Υπάρχει Aραβική Άνοιξη Νο2;

2772946
milonas 728x120


Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2019, 12:39

Οι Μεσανατολίτες δεν σκέφτονται τον εαυτό τους ως τετράγωνα στη σκακιέρα κάποιου άλλου και οι τρέχουσες αναταραχές δείχνουν ότι άλλα έχουν στη σκέψη τους, υποστηρίζει ο Paul R. Pillar στην ιστοσελίδα «National Interest».

Οι πρόσφατες ταραχές στις αραβικές χώρες δεν έχουν πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις όσο εκείνες πριν από εννέα χρόνια, αλλά ορισμένοι παρατηρητές μιλούν ήδη για την Αραβική Άνοιξη Νο2.

Εκτεταμένες ταραχές έχουν σημειωθεί στους δρόμους του Ιράκ και του Λιβάνου, ενώ λιγότερο σημαντικές διαμαρτυρίες έχουν πραγματοποιηθεί στην Αλγερία, στο Σουδάν και αλλού.

Οι εντυπωσιακές πτυχές των σημερινών διαδηλώσεων ξεχωρίζουν και σχετίζονται με τη δυτική επιρροή προς τις περιοχές αυτές…

Περιλαμβάνουν τη βασική ανθρώπινη επιθυμία για καλύτερη ζωή. Με απλά λόγια, ο στόχος της δυσαρέσκειας είναι η αδυναμία των υφιστάμενων πολιτικών συστημάτων να προσφέρουν υπηρεσίες και οικονομικές ευκαιρίες με δίκαιο, διαφανή και αποτελεσματικό τρόπο.

Η αναταραχή δεν καθορίζεται κυρίως από άποψη συγκεκριμένων ιδεολογιών ή ακόμα και θρησκευτικών και εθνοτικών ταυτοτήτων. Η δημοσιογράφος Mina Al-Oraibi παρατήρησε ότι κάποιες από τις αναταραχές στο Ιράκ «υπογραμμίζουν πως οι επαρχίες με σιιτική πλειονότητα δεν έχουν επωφεληθεί από πολιτικά κόμματα που χρησιμοποιούν σιιτική ταυτότητα για να κερδίσουν και να διατηρήσουν την εξουσία».

Η κατανόηση της ρίζας της ταραχής δεν βρισκόταν σε μανιφέστο οποιουδήποτε κόμματος, αλλά στις κοινωνικές και οικονομικές αδυναμίες που αναλύθηκαν στη σειρά μελετών που χρηματοδοτήθηκαν από τα Ηνωμένα Έθνη, η πρώτη εκ των οποίων εκδόθηκε το 2002 με την έκθεση για την αραβική ανάπτυξη.

Πολλοί Ιρακινοί θα ήταν σίγουρα ευτυχείς αν ήταν απαλλαγμένοι από έναν παρόμοιο ζυγό που προέρχεται από τη δυσαρέσκεια για την ξένη κατοχή – ένα συναίσθημα που έχει επηρεάσει τις ιρακινές πολιτικές. Οι κατακτητές των ΗΠΑ συνδέθηκαν άμεσα με την εξέγερση.

Μακροπρόθεσμα, η αδυναμία της αμερικανικής ιρακινής κυβέρνησης να προσφέρει υπηρεσίες και ευκαιρίες χωρίς δωροδοκία έχει κυριαρχήσει στο λαϊκό συναίσθημα αποτελεί τη βάση της τρέχουσας αναταραχής.

Άλλο κύριο χαρακτηριστικό της Αραβικής Άνοιξης Νο2 είναι ότι διαφέρει από τις συνήθεις αντιλήψεις των ΗΠΑ για τα προβλήματα στη Μέση Ανατολή.

Κυρίαρχο θέμα σε αυτές τις αντιλήψεις, που προωθήθηκε από τους νεοσυντηρητικούς, του οποίου ο έλεγχος της πολιτικής στη διοίκηση του Τζορτζ Μπους κορυφώθηκε στον πόλεμο του Ιράκ, ήταν η δημοκρατία και η έννοια των Μεσανατολιτών που επιθυμούν να είναι απαλλαγμένοι από αυταρχικούς ηγεμόνες.

Η αναταραχή στον Λίβανο είναι λιγότερο αντιπαράθεση μίας κοινότητας ενάντια σε μια άλλη ή μία σεκταριστική ομάδα ενάντια σε μια άλλη από ό,τι είναι η ευρεία απόρριψη ολόκληρου του συστήματος.

Το σύστημα αυτό στηριζόταν σε εμπιστευτική υποστήριξη που έκαναν μια άκαμπτη και αδιάφορη πολιτική και αναποτελεσματικότητα για την ικανοποίηση πολλών αναγκών του Λιβάνου στο σύνολό του.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει στο Ιράκ. Οι διαδηλωτές έχουν συμπεριλάβει αντιλαϊκά συνθήματα, αλλά αυτό δεν αντικατοπτρίζει την επιθυμία για νέα αντιπαράθεση Ιράκ-Ιράν.

Όπως η Αλίντα Ρούμπιν περιγράφει την κατάσταση στους «New York Times», «ξεκίνησε ήσυχα περίπου έναν μήνα πριν με διάσπαρτες διαμαρτυρίες, οι οποίες παρέμειναν σταθερές μέχρι την περασμένη εβδομάδα, όταν περισσότεροι από 200.000 Ιρακινοί συνέρρευσαν στη Βαγδάτη, εξαγριωμένοι εναντίον της ιρακινής κυβέρνησης και ενός ξένου κατακτητή – όχι των Ηνωμένων Πολιτειών αυτήν τη φορά, αλλά του Ιράν».

Ενώ οι σημερινοί ηγέτες της κυβέρνησης του Ιράκ στην Πράσινη Ζώνη, όπου οι αξιωματούχοι που ασχολούνται με την αμερικανική κατοχή κάποτε ήταν προστατευμένοι, οι διαδηλωτές τώρα κατευθύνονται από την οργή τους εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, η οποία θεωρούν ότι έχει υπερβολική επιρροή στο καθεστώς της Βαγδάτης.

«Ελεύθερο, ελεύθερο Ιράκ» φωνάζουν, «το Ιράν φεύγει, φεύγει»

Πέρα από τη δυσαρέσκεια οτιδήποτε θεωρείται ως ξένη κατοχή, η αναποτελεσματική και απεχθής δομή της εσωτερικής οικονομικής και πολιτικής εξουσίας προκαλεί δυσαρέσκεια ενάντια σε οποιαδήποτε ξένη εξουσία που, για οποιονδήποτε λόγο, συνδέεται με αυτήν τη δομή. Η θέση του Ιράν στο Ιράκ καταδεικνύει αυτό το σημείο έντονα, και όχι μόνο εξαιτίας των σφαλμάτων της Τεχεράνης.

Παρά την ανησυχία που εκφράζεται στην αμερικανική ρητορική σχετικά με την ιρανική επιρροή σε μέρη όπως το Ιράκ, η επιρροή αυτή-ξεπερνά την εξασφάλιση του βασικού στόχου ασφάλειας της Τεχεράνης να εμποδίσει ένα νέο ιρακινό δικτάτορα να ξεκινήσει εισβολή στο Ιράν, (όπως ο Σαντάμ Χουσεΐν έκανε το 1980) πέρα από πολλά εχθρικά συνθήματα που φωνάζουν οι δυσαρεστημένοι Ιρακινοί. Η θέση του Ιράν στο Ιράκ καθιστά αυτό το σημείο έντονα, και όχι μόνο εξαιτίας των σφαλμάτων της Τεχεράνης.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η νέα Αραβική Άνοιξη δεν έχει εξαπλωθεί στην Παλαιστίνη, παρά την αναποτελεσματικότητα της Παλαιστινιακής Αρχής.

Οι Παλαιστίνιοι συνειδητοποιούν ότι το μεγαλύτερο και πιο καταπιεστικό γεγονός στη ζωή τους είναι η ισραηλινή κατοχή και οι περισσότεροι εξ αυτών διοχετεύουν το μεγαλύτερο μέρος της οργής τους σ’ αυτόν τον στόχο.

Ο Paul R. Pillar είναι συντάκτης στο «National Interest» και ο συγγραφέας του «Why America Misunderstands the World».

ΠΗΓΗ

error: Content is protected !!