brain drain

Λαρισαίοι οικονομικοί μετανάστες μιλούν για το «brain drain» – Θέλουν να επιστρέψουν κι αν όχι, γιατί;

milonas

Μπορεί με τον όρο «διαρροή εγκεφάλων» ή όπως είναι ευρέως γνωστό ως «brain drain» να σου έρχονται στο μυαλό σκηνές από ταινία θρίλερ, όμως στην πραγματικότητα το φαινόμενο σηματοδοτεί κάτι πολύ πιο τρομακτικό από κάποιο βίαιο τέλος μιας πρωταγωνίστριας, σηματοδοτεί τον επικείμενο θάνατο μιας χώρας.

Στα χρόνια της ρευστότητας και της αφθονίας, το να μαζέψεις τα υπάρχοντα σου και να δοκιμάσεις την τύχη σου στο εξωτερικό φάνταζε κάτι σαν λύση ανάγκης ή έσχατη επιλογή. Το ζητούμενο ήταν πάντα ο βιοπορισμός, η αποταμίευση κάποιων εκατοντάδων χιλιάδων δραχμών και η επιστροφή στη χώρα του φωτός με ένα δικό σου αυτοκίνητο και κάποια ιδιόκτητα οικόπεδα. Τώρα που το φως έσβησε η μετανάστευση είναι η αρχή για μια ζωή «φιλική προς το χρήστη».

Το αντιλαμβάνεσαι και μόνος σου ότι τα πράγματα δεν πηγαίνουν και πολύ καλά αφού οι περισσότεροι από αυτούς που αλληλοεπιδρούσες μέχρι τώρα καθημερινά, σήκωσαν τα πανιά τους για μια άλλη Ιθάκη. Και αν όχι οι ίδιοι τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους και πάει λέγοντας. Και εσύ παρατηρείς τα πράγματα κάπως παγωμένος. Το μεγαλύτερο ποσοστό το πληθυσμού αποφασίζει να φύγει από την Ελλάδα εξαιτίας των άσχημων εργασιακών συνθηκών και του ρευστού εργασιακού περιβάλλοντος. Σύμφωνα με έρευνα της ICAP τα χρόνια της κρίσης περισσότεροι από 500.000 άνθρωποι κατευθύνθηκαν προς κάποια άλλη χώρα της Ευρώπης, ενώ το 60% εξ αυτών είχε ήδη εργαστεί στην Ελλάδα. Σε μια όλο και πιο απαιτητική αγορά εργασίας με συνεχώς αυξανόμενη ανάγκη για εξειδίκευση και τεχνογνωσία, η βελόνα της ευρωπαϊκής πυξίδας σε κατευθύνει όλο και πιο μακριά από τη χώρα.

Τη παραπάνω άποψη επιβεβαιώνει η Νικολέτα Η., πτυχιούχος φυσικός του πανεπιστημίου Ιωαννίνων η οποία κατοικεί στην πόλη του Μονάχου από το 2017. «Επιλέξαμε τη Γερμανία και συγκεκριμένα το Μόναχο ως τόπο κατοικίας, σημειώνει στο onlarissa.gr, διότι ο σύντροφός μου μεγάλωσε εδώ και αυτό θα έκανε το νέο ξεκίνημά μας πιο ευνοϊκό από πολλές απόψεις. Κύριο λόγο μετανάστευσης και για τους δυο μας αποτέλεσε το εργασιακό κομμάτι. Ούσα φυσικός στην Ελλάδα μοναδικός τομέας στον οποίο θα μπορούσα να δραστηριοποιηθώ επαγγελματικά ήταν η εκπαίδευση ενώ πάντα είχα κλίση προς την έρευνα. Τα πράγματα στο Μόναχο έχουν περισσότερα πλεονεκτήματα σε όλους τους κλάδους. Ο σύντροφός μου για παράδειγμα ο οποίος κατέχει πτυχίο στα χρηματοοικονομικά και στη στατιστική προσελήφθη από μια μεγάλη Γερμανική τράπεζα η οποία ανέλαβε να πληρώσει το μεταπτυχιακό του στη Φρανκφούρτη. Στη Γερμανία όσο δουλεύεις αμείβεσαι, υπάρχει συνέπεια στο κομμάτι των πληρωμών και της ασφάλισης καθώς και εξέλιξη εάν το επιθυμείς. Μεγαλύτερο πρόβλημα έχουν οι εταιρείες στο να βρουν εργαζομένους, παρά οι ενδιαφερόμενοι δουλειά, αν αναλογιστείς το γεγονός ότι η ανεργία εδώ αγγίζει μόλις το 1%».

Στην ερώτηση αν υπάρχει το ενδεχόμενο επαναπατρισμού η απάντηση ήταν κάτι παραπάνω από απόλυτη: «Μεγαλύτερη πιθανότητα υπάρχει να μείνουμε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης παρά στην Ελλάδα. Το πρόβλημα δε βρίσκεται μόνο στον εργασιακό τομέα, βρίσκεται στην αναξιοκρατία, στην έλλειψη οργάνωσης, στη δημόσια υγεία, στην έλλειψη παιδείας σε βασικούς τομείς όπως είναι τα αδέσποτα ή το περιβάλλον».

Ο Χρήστος Κ. ηλεκτρολόγος μηχανικός έφυγε προ πενταετίας από τη χωρά για να δημιουργήσει ένα πιο στέρεο έδαφος για την οικογένειά του. «Στη Σουηδία, υποστηρίζει, όλα είναι πιο οργανωμένα, συγκροτημένα και με εμφανώς λιγότερο άγχος. Η χαρακτηριστική εικόνα του Έλληνα εργαζόμενου – οικογενειάρχη που τρέχει συνεχώς πανικόβλητος προς όλες τις πλευρές, κάνει στα μάτια μου κάποιον που επιλέγει μια χώρα σαν την Ελλάδα για τη δημιουργία οικογένειας, ελαφρώς παρανοϊκό. Εδώ τα ωράρια εργασίας είναι συγκεκριμένα, οι οικονομικές απολαβές παραπάνω από ικανοποιητικές, υπάρχει αξιοκρατία, σεβασμός στον πολίτη και ένα κράτος που αναλαμβάνει στο 100% τη μόρφωση και την επαγγελματική αποκατάσταση των παιδιών σου. Βέβαια μου λείπει η θέρμη της Ελλάδος αλλά ίσως επιδιώκοντας να επιστρέψω κάποια στιγμή ως συνταξιούχος μπορεί να την αναβιώσω».

Στην πλευρά αυτών που είναι θετικοί μπροστά στο ενδεχόμενο επιστροφής στη χωρά εντάσσεται ο Νίκος Μ. γενικός χειρούργος στο νοσοκομείο της Στουτγάρδης. «Νομίζω, εξηγεί, ότι κανένας δεν είναι ατάραχος όταν αποχωρίζεται οικογένεια, φίλους και έναν τρόπο ζωής που αγαπά. Όμως στον ιατρικό κλάδο οι συνθήκες εργασίας όλο και χειροτερεύουν. Είναι πασιφανές ότι θα προτιμήσεις να κάνεις την ειδικότητά σου και να εργαστείς στο εξωτερικό όταν ο μισθός εκεί κυμαίνεται από 4.000 – 5.000 ευρώ παρά στην Ελλάδα με περισσότερες ώρες εργασίας στα 1.000 ευρώ. Πόσο μάλλον όταν και για  να λάβεις μια θέση σε ένα νοσοκομείο πρέπει να ανήκεις στην ελίτ των πολιτικών «βυσμάτων». Μια ελαφρά αύξηση της οικονομίας δεν είναι ακόμα ικανή να διορθώσει όλο το ασταθές έδαφος που υπάρχει στην Ελλάδα. Θεωρώ όμως πως η πίστη μου για τη δημιουργία κάτι νέου με θετική προοπτική και η αγάπη για τον ελληνικό τρόπο ζωής είναι ικανά στο να με κάνουν να επιστρέψω σύντομα».

Αν λοιπόν αναλογιστεί κανείς τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια γερνάει με αυξανόμενη τάση θα διαπιστώσει ότι η αντιμετώπιση του φαινομένου βρίσκεται σε βασικούς τομείς. Μπορεί ας πούμε να ξεκινήσει κάνοντας την αυτοκριτική της. Οι μεγαλύτεροι ορθολογιστές της ιστορίας λένε ότι δε μπορείς να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα αν δε βρεις πρώτα τη ρίζα του και στη συνέχεια την κόψεις. Ποτέ κανένας δεν προχώρησε ακέραιος στο επόμενο κεφάλαιο σέρνοντας πίσω του τους δαίμονες του παρελθόντος.

Σε μια συζήτηση που είχα προ δυο ημερών με μια αγαπημένη μου φίλη η οποία έγινε δεκτή ως digital manager στη Microsoft με έδρα το Λουξεμβούργο ειπώθηκε κάτι από την ίδια που μου δημιούργησε έντονο προβληματισμό: «Είναι κοινό μυστικό όλων όσων φεύγουν ότι υπάρχει μια σχέση πάθους και μίσους με την Ελλάδα, όσο και αν σε απομακρύνει από κοντά της δεν παύει να σου λείπει συνεχώς, κάτι σαν την Κάλλας με τον Ωνάση. Ας γίνει η αρχή με μια μικρή αλλαγή που θα δώσει κάποια θετική προοπτική για το μέλλον της χώρας και οι περισσότεροι είναι σίγουρο ότι θα επιστρέψουν».

Μήπως ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν είναι τόσο ουτοπικό τελικά;

Ρεπορτάζ: Βένια Βλώτσου

Πηγή: onlarissa.gr

Facebook Comments

error: Content is protected !!