ηττοπάθεια , ο μηδενισμός των πάντων είναι η χειρότερη προδοσία, το πιο επιβλαβές χτύπημα που έδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ σε όλους όσους σηκώθηκαν από τον καναπέ , έτρεξαν στο Σύνταγμα εκείνο το Φλεβάρη να ενθαρρύνουν τον αγώνα του στην Ευρώπη  και αργότερα τον Ιούλη βροντοφώναξαν ΟΧΙ ανάμεσα σε τρομολαγνείες και ασύστολή προπαγάνδα από τα ΜΜΕ . 
Πολλοί θα υποστηρίξουν ότι αυτοί οι άνθρωποι , οι προδομένοι θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη μαγιά για μια αυτόβουλη κοινωνική έκρηξη. Όμως τόσο η στρατηγική των «μικρών» συνεχιζόμενων περικοπών- τεράστιων στο σύνολο -  έναντι του «ξαφνικού θανάτου» μιας ξαφνικής παύσης πληρωμών , μείωση μισθών –συντάξεων απευθείας στο μισό , διακοπή επικουρικών συντάξεων κλπ , όσο και ένα συνδικαλιστικό κίνημα πολύ κατώτερο των περιστάσεων και με τις γνωστές παθογένειες του ( εργατοπατέρες, σωματεία-σφραγίδα, απεργίες μιας μέρας , προνόμια κλπ) δεν συντελούν καθόλου προς αυτή την κατεύθυνση .

Μπορούμε να κάνουμε κάτι ;
  
 Η συνειδητοποίηση ότι η επιβίωση δεν είναι ο κοινωνικός σκοπός της ζωής ενός ανθρώπου είναι ,κατά την άποψη μου, ο πυρήνας της οποιασδήποτε προσπάθειας απεμπλοκής από την  σύγχρονή υποδούλωση την οποία βιώνουμε. Δεν υπάρχει αθανασία ή αλλιώς τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς διαγενειακη συνείδηση ή όπως αλλιώς λέγεται αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών.  Γιατί αν ακόμα μερικοί από μας καταφέρουμε την αξιοπρεπή διαβίωση σε αυτές τις συνθήκες μπορεί κανείς να μη σκεφτεί τα παιδιά που έρχονται στον κόσμο με χρέος 40.000 ευρώ έκαστο και θα βιώνουν την εργασιακή- φορολογική ζούγκλα με τα ανύπαρκτα ανθρώπινα Δικαιώματα ; Η πολιτικοποίηση- και όχι η τυφλή κομματικοποίηση - είναι το χρέος στους εαυτούς μας και στις επόμενες γενιές που έρχονται . Είναι φυσιολογικό να φεύγει πάνω από μισό εισόδημα του βασικού κάθε μήνα σε λογαριασμούς και φόρους;  Τι σημαίνει να ζεις με Ευρώ  όντας ο παρίας της Ευρώπης ; Τι είναι η Διατλαντική συμφωνία εμπορίου και τι συνέπειες θα έχει ; Είναι δίκαιο να υπάρχουν 65 άνθρωποι που να καρπώνονται το μισό πλούτο της γης και τα υπόλοιπα δισεκατομμύρια τον άλλον μισό ;  Απλά ερωτήματα που ίσως όμως μπορέσουν να μας «σώσουν» από την προοδευτική πλύση εγκεφάλου και την αποδοχή  της φτώχειας ως μοναδικής πραγματικότητας .
 Το μεγάλο ερώτημα παραμένει. Θα διεκδικήσουμε τις ζωές μας ή θα περιμένουμε «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,» όχι κάποιο θαύμα κατά Βάρναλη αλλά τον επόμενο φόρο, περικοπή , γροθιά στα όνειρα και το μέλλον μας ; 

Η απάντηση  πρέπει να δοθεί άμεσα...



Related

ΑΠΟΨΕΙΣ 7167283548940032659

Δημοσίευση σχολίου

emo-but-icon

Follow Us

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ο ΚΑΙΡΟΣ

EDITORIAL

EDITORIAL

FACEBOOK

ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΠΑΝΤΡΕΥΟΝΤΑΙ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΡΟΗ

ΣΧΟΛΙΑ

.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

item