Ηχηρή παρέμβαση από τη Ζέττα Μακρή – «Ήρθε η ώρα της αυτοκριτικής»

stergiou
fotou
Ontopoulos780x90

Σε μία -αιρετική- δήλωσή της για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας η πρώην υφυπουργός και βουλευτής της ΝΔ Ζέττα Μακρή αναφέρει:

KENT728X100

Άλλη μια μέρα βαρύγδουπων δηλώσεων,δυσάρεστων διαπιστώσεων,μιας ακόμη απεργίας,φεμινιστικής αυτή την φορά.

Αναμφίβολα και αναντίρρητα,οι γυναίκες ακόμη και στον 21ο αιώνα,χρειάζεται να παλεύουν,να διεκδικούν,να αγωνίζονται. Τα στατιστικά στοιχεία προσφέρουν τα απαραίτητα επιχειρήματα σε όσες καταγγέλλουν την ανισότητα.

Εκτός,όμως, από τις δυσάρεστες διαπιστώσεις,μήπως ήρθε η ώρα και της επιβεβλημένης αυτοκριτικής;

Χρόνια αγώνων,χρόνια προσπαθειών,χρόνια με νίκες για τις γυναίκες αλλά και χρόνια με λάθη και υπερβολές.

Δεν είναι λάθος που δίνουμε την εντύπωση ότι θέλουμε λιγότερες ευθύνες στον εργασιακό μας χώρο;

Δεν είναι λάθος που “εργαλιοποιούμε”-για να υιοθετήσω έναν πολυφορεμένο εσχάτως,εισαγόμενο,όρο- την μητρότητα;

Δεν είναι λάθος που ακόμη και οι εκλεγμένες εκπρόσωποί μας,στην Βουλή και όχι μόνο,ζητούν προστασία γιατί οι άρρενες συνάδελφοι τις μειώνουν;

Δεν είναι λάθος που εξακολουθούμε να θεοποιούμε την ποσόστωση;

Δεν είναι λάθος που δεν καταφεύγουμε στην δικαιοσύνη ενώ οι νόμοι μας καλύπτουν;

Δεν είναι λάθος που δημιουργούμε την εικόνα της γυναίκας-θύμα,της παραγκωνισμένης και της αδικημένης;

Δεν είναι τραγικό λάθος η έλλειψη αλληλεγγύης,όχι λόγω φύλου αλλά για λόγους δικαιοσύνης;

Θα ενοχληθούν οι φεμινίστριες! Ενδεχομένως,δικαίως!

Όμως,δεν διεκδικήσαμε παιδικούς σταθμούς αλλά μειωμένο ωράριο εργασίας.

Δεν καμαρώνουμε για την δυνατότητά μας να δίνουμε ζωή αλλά την χρησιμοποιούμε,(εννοείται όχι όλες και όχι πάντα),για ευμενέστερη μεταχείριση.

Διεκδικούμε και ορθά,την ισότιμη εκπροσώπηση και υπεράσπιση των πολιτών όταν οι ίδιες στην πρώτη,λόγω φύλου,επίθεση αδυνατούμε να αυτοπροστατευθούμε.

Περιοριζόμαστε στην διεκδίκηση μεγαλύτερης ποσοστιαίας συμμετοχής και όχι στην ανάδειξη των προσόντων μας.

Δεν καταφεύγουμε στην δικαιοσύνη,με διάφορες δικαιολογίες και προφάσεις,δεν κάνουμε χρήση των  διατάξεων,όπως της δυνατότητας του διπλού επιθέτου.(Αλήθεια,υπάρχουν σχετικά στατιστικά στοιχεία;).

Στον δημόσιο λόγο μας μιλούμε για την γυναίκα-θύμα και,σχεδόν ποτέ,για την γυναίκα-παράγοντα ανάπυξης.

Και,φυσικά,δεν χάνουμε ευκαιρία να γυρίσουμε την πλάτη στις ομόφυλες,με τρανταχτό παράδειγμα τα αποτελέσματα των εκλογών,που οι σοβαρές υποψήφιες δεν γίνονται αποδεκτές από την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος,που είμαστε εμείς,οι γυναίκες! Σε πείσμα της ποσόστωσης και της προσπάθειας των γυναικείων οργανώσεων,προς δόξαν της γυναικείας αλληλεγγύης!

Δεν ισχυρίζομαι πως δεν χρειάζονται αγώνες,ούτε,πολύ περισσότερο,ότι οι αγώνες δεν μας βοήθησαν. Δεν πιστεύω ότι τα κερδίσαμε όλα ούτε ότι τα πράγματα είναι εύκολα! Ιδιαίτερα,τώρα,με την οικονομική κρίση!

Ούτε θέλω να προκαλέσω καταθέτοντας δυσάρεστες,ίσως αιρετικές απόψεις. Αλλά,βρε κορίτσια,διεκδικούμε να απεργούμε την 8 Μαρτίου,απέχοντας από την δουλειά μας και τα οικογενειακά μας καθήκοντα; Το σκεφτήκαμε καλά;

Παρ´όλα αυτά,χρόνια μας πολλά! Γιατί,με τις αδυναμίες μας,τις παραλείψεις μας,τα λάθη μας,τους δισταγμούς μας ΑΞΙΖΟΥΜΕ,ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ,ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΜΕ! Και αν δεν μπορούμε,εμείς,καλύτερα ποιός μπορεί; Αιώνες επιβίωσης και προσπαθειών το αποδεικνύουν!

error: Content is protected !!