Γιάννης Κωστής: Μία πρόταση για τη χρήση της ιστορίας

milonas

Γράφει ο γιατρός και υπ. περιφερειακός σύμβουλος Μαγνησίας με την «Πρωτοβουλία» του Δημήτρη Κουρέτα, Γιάννης Κωστής

     Το νοσοκομείο  τόπος πόνου, αγωνίας, έντασης, όπου εκδηλώνεται  ο φόβος  και το δέος της αδύναμης  ανθρώπινης φύσης μπροστά στην αρρώστια, αλλά και τόπος ελπίδας, κοπιώδους εργασίας, χαράς και ευγνωμοσύνης όταν η θεραπεία επιτυγχάνεται, ή όταν μια καινούργια ζωή ξεπροβάλλει.  Τόπος επίσης όπου μέσω της εφαρμογής  άλλοτε άλλων πολιτικών, κλήθηκε να εξυπηρετήσει ανάγκες μεγαλύτερου ή μικρότερου πληθυσμού,  από άλλοτε άλλες τάξεις πολιτών, αποτελούσε όμως πάντα ως σήμερα την απαντοχή όχι μόνον των απόρων, των αδύναμων αλλά και όλων των ανθρώπων που το εμπιστεύτηκαν. Από το 1903 που ιδρύθηκε μέχρι και σήμερα έχει μια  διαρκώς ανερχόμενη  έστω με σκαμπανεβάσματα πορεία στο νομό μας, παρά την κατά καιρούς άμεση ή έμμεση δυσφήμιση ή και συκοφάντησή του από διάφορα συμφέροντα και  τους κονδυλοφόρους τους.

   Τα Γενικά αρχεία του κράτους στο Βόλο με την ευγενική και ακούραστη προσπάθεια των κυριών Αννίτας Πρασσά ,  Αγγελικής Νικολάου και των άλλων συνεργατών τους,  έχουν κάνει τεράστιο έργο στον τομέα  της ιστορίας του, με το να συγκεντρώσουν και να ταξινομήσουν τα βιβλία μητρώου του νοσοκομείου  από την ίδρυσή του.  Αυτό επέτρεψε την γνωριμία μας με αυτά και την επίτευξη αρκετών μελετών, που τα τελευταία 15 χρόνια παρουσιάστηκαν σε διάφορα πανελλήνια και διεθνή ιατρικά συνέδρια. Σήμερα αυτές οι μελέτες και αναφορές στολίζουν  τους τοίχους των εξωτερικών ιατρείων του νοσοκομείου μας, υπό μορφή  αφισών που τις δωρίσαμε.  

   Η ιστορία γενικά όμως αν δεν συνδέεται με το σήμερα δεν έχει νόημα. Εκφυλίζεται σε λατρεία εικόνων παλιών και  απομονωμένων, που χρησιμοποιούνται είτε για φόντο στη  δική μας προβολή και ματαιοδοξία, είτε ακόμη και για στείρες, δογματικές διαστρεβλώσεις και  επικίνδυνες εθνικιστικές  επιδιώξεις. Η σύνδεση της ιστορίας του νοσοκομείου εν προκειμένω  με το σήμερα, σημαίνει ότι εμείς θα πρέπει να αναλογιστούμε , ότι δεν είμαστε οι μοναδικοί γιατροί και εργαζόμενοι στο νοσοκομείο μας, που φυτρώσαμε ως δια μαγείας. Υπήρξαν επί 115 χρόνια  πριν από μας,  άνθρωποι που νοσηλεύτηκαν εδώ μέσα, γιατροί και άλλοι εργαζόμενοι που λειτούργησαν σε πολύ δυσκολότερες συνθήκες, με πολύ λιγότερες γνώσεις από μας, με πολύ περισσότερη ανθρώπινη προσπάθεια να καταβάλλουν. Αυτοί είχαν τα ψυχρά επιθέματα, τις εντριβές, την αεροθεραπεία και την συνεχή ιατρική και νοσηλευτική παρουσία δίπλα στον ασθενή τους, σ’ ένα κτίριο που απλά στέγαζε από τη βροχή και το κρύο, και πέρασαν αρκετές γενιές μ’ αυτά. Η δική μου η γενιά, μερικοί υπάρχουν ακόμη στις τάξεις αυτού  του ιδρύματος, για 25-30 χρόνια βρήκαμε την παλιά ιατρική  στο μεταίχμιο της αλλαγής της. Στις αρχές του ’90  προοδευτικά και αργότερα ραγδαία εξελίχτηκε και καλυτέρεψε σε πολλά τη λειτουργία μας, έστω και εις βάρος κάπως της ανθρώπινης παρουσίας μας. Η νεότερη γενιά που το στελεχώνει και για ακόμη 25-30 χρόνια θα μεγαλουργήσει, θα πρέπει να θυμάται ότι είναι η συνέχεια μιας εξελικτικής πορείας τόσο του νοσοκομείου σαν υποδομή, όσο και μιας ιατρικής, που συνεχώς προοδεύει εργαλειοποιούμενη, εργαστηριοποιούμενη και ψηφιοποιούμενη. Εκείνο που μένει σταθερό διαχρονικά και το οποίο συνδέει το χθες με το σήμερα και θα πρέπει να το διατηρούμε σαν  πεποίθηση,  είτε σαν νοσηλευόμενοι ασθενείς είτε σαν γιατροί, είτε σαν άλλοι εργαζόμενοι,  είναι ,  ότι υπάρχουν ανθρώπινες αξίες και αρετές που διαχρονικά είναι οι ίδιες και που το νοσοκομείο και η ιατρική υπάρχουν για να τις υπηρετούν.  Τέτοιες είναι η συνεχής προσπάθεια για γνώσεις, η ακούραστη παρουσία κοντά στον ασθενή, η ελπίδα για θεραπεία που θα πρέπει να του  την διατηρούμε άσβηστη, η αγάπη ή τουλάχιστον η συναίσθηση της θέσης του αρρώστου από τους υγειονομικούς, η διατήρηση άψογων συνεργασιών  μεταξύ τους  και βεβαίως  η κατάλληλη γενικότερη πολιτική που να εξασφαλίζει την  ανθρωπιστική εξάσκηση της ιατρικής. Η αναζήτηση της υγείας στις ολιστικές διαστάσεις του σωματικού, ψυχικού και κοινωνικού της πυλώνα, σήμερα  δεν είναι μόνο ζητούμενο για τον ασθενή, αλλά είναι ζητούμενο και για τους εργαζόμενους στην υγεία.

    Ένα μουσείο ιστορίας της ιατρικής και του νοσοκομείου θα μπορούσε να γίνει, σε κάποιο χώρο του ευρύχωρου πλέον κτιρίου, με τη συνεργασία τοπικών επαϊόντων παραγόντων. Η ύπαρξή  του θα προσδώσει έναν ακόμη ορίζοντα στο ίδρυμα και στον επισκέπτη του, αλλά και θα διαπαιδαγωγήσει βαθύτερα το υπάρχον ενεργό προσωπικό του. 

Facebook Comments

error: Content is protected !!