xSCAN611.jpg.pagespeed.ic .0us3KpxnQi

«…σ’ ένα μικρό λυόμενο, λίγο έξω από τον Βόλο…»

milonas

Τη δεκαετία του 80 οι Αλυκές ήταν λίγο έξω από τον Βόλο. Και τώρα λίγο έξω από τον Βόλο είναι. Τότε, όμως, ήταν εξοχή. Τώρα είναι σαν προάστιο. Μπορεί βεβαια και τότε να ήταν σαν προάστιο. Ή και τώρα να θεωρούνται ακόμη εξοχή. Δεν ξέρω. Το μικρό ξύλινο λυώμενο «της γιαγιάς» (έτσι, σκέτο, και όχι «του παππού και της γιαγιάς», νομίζω ότι το λέγαμε για να συνεννοούμαστε) πουλήθηκε πριν από πολλά χρόνια, όταν ήμουν στην τούρλα της εφηβείας. Στο οικόπεδο μπορεί να έχει χτιστεί πια ένα «κανονικό» σπίτι, για κάποιους που θα μένουν εκεί όλο το χρόνο. Εγώ και ο πατέρας μου και η μάνα μου και η αδερφή μου και οι γιαγιάδες και οι παππούδες και οι θειάδες και ουφ-δε-χωράμε-άλλοι μέναμε εκεί τα καλοκαίρια. Τις Αλυκές, που λες, μέχρι σχετικά πρόσφατα δε μπορούσες να τις αποφύγεις αν έφτανες στο Βόλο ανηφορίζοντας την Αθηνών-Θεσσαλονίκης, είναι λίγο πριν την είσοδο της πόλης, και η εθνική οδός όταν πια έχει γίνει επαρχιακή ή μάλλον τοπική αποτελεί το ένα τους, φυσικό πλέον, σύνορο (το άλλο είναι η ομώνυμη παραλία). Όποτε περνάω από εκεί, ως συνοδηγός πάντα (δεν έχω δίπλωμα καρδιά μου) όλα αυτά τα snapshots πέφτουν με εντελώς άναρχο τρόπο στο κεφάλι μου. Κάπως σαν ξεχαρβαλωμένο εμμονοληπτικό viewmaster. 

Το ξεστράτημα στα κρυφά, για κασκαντερική ποδηλατάδα χωρίς χέρια μέχρι την παραλία και πάλι πίσω, τα μεσημέρια που άπαντες τον έπαιρναν ευλαβικά, για κανένα τριωράκι.

Τα φύκια που στα ρηχά αγκάλιαζαν τις πατούσες μου σαν αιμοβόροι ζωντανοί οργανισμοί (γιατί ήταν ζωντανοί οργανισμοί). Μπείτε εσείς κι έρχομαι.

Το ξυλάκι-πατούσα από την κουφή περιπτερού και το κέηκ «Αραπάκι», που το ψάχνω ακόμη αλλά δεν το βρίσκω πουθενά.

Τα βερύκοκα που έπεφταν στα χαλίκια και γίνονταν «νιανιά» και κάθε απόγευμα τα μάζευα για να τα ανταλλάξω με όσα έκοβε ο παππούς από τις δυο βερυκοκιές του μπαχτσέ (που η γιαγιά μου έλεγε «μπαξέ») μέχρι που ένα απόγευμα αναγκάστηκα να τα φάω για να σταματήσει ο γείτονας τις νουθεσίες. Δε φταίω εγώ μεγάλε που πέρασες κατοχή (ήθελα να του πω, αλλά δεν του είπα).

Μαμ, κακά και νάνι, στην αγκαλιά της γιαγιάς.

Facebook Comments

error: Content is protected !!