fresh bakery market

Κάθε μέρα φρέσκο ψωμί από τα Αρτοποιεία Μανδηλά

milonas

Με πρωτεργάτη τον Γιώργο Μανδηλά, εδώ και πολλά χρόνια τα Αρτοποιεία Μανδηλά εξακολουθούν να είναι ένας μικρός «γαστρονομικός προορισμός» για τους κατοίκους του Βόλου, της Νέας Ιωνίας -και όχι μόνο- εξ ου και είναι πάντα γεμάτος. Πεντανόστιμο ψωμί, με «βασιλιά» εδώ να είναι το προζυμένιο ζυμωτό.

Ο Άρτος στην Αρχαία Ελλάδα

Τα δημητριακά αποτελούσαν την κύρια βάση της διατροφής των αρχαίων Ελλήνων. Το σιτάρι όσο και το κριθάρι, ειδικά για τους Αθηναίους, δεν ήταν σε αφθονία γεγονός που τους ανάγκαζε να κάνουν εισαγωγές από άλλα μέρη. Οι μικροί σιτοβολώνες της Αττικής δεν επαρκούσαν να θρέψουν τις χιλιάδες των κατοίκων. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Γάλλου ιστορικού Πώλ Γκυρώ η Αττική κατά τον 5ο αιώνα, ξεπερνούσε τις 500.000 κατοίκους, μαζί με τους δούλους.

Το μικρό λιμάνι Ζέα του Πειραιά οφείλει το όνομά του στην ποικιλία των σιτηρών Ζέα που ξεφόρτωναν την εποχή αυτή τα εμπορικά καράβια μεταφέροντας την από γνωστά λιμάνια της εποχής. Το αλεύρι που προέρχονταν από κριθάρι ήταν συνήθως ζυμωμένο σε γαλέτες, ονομαζόταν μάζα και ήταν το πλέον συνηθισμένο καθημερινό ψωμί των αστών της εποχής. Σύμφωνα μάλιστα με γραπτό κείμενο του νομοθέτη Σόλωνα, το ψωμί από το σιτάρι ο άρτος δηλαδή έπρεπε να τρώγεται μόνο τις γιορτινές μέρες.

Στη ζύμη πρόσθεταν διάφορα καρυκεύματα, όπως μάραθο, δυόσμο, μέντα κ.α. για να πάρει το ψωμί ιδιαίτερη γεύση. Φυσικά, για νοστιμιά έβαζαν και το απαραίτητο αλάτι. Οι περισσότεροι κάτοικοι τόσο στην Αθήνα όσο και στις μεγάλες πόλεις, ζύμωναν μόνοι το ψωμί τους. Όμως σ΄ όλα τα μεγάλα κέντρα υπήρχαν φούρνοι, όπου μπορούσε να αγοράσει κανείς άρτο, μάζα ή άλφιτα (είδος κριθαρένιου ψωμιού).

Φυσικά το ψωμί γινόταν με διαφορετικούς τρόπους. Ο Τρύφων ο Αλεξανδρεύς αναφέρει τα εξής είδη ψωμιού: «Ζυμίτης, σεμιδιαλίτης (σιμιγδαλένιο), χονδρίτης (από χοντράλευρο), συγκομιστός (από διάφορα γεννήματα), άρτος εξ’ ολυρών (από ένα είδος σίκαλης της Αιγύπτου), άρτος εκ τύφων και μελινών (από κεχρί)». Γίνεται επίσης λόγος, για «εγκρίδες» (τηγανίτες φτιαγμένες σε ζύμη και βουτηγμένες στο λάδι και στο μέλι), το δίπυρον (παξιμάδι) όπως και για τη «φυστή μάζα» (φουσκωτό παξιμάδι).

Ο Κώος γραμματικός Σωκράτης, αναφέρεται στον «οβελία άρτο», που επινόησε ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος για να τρέφει τους στρατιώτες στις εκστρατείες του. Κατ’ άλλους όμως, ο «οβελίας άρτος», πήρε αυτό το όνομα γιατί ψηνόταν σε ειδικά καλούπια, τους «οβελίσκους», και γιατί πουλιότανε έναντι ενός οβολού.Ένας λυρικός ποιητής από τις Σάρδεις της Λυδίας, ο Αλκμάν, αναφέρεται στους «μακωνίδους άρτους», και ο Αριστοφάνης στους «κολικίους άρτους» (μακρουλούς και χονδρούς).

Για τον λαό όμως η μεγάλη αυτή ποικιλία του ψωμιού ήταν πολυτέλεια. Το πλέον σύνηθες ήταν ένα κομμάτι από κριθαρένιο ψωμί. Αφού μιλάμε για το ψωμί θα πρέπει να αναφερθούμε φυσικά και στους αρτοποιούς. Μεγάλη φήμη είχαν οι Φοίνικες, οι Λυδοί και οι Καπαδόκες. Καλή φήμη είχαν και οι Αθηναίοι, αλλά κυρίως για τα γλυκίσματα και τις πίτες τους.

Βρείτε το πιο νόστιμο ψωμί σε ένα από τα καταστήματα ΜΑΝΔΗΛΑ:

Βόλος: 2ας Νοεμβρίου 95
Βόλος: Αγίου Δημητρίου 34 (Νέα Δημητριάδα)
Νέα Ιωνία: Εθνικών Αγώνων 53
Νέα Ιωνία: Ελ. Βενιζέλου 79
Νέα Ιωνία: Παπάγου 27

Facebook Comments

error: Content is protected !!