Οι Λαρισαίες αγκάλιασαν την Ευαγγελία Λιακούλη σε μια …γυναικεία υπόθεση (φωτο)

milonas 728x120

Σε μια ζεστή βραδιά η πρόεδρος του Κέντρου Πρόληψης – ΟΚΑΝΑ και υποψήφια Βουλευτής του ΚΙΝ.ΑΛ., κ. Ευαγγελία Λιακούλη, κάλεσε τις γυναίκες του νομού , στο χώρο του “Passerella” και εκείνες ανταποκρίθηκαν με το παραπάνω κατακλύζοντας την αίθουσα.

Σκοπός της βραδιάς ήταν όλες οι παρευρισκόμενες να μοιραστούν μια όμορφη συζήτηση  ενόψει της Ημέρας της Γυναίκας, με θέμα: « Γυναίκα: ένα αιώνιο σύμβολο, σε μια αιώνια περιπέτεια…».

Όπως και έγινε… Η κ. Λιακούλη συζήτησε μαζί τους διάφορα θέματα αφού ευχαρίστησε για την μεγάλη προσέλευση.

Δείτε φωτογραφίες:

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑΣ ΛΑΙΚΟΥΛΗ

Ευχαριστώ θερμά για την παρουσία σας και τη μεγάλη αγάπη σας

Είναι τόσο σπουδαίο να έχει κανείς τόσο υπέροχες φίλες, σε μια εποχή που τα πάντα αμφισβητούνται και οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται, όσο ποτέ άλλοτε .

Ευχαριστώ όλες σας. Ολες τις γυναίκες κάθε ηλικίας που είναι σήμερα κοντά μας, τις νεαρές, φρέσκιες παρουσίες, τα νέα κορίτσια, τις νέες γυναίκες, τις μεσήλικες γυναίκες και τις γυναίκες της ώριμης ηλικίας, που τόσο πολλά έχουν προσφέρει, που τόσο πολύ χρειαζόμαστε για την σοφία τους, την εμπειρία της ζωής που αυτές κουβαλάνε και που εμείς ακόμη δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε, παρά μόνο διαρκώς να κατακτάμε μέσα από το βίωμα.

Ευχαριστώ την Ελένη Καλαμπαλίκη, μια σπουδαία νέα γυναίκα, μια σοβαρή εικαστικό της πόλης μας , που αποτελεί τιμή μου η σημερινή παρουσία της στην εκδήλωσή μας και ο μοναδικός τρόπος που προσέγγισε το θέμα μας.

Μια υπέροχη ιδέα συζήτησης, αποτέλεσε η προσέγγιση της Ελένης, μέσα από ένα δικό μου πίνακα ζωγραφικής, που ξεκίνησα ένα ξημέρωμα μιας Τρίτης και ολοκλήρωσα μετά από δύο μήνες περίπου, προσθέτοντας διαρκώς στοιχεία που ένιωθα ότι πρέπει να έχει πάνω του ο καμβάς…

Το έργο μου αυτό το ονόμασα «Η ανάβαση».

Σε ανάμνηση της σημερινής μας συνάντησης, αναπαρήγαγα το έργο σε ειδικά και αριθμημένα αντίτυπα τα οποία σας έχουν ήδη δοθεί, επειδή ήθελα να έχετε ένα κομμάτι δικό μου.

Είναι γνωστό ότι δεν είμαι ζωγράφος, ούτε εκθέτω τα έργα μου. Η ζωγραφική είναι ένα από τα αγαπημένα χόμπυ μου και είμαι μια απλή ερασιτέχνης, όπως εκατομμύρια άνθρωποι. Ζωγραφίζω λοιπόν, για μένα.

Όμως, η ιδέα της Ελένης να μιλήσουμε με αφορμή αυτό, με βρήκε σύμφωνη, διότι δημιουργώντας ακριβώς αυτό το έργο, βρέθηκα σε ένα εσωτερικό διάλογο με το θέμα «Γυναίκα», βρέθηκα σε μια αναζήτηση της έμφυλης ταυτότητάς μου, της αρχέτυπης ουσίας μου και με απαρχή αυτό, ξεδίπλωσα πολλές εκφάνσεις της διαδρομής μου, αλλά και της διαδρομής των άλλων γενεών των γυναικών που γνώρισα, καταρχήν των γενεών καταγωγής μου, αλλά και άλλων πολλών γυναικών που συνάντησα στα χρόνια που ζω …

Κάθησα ώρες μπροστά στο καβαλέτο και κοίταζα το απέραντο γκρι με το οποίο καταρχήν έντυσα τον καμβά-  δεν ξέρω γιατί.

Πάντως ήταν μονόδρομος για μένα η επιλογή του γκρι .

Μετά είδα τη διαδρομή μας, όχι σαν μια ευθεία, αλλά σαν μια σκάλα με πολλά σκαλοπάτια, ψηλά και δύσκολα, γεμάτα συρματοπλέγματα, που έσκιζαν τα πόδια μας όταν σκαρφαλώναμε. Αλλά δεν σταματάγαμε. Σκαρφαλώναμε και συνεχίζαμε. Και συνεχίζαμε. Και μπορεί το αίμα να έτρεχε από τη σκισμένη τρυφερή σάρκα των ποδιών μας, μέχρι το τελευταίο σκαλοπάτι που ήταν το δυσκολότερο, αλλά οδηγούσε στο προσωπικό μας «βάθρο». Τότε πρόσθεσα τα ολόλευκα φτερά. Την αυτοπραγμάτωση, την προσωπική «θέωση».

Τότε, ολοκλήρωσα το έργο μου.

Η γυναίκα μέσα στο χρόνο, αποτέλεσε ένα καθοριστικό και αδιαμφισβήτητο αιώνιο σύμβολο. Η ζωή της, ήταν επίσης μια αιώνια περιπέτεια. Ακόμη είναι. Σε άλλους τομείς λιγότερο και σε άλλους περισσότερο.

Σε πολλές κοινωνίες βιώνει ακόμη και σήμερα τον έμφυλο ρατσισμό και μάλιστα σε πρωτόγονα επίπεδα. Κάποια παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά:

Η Μάλτα είναι μια χώρα που ανήκει στην ΕΕ από το 2004, δηλαδή εδώ και 15 χρόνια. Σημαντικό αυτό, αν σκεφτείς ότι σε αυτή τη μικρή και συμπαθέστατη κατά τ’ άλλα χώρα, ένας άντρας μπορεί να απαγάγει μια γυναίκα, αρκεί να σκοπεύει να την παντρευτεί και έτσι απαλλάσσεται δια παντός από οποιαδήποτε καταδίκη και τιμωρία, ανεξάρτητα από την γνώμη της γυναίκας. Αντίστοιχα, στο Λίβανο, αν ένας άντρας ΒΙΑΣΕΙ ή απαγάγει μια γυναίκα, δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο δίωξης από τη δικαιοσύνη, εφόσον παντρευτεί το θύμα. Σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, είναι παράνομο για τις γυναίκες να λαμβάνουν άδεια οδήγησης. Στην Τυνησία η γυναίκα έχει δικαίωμα να κληρονομήσει μόνο τα μισά από εκείνα που κληρονομεί ο αδερφός της. Στην Αίγυπτο ένας άντρας θα αντιμετωπισθεί με επιείκεια στο δικαστήριο αν σκοτώσει τη γυναίκα του επειδή την έπιασε να τον απατά, ενώ στη  Συρία, ένας άντρας που σκοτώνει τη γυναίκα, κόρη, μητέρα του επειδή τη συνέλαβε να διαπράττει “οποιαδήποτε παράνομη σεξουαλική πράξη”, θα καταδικαστεί το πολύ σε 7 χρόνια φυλάκισης, ενώ μέχρι και το 2009 δεν υπήρχαν καν νομικές συνέπειες σε τέτοιου είδους εγκληματικές πράξεις.Στο Ισραήλ, το διαζύγιο είναι προνόμιο μόνο του συζύγου, ενώ μόλις το 2011 στο Μάλι ψηφίστηκε ένας νόμος που ανάγει το σύζυγο σε απόλυτο “αρχηγό” του σπιτιού, υποδεικνύοντας στη σύζυγο να υπακούει σ’ αυτόν.

Υπάρχουν 46 χώρες στον κόσμο (πχ. Ουζμπεκιστάν, Αρμενία) που δε διαθέτουν κανενός είδους νομοθεσία για την προστασία των γυναικών από φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας.

Ακόμη και στις ΗΠΑ, τη “γη της ελευθερίας”, οι άντρες και οι γυναίκες αντιμετωπίζονται διαφορετικά σε ζητήματα ιθαγένειας.

Σε συνολικά 22 χώρες του κόσμου οι παντρεμένες γυναίκες δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την ιθαγένεια στα παιδιά τους, ενώ οι άντρες μπορούν και 44 χώρες παγκοσμίως δεν έχουν το δικαίωμα να περάσουν την ιθαγένεια στους συζύγους τους, ενώ αντίστοιχα οι παντρεμένοι άντρες μπορούν.

Όλα αυτά είναι μαύρες ενδείξεις πως υπάρχει πολλή δουλειά ακόμη που πρέπει να γίνει ώστε τα ίσα δικαιώματα για όλους τους ανθρώπους να είναι δεδομένα και όχι μια υπόθεση “under construction” στο διηνεκές.

Παρά τα παραπάνω παραδείγματα που αποτελούν  αιτία διαρκών αγώνων, είναι αλήθεια ότι με το πέρασμα του χρόνου η θέση της γυναίκας έχει αλλάξει ουσιαστικά και τα βήματα που έχουν γίνει είναι σπουδαία, αλλάζοντας πολλά και αποτυπώνοντας μια νέα κοινωνική κατάσταση και στη χώρα μας .

Μέσα από διαρκείς αγώνες, στους οποίους γυναίκες πρωταγωνίστησαν, αλλά και πολλοί άντρες  συστρατεύτηκαν,  η Ελληνίδα του 2019 είναι τελείως διαφορετική από εκείνη των προηγούμενων δεκαετιών, όπου οι μορφωμένες και επαγγελματικά επιτυχημένες γυναίκες αποτελούσαν εξαίρεση. Αν κοιτάξετε γύρω σας, θα δείτε, πως σήμερα η γνώση, η επιδεξιότητα, ο δυναμισμός, η ανεξαρτησία δεν αποτελούν πλέον χαρακτηριστικά μόνο των ανδρών.

Σήμερα έχουμε αποφασιστικό λόγο και ρόλο στην κοινωνία.

Έχουμε τη γνώση, τη διαίσθηση, την ψυχή, την ευαισθησία. Νιώθουμε υπερήφανες για όλα όσα έχουμε κατακτήσει. Τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Έχουμε έναν ρόλο πολυδιάστατο, στον οποίο ανταποκρινόμαστε με δυναμισμό, αλλά και με μεγάλη επιτυχία. Παραμένοντας η ψυχή της οικογένειας, η σύγχρονη Ελληνίδα είναι ταυτόχρονα σύζυγος-σύντροφος, μητέρα που μεταφέρει με αγάπη αρχές και αξίες στα παιδιά της, αλλά και επιτυχημένη επαγγελματίας.

Είμαστε ο συνδετικός κρίκος που κρατά ενωμένη την οικογένεια, πολυμελή ή μονογονεїκή. Έχουμε πολλές υποχρεώσεις, που ξεκινούν από νωρίς το πρωί και τελειώνουν αργά το βράδυ. Στηρίζουμε την οικογένεια οικονομικά, συμμετέχουμε ενεργά στην αγορά εργασίας και στην παραγωγική διαδικασία.

Διεκδικήσαμε και πετύχαμε τα δικαιώματα μας: το δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική -του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, το δικαίωμα στη μόρφωση, το δικαίωμα στην εργασία, στην ισότητα, την οικονομική χειραφέτηση και τόσα άλλα.

Το παγκόσμιο χάσμα ανάμεσα στα δύο φύλα έκλεισε ελαφρώς το 2018. Αλλά αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα, που θέλει τις γυναίκες να έχουν πολύ λιγότερες ευκαιρίες στην οικονομική ζωή, την κοινωνική ανέλιξη και την εκπροσώπηση στην πολιτική σκηνή.

Σύμφωνα με την νέα έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) για να κλείσει η ψαλίδα των ανισοτήτων χρειάζεται να περάσουν 108 χρόνια ακόμη. Και να σβήσει η διαφορά στον εργασιακό βίο και τις αμοιβές κάτι περισσότερο… από δύο αιώνες.

Απογοητευτική η εικόνα στη χώρα μας, όπου η ψαλίδα άνοιξε τα τελευταία 12 χρόνια.

Οι συνολικές ανισότητες μεταξύ των δύο φύλων στην πολιτική, την εργασία, την υγεία και την εκπαίδευση βελτιώθηκε φέτος κατά λιγότερο από 0,1% και υπολογίζεται ότι θα εξαλειφθούν το 2116.

Ο μεγαλύτερος αγώνας θα πρέπει να δοθεί για να γεφυρωθεί η διαφορά στις οικονομικές ευκαιρίες, η οποία υπολογίζεται με βάση τη συμμετοχή, τις αμοιβές και την εξέλιξη στην αγορά εργασίας.

Εάν συνεχίσουμε με τους ίδιους ρυθμούς, θα πρέπει να περάσουν 202 χρόνια για να σπάσει εντελώς η «γυάλινη οροφή» σε αυτό το πεδίο, προειδοποιεί το WEF.

Σήμερα μόνο το 34% των διευθυντικών στελεχών παγκοσμίως είναι γυναίκες, ενώ μόλις το 63% της ψαλίδας στους μισθούς έχει κλείσει. Η ψαλίδα στην εκπαίδευση, την υγεία και την πολιτική άνοιξε κι άλλο αντί να κλείσει.

Η ψαλίδα των ανισοτήτων έχει ανοίξει και στην Ελλάδα ανάμεσα στο 2006 και το 2018. Η χώρα μας κατατάσσεται 78η , ενώ η  επίδοσή μας είναι καλύτερη στην οικονομική συμμετοχή και τις ευκαιρίες στην εργασία, αφού σε αυτό το μέτωπο η κρίση οδήγησε σε σύγκλιση των μισθών… προς τα κάτω.

Ωστόσο στην εκπαίδευση είμαστε στην 73η θέση, στην συμμετοχή στην πολιτική ζωή στην 88η θέση και στην υγεία και επιβίωση στην 99η.

Τα στοιχεία αυτά είναι ενδεικτικά της πραγματικής κατάστασης .

Η καταπολέμηση της φτώχειας και η βελτίωση της θέσης και της κατάστασης των γυναικών,  δεν μπορεί να επιτευχθεί  παρά μόνο με εκπόνηση πολιτικών σε όλο το φάσμα της εθνικής και ευρωπαϊκής νομοθεσίας

Σημαντικές πρωτοβουλίες και διεκδικήσεις αποτελούν οι :

  • εφαρμογή εθνικής στρατηγικής
  • βελτίωση της δημοκρατίας –έμφυλης ισότητας με καλές πρακτικές
  • αντιμετώπιση της διαφθοράς
  • κίνητρα σε εργοδότες για την ενίσχυση της γυναικείας απασχόλησης αλλά και διευκολύνσεων κατά την παροχή της γυναικείας εργασίας
  • κίνητρα ενίσχυσης του θεσμού του ελαστικού ωραρίου και περισσότερης αυτονομίας στην εργασία
  • μέτρα για το μείζον πρόβλημα της υπογεννητικότητας
  • διαμόρφωση θεσμικού πλαισίου σχετικά με την προστασία της άγαμης μητέρας και φορολογική ελάφρυνση της μονογονεϊκής οικογένειας
  • θεσμική κατοχύρωση της ανασφάλιστης νοικοκυράς
  • ειδικές δράσεις για την αύξηση των γυναικών στην αγορά εργασίας -προγράμματα με αυξημένη συμμετοχή γυναικών αλλά και αυξημένη χρηματοδότηση στις επιχειρήσεις όταν προσλαμβάνουν άνεργες γυναίκες.
  • στήριξη της γυναικείας επιχειρηματικότητας
  • θεσμική αντιμετώπιση και καταπολέμηση της παράνομης διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων με θύματα τις γυναίκες και τα παιδιά.
  • Θεσμικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση της κακοποίησης και όλων των μορφών της ενδοοικογενειακής βίας
  • Θεσμική κατοχύρωση με ποινές, της  ίσης μεταχείρισης στην εργασία και την επαγγελματική διάκριση

Αγαπητές Φίλες,

Η Αφροδίτη του Χόλε Φελς ή Αφροδίτη του Σπηλαίου, ήταν ένα  αγαλματίδιο που βρέθηκε σε σπηλιές πρωτόγονων ανθρώπων στην Γερμανία και έχει ηλικία 35.000 με 40.000 ετών. Απεικονίζει μια γυναικεία φιγούρα που απέχει πολύ από την κλασική εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας για την Αφροδίτη, αφού είναι μια χοντρή φιγούρα που ωστόσο , το πάχος και οι υπερτροφικοί μαστοί είναι αυτά που την κατατάσσουν στα σύμβολα, αφού το πρότυπο της γυναίκας για πολλές χιλιετηρίδες υπήρξε η γυναίκα-μήτρα, η ικανή να γεννήσει, να θρέψει νέα θαλερά μέλη στην κοινότητα, στην ουσία, να εξασφαλίσει την διαιώνιση του είδους των ανθρώπων.

Μέσα στο χρόνο η εικόνα αυτή άλλαξε , αλλά η γυναίκα έμεινε ένα ακατάλυτο σύμβολο

Η θεά Αθηνά είναι ένα κλασικό παράδειγμα που δείχνει ότι η στάση των ανθρώπων εκλεπτύνεται όσο αναπτύσσεται ο πολιτισμός. Η γυναίκα δεν μένει απλά γεννήτρια, αλλά αποκτάει και άλλες ιδιότητες: την σύνεση, την σοφία, την αγάπη, ακόμα και την ανδρεία, ένα κατεξοχήν χαρακτηριστικό των ρωμαλέων ανδρών. Η γυναίκα συμβολίζει πια την ισορροπία ανάμεσα στον πόλεμο και την ειρήνη, ανάμεσα στον μόχθο της καθημερινότητας και την ηρεμία της οικογενειακής ζωής, ανάμεσα στο βίαιο σαρκικό σμίξιμο και την τρυφερότητα του χαδιού. Και επιπλέον γίνεται μητέρα, προστάτιδα, αρωγός και σύντροφος, ένα σύμβολο θαυμαστό!

Η εποχή μετά τον Διαφωτισμό φέρνει στον πλανήτη νέα ήθη. Η ισονομία και ισοπολιτεία που υπόσχονται οι διαρκείς επαναστάσεις απέναντι στις μοναρχίες αποτελούν την ευκαιρία του γυναικείου φύλου να αξιώσει κάποια δικαιώματα.

Αυτό όμως που κάνει την γυναίκα να αποκτήσει διαπραγματευτικά χαρτιά σε μια κοινωνία κατεξοχήν φτιαγμένη για άντρες είναι η εισχώρησή της στον βιομηχανικό παραγωγικό ιστό.

Τώρα γίνεται η ίδια μια παραγωγική μονάδα ,απαραίτητη στην βιομηχανική αλυσίδα, σχεδόν όσο κι ο άντρας, αφού εκεί δεν παίζει ρόλο η διαφορά στην μυϊκή μάζα.

Το σύμβολο παραπέμπει πια στην γυναίκα-αγωνίστρια.

Η ραγδαία ανάπτυξη της επιστήμης, η νέα εποχή που ξημερώνει, δεν αφήνει την γυναίκα ασυγκίνητη και το λαμπρότερο παράδειγμα είναι η κάτοχος του νόμπελ φυσικής Μαρία Κιουρί, μια από τους πιο σημαντικούς επιστήμονες όλων των εποχών, η οποία μάλιστα, πειραματιζόμενη με το ουράνιο και το πολώνιο, ραδιενεργά στοιχεία, πεθαίνει στο τέλος από καρκίνο.

Αλλά και στην συγγραφή και την ποίηση έχουμε πλέον λαμπρά παραδείγματα γυναικών, όπως την Βιρτζίνια Γουλφ, ή παλιότερα την Μέρυ Σέλεϊ, αγαπημένη του λόρδου Βύρωνα που ήταν αυτή που εμπνεύστηκε την τρομακτική φιγούρα του Φρανκεστάιν! Μιλάμε πια για ένα σύμβολο δυναμικής, προόδου και υψηλής κουλτούρας, που επιθυμεί να κάνει τον κόσμο καλύτερο!

Με τον τρόπο αυτό η γυναίκα κατακτά ένα προς ένα τα ανδρικά κάστρα αποδεικνύοντας στην πράξη ότι δεν υστερεί σε τίποτα από το υποτιθέμενο «ισχυρό» φύλο.

Ένα φύλο που ωστόσο προβάλει σθεναρή αντίσταση στην κοινωνική ανέλιξη της γυναίκας στην προσπάθειά του να μην απωλέσει την επικυριαρχία του.

Μα το ποτάμι δεν γυρίζει ποτέ πίσω. Οι γυναίκες παρεισφρέουν σε παραδοσιακά ανδρικά επαγγέλματα, στην δικηγορία, την ιατρική, στο εμπόριο, ακόμα και στην πολιτική και δεν αργεί η στιγμή που βλέπουμε γυναίκες να αναλαμβάνουν σημαντικούς πολιτικούς θώκους.

Αλλά και στους μεγάλους πολέμους του 20ου αιώνα η γυναίκα συμμετέχει το ίδιο ενεργά με τους άντρες και δεν αποτελεί πια το παραδοσιακό άμαχο θύμα.

Γυναίκες όπως η Πασιονάρια ή η Ρόζα Λούξενμπουργκ, δίνουν το επαναστατικό στίγμα σε μια εξεγερμένη γενιά και σε ένα εξεγερμένο φύλο!

Το σύμβολο, το προαιώνιο γυναικείο σύμβολο που αναζητούμε, κάνει μια ακόμα στροφή, αυτή την φορά προς την οικουμενικότητα και την γυναίκα μοχλό και διαμορφωτή της παγκόσμιας ιστορίας!

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο και φθάνοντας στην Σύγχρονη Εποχή, συνεχίζουν να υπάρχουν γυναίκες- πρότυπα, ωστόσο φθαρτά και επίπλαστα μοντέλα κάνουν την εμφάνισή τους.

Τα χρόνια της ειρήνης και της σχετικής ευμάρειας μειώνουν την πραγματική θέση της γυναίκας στην κοινωνία, στρέφουν την ανεξάντλητη ενέργειά της στον καταναλωτισμό και εστιάζονται σε ψευδεπίγραφα πρότυπα, όπως αυτά που προβάλει το lifestyle, άκρως σεξιστικά και υποτιμητικά για όλες εμάς.

Ερωτήματα αδυσώπητα σήμερα προβάλλουν :

Αυτή η μίζερη και φτιασιδωμένη μοίρα είναι που αξίζει στον προαιώνιο συμβολισμό της γυναίκας;

Πού θα χωρέσει τότε η τρυφερότητα της μάνας, η φροντίδα της συζύγου, η τρομερή δυναμική του γυναικείου πνεύματος, ο καθημερινός αγώνας μέσα κι έξω από το σπίτι, η πάλη για ένα καλύτερο αύριο, η κοινωνική καταξίωση;

Επιλέγουμε το lifestyle και τις επιταγές του καταναλωτισμού, ή το πρόσωπο της αυλακωμένης αγρότισσας, της ταλαιπωρημένης εργάτριας, της μαχητικής επιχειρηματία και επιστήμονα, με όλη την κούραση, πολλές φορές την χαραγμένη απελπισία, την θλίψη, αλλά και το ασίγαστο κουράγιο που έχει μέσα της η γυναικεία ψυχή;

Ενας νεαρός συγγραφέας, είπε σε μια ομιλία του κάτι που κράτησα «Το πολυπόθητο σύμβολο –γυναίκα ,  είναι η Σπαρτιάτισσα που λέει στον γιό της «Ή ταν ή επί τας», η γυναίκα που ασκεί την βιοπάλη και που δεν σταματά να αγωνίζεται ακόμα κι όταν δεν ακούει κανένα «ευχαριστώ», η γυναίκα που ξέρει πώς να χαϊδεύει ακόμα κι όταν έχει λερωμένα από τον κάματο χέρια, η γυναίκα που γνωρίζει την λεπτή και αδιόρατη ισορροπία ανάμεσα σε ένα σπαρταριστό κορμί και σε ένα κοφτερό μυαλό, η γυναίκα που μπορεί να αδράξει την μοίρα της και να την στίψει σαν το λεμόνι για να μοιράσει τους χυμούς της ζωής παντού γύρω της, η γυναίκα που δεν θα λυγίσει σε καμιά κρίση και που η αγκαλιά της δεν θα έχει ποτέ ούτε αρχή, ούτε τέλος. Αυτό θαρρώ θα έπρεπε να είναι το σύμβολο- γυναίκα. Κι αν ακόμα δεν είναι, αυτό θα συνεχίσω να αγαπώ και να ευγνωμονώ».

Η περιπέτεια της γυναίκας σε μια πολυεπίπεδη, μαχητική πορεία μέσα στο χρόνο, από την υποτέλεια προς τη χειραφέτηση, είναι υπόθεση όλων μας.

Υπόθεση πολιτικής και πολιτισμού, υπόθεση καθημερινότητας, που εξαρτάται όχι μόνο από φυσιοκρατικές, αλλά και από ηθικές και κοινωνικές παραμέτρους.
Στις μέρες μας η περιπέτεια αυτή γυρίζει σελίδα.

Με εκκρεμή ακόμα πολλά προβλήματα, νέες προοπτικές φαίνεται να διανοίγονται για τον δυναμικό επαναπροσδιορισμό της θέσης της γυναίκας.

Τελειώνω , με δύο  ιστορικά  γεγονότα:

Την Κυριακή 18 Ιανουαρίου 1953 στην αναπληρωματική εκλογή στον Νομό Θεσσαλονίκης (που τότε περιελάμβανε και τον Νομό Χαλκιδικής) αναδεικνύεται η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής: η Ελένη Σκούρα, υποψήφια του Συναγερμού.

Σπουδαίο, επίσης, είναι ότι και το Κέντρο (όπως και άλλοι συνδυασμοί) σ’ αυτή την αναμέτρησή του είχε υποψήφια γυναίκα: την Ελένη Ζάννα.

Έτσι η ελληνική Βουλή απέκτησε την πρώτη βουλευτίνα της. Όταν μάλιστα, κατά την πρώτη εμφάνισή της σε συνεδρία, ο Πρόεδρος της Βουλής την προσφώνησε «κυρία βουλευτής», προκλήθηκε ειδική συζήτηση για την καθιέρωση του «σωστού» όρου για τις γυναίκες-μέλη του Κοινοβουλίου, που προβλεπόταν να πληθύνουν.

Αξίζει να το θυμόμαστε !

Επίσης,  ο υποψήφιος βουλευτής Ιωάννης Τσουδερός, τον Οκτώβριο του 1961 απευθυνόμενος στις γυναίκες του Ρεθύμνου μιλάει για την ψύχραιμη και τετράγωνη γυναικεία λογική, ενώ καλεί τις μητέρες να ΠΡΟΣΕΞΟΥΝ ποιον θα ψηφίσουν, καθώς “η πατρίς και τα παιδιά χρειάζονται τη μητρική φροντίδα»

Θα μου επιτρέψετε, με την ιδιότητα της υποψήφιας βουλευτή, να σας καλέσω κι εγώ να ΠΡΟΣΕΞΕΤΕ , να επιλέξετε ποιον θα ψηφίσετε , διότι πράγματι   “η πατρίς και τα παιδιά χρειάζονται τη μητρική φροντίδα»,  αλλά επιπλέον  η πατρίδα και η πολιτική χρειάζεται τη γυναικεία ευαίσθητη ματιά, τη γυναικεία θαρραλέα ψυχή και το γυναικείο απαράμιλλο κουράγιο,  που ένα αιώνιο σύμβολο- η Γυναίκα , απέκτησε μέσα από την αιώνια περιπέτειά της .

 

Πηγή: onlarissa.gr

error: Content is protected !!