Μίλτος Χαραλάμπους – Και θα νικήσουμε

received 1002056363542884
milonas 728x120

Τα πράγματα πηγαίνουν καλά, ώστε να κλείσουμε ορθά και επιτυχώς αυτή την κακή παρένθεση στην οποία μπήκαμε. Και η καλή εξέλιξη των πραγμάτων είναι αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας από όλους μας.

Ίσως πρώτη φορά ως έθνος επιδεικνύουμε τέτοια ομοψυχία και αποφασιστικότητα που θα μας οδηγήσουν σε καλύτερες ημέρες. Ημέρες για τις οποίες θα είμαστε περήφανοι, όταν ξαναβρεθούμε όλοι μαζί.

Θα εκτιμήσουμε όσα θεωρούσαμε δεδομένα, όσα πιθανώς θεωρούσαμε ασήμαντα και κυρίως όσα θα στερηθούμε αυτές τις μέρες που αυτόπεριοριζόμαστε. Όμως, πιθανώς η κοινωνία μας να επιλέξει τελικά έναν καλύτερο δρόμο.

Ας κρατήσουμε λοιπόν στο νου μας, πως ο δρόμος είναι μακρύς ακόμα. Βαδίζουμε σωστά και σταθερά. Ας μην επαναπαυθούμε και ξεγελαστούμε γιατί ο εχθρός παραμονεύει. Ας έχουμε να αντιμετωπίσουμε μόνον αυτόν και όχι τον κακό μας εαυτό.

ΚΑΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ.
#menoumespiti

Η Ελλάδα που ακολουθεί, έγινε αίφνης η Ελλάδα που πρωτοπορεί.

Η Ελλάδα, το κακό παιδί της Ευρώπης, έγινε το παράδειγμα.

Η Ελλάδα που έχει χίλιους λόγους να σε κάνει να ντρέπεσαι, αίφνης σε κάνει να ψηλώνεις.

Πριν καν αναφερθεί ο πρώτος νεκρός από τον φονικό Covid-19, τα σχολεία είχαν ήδη κλείσει. Πριν καν εξαπλωθεί η επιδημία και δεν μπορούμε να την μαζέψουμε, τα λουκέτα σε μαγαζιά και δημόσιες υπηρεσίες είχαν ήδη μπει. Ο κορωνοϊός ήρθε στα μέρη μας, μπούκαρε χωρίς να χτυπήσει την πόρτα, αλλά δεν βρήκε (σχεδόν) κανέναν!

Όχι, δεν τα κάναμε όλα τέλεια. Ως χώρα έχουμε σοκαριστικές ελλείψεις στον τομέα της υγείας, τόσο σε εγκαταστάσεις, όσο και σε ανθρώπινο προσωπικό. Οι διαθέσιμες κλίνες στις Μ.Ε.Θ. είναι από τις λιγότερες στην Ευρώπη (τουλάχιστον στον προηγμένο δυτικό κόσμο) κατ’ αναλογία πληθυσμού. Την ώρα που η οδηγία του Π.Ο.Υ είναι όσο το δυνατόν περισσότερα τέστ, ο αριθμός που γίνονται (214 έλεγχοι ανά 100.000 κατοίκους), μας καθιστούν ουραγούς και σε αυτή την κατηγορία. Μία χώρα τσακισμένη από την λιτότητα και την οικονομική κρίση, με φτωχό υγειονομικό σύστημα, μηδενική αίσθηση ατομικής ευθύνης, χαμηλή κοινωνική συνοχή, θα μπορούσε κυριολεκτικά να αφανιστεί, αν έπαιρνε την κατάσταση αψήφιστα, αν αντιμετώπιζε την κατάσταση «χαλαρά», ανεύθυνα, επιφανειακά.

Από το πρώτο κρούσμα στην Ελλάδα κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Ολόκληρα χωριά μπήκαν σε καραντίνα, οικογένειες «έχασαν» οικεία τους πρόσωπα, εκατοντάδες νοσηλεύτηκαν στα νοσοκομεία και ακόμα περισσότεροι πέρασαν τον δικό τους Γολγοθά με ελαφρά συμπτώματα και κατ’ οίκον περιορισμό. Μέχρι που φτάσουμε στα σημερινά 20 νέα κρούσματα. Ένα νούμερο που δεν συναντά κανείς πουθενά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ναι, ο αριθμός είναι παραπλανητικός, τα τεστ που γίνονται είναι ελάχιστα, ο αριθμός των πραγματικών κρουσμάτων εκεί έξω είναι αρκετές φορές μεγαλύτερος. Ωστόσο, όλες οι καμπύλες εξέλιξης της πανδημίας στην χώρα μας παραμένουν ενθαρρυντικές.

Ο αριθμός των κρουσμάτων, των θανόντων, των διασωληνωμένων στις Μ.Ε.Θ. δεν ακολουθεί εκθετική (πια) αύξηση. Το σύστημα Υγείας άντεξε και δεν κατέρρευσε, κάτι που με μαθηματική ακρίβεια θα έφερνε επιπλέον θανάτους ακόμα και από «αστείες» για το 2020 παθήσεις, λόγω έλλειψης κλινών και ιατρικού προσωπικού.

Η Ελλάδα μέχρι στιγμής, δεν κέρδισε. Ηττήθηκε. Όπως όλες οι χώρες. Ο κορωνοϊός καλπάζει, άφησε το στίγμα του, άφησε πληγές, ξεγύμνωσε πολλές από τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, πήρε κόσμο μαζί του. Ωστόσο, δεν έχουμε πει την τελευταία λέξη. Με πειθαρχία, πίστη στο πλάνο μας και αυστηρή τήρηση του, υπάρχει ελπίδα ότι θα νικηθεί.

Τα σημερινά 20 κρούσματα είναι το πρώτο αποτέλεσμα της καραντίνας. Τα σημερινά νούμερα καθρεφτίζουν τα μέτρα που πάρθηκαν προ 15-20 ημερών. Είναι η απεικόνιση του lock-down. Ο εγκλεισμός κόστισε πολύ σε όλους. Υλικά, ψυχικά, σωματικά, βιολογικά. Χάλασε τις ισορροπίες μας, δοκίμασε το μέσα μας. Ωστόσο, έβγαλε προς τα έξω την αλληλεγγύη, την ομοψυχία, την ενότητα, στοιχεία που νομίζαμε ότι είχαμε απολέσει μια για πάντα.

Ναι, πάντα θα υπάρχουν εξαιρέσεις στον κανόνα. Πάντα θα υπάρχουν σουλατσαδόροι, αρρωστημένα θρησκόληπτοι, απατεώνες, λαμόγια, απείθαρχοι, αντιρρησίες συνείδησης, παρτάκηδες. Το ποσοστό τους όμως αυτή τη φορά ήταν εντυπωσιακά χαμηλό. Αίφνης, δεν ήταν η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, αλλά η δακτυλοδεικτούμενη μειοψηφία, που σταδιακά κατάλαβε κι αυτή ότι εδώ δεν την παίρνει.

Όχι, δεν νικήσαμε ακόμα. Τα 20 νέα σημερινά κρούσματα δεν σημαίνει ότι ξεχυνόμαστε στους δρόμους ή ετοιμάζουμε το αμάξι για το χωριό για να ψήσουμε οβελία το Πάσχα. Θα ήταν τραγικό αυτογκόλ να πιστέψουμε ότι το παιχνίδι κερδήθηκε, ο εχθρός είναι ασύλληπτα γρήγορος στις αντεπιθέσεις. Αν τον υποτιμήσεις, σε τελείωσε. Οι επόμενες ημέρες θα είναι πραγματικά καθοριστικές, όσο κι αν κουραστήκατε να το ακούτε, να το διαβάζετε. Η καλοκαιρία που θα επανέλθει σταδιακά, οι μέρες του Πάσχα θα αντηχούν στα αυτιά των εγκλεισμένων σαν το ξελογιαστικό τραγούδι των Σειρήνων, το βουλοκέρι στα αυτιά που δίδαξε ο πολυμήχανος Οδυσσέας είναι όμως η μόνη μας επιλογή.

Τώρα που φτάσαμε περίπου στη μέση είναι καιρός να κάνουμε μία ανασκόπηση για αυτά που πετύχαμε. Να εκθειάσουμε την τακτική μας, την πειθαρχία μας, την προσαρμοστικότητα μας στις νέες συνθήκες. Να συγχαρούμε ο ένας τον άλλον και να ριχτούμε ξανά στην μάχη με ακόμα μεγαλύτερη πίστη στο πλάνο. Είναι η μόνη μας επιλογή. Οτιδήποτε άλλο θα είναι αυτοκτονικό. Έχουμε την ευκαιρία να γράψουμε όλοι μαζί ιστορία, να μας μνημονεύουν οι επόμενες γενιές για κάτι που ήρθε κόντρα σε όλες τις πιθανότητες.

Μιας και μιλήσαμε για γενιές, όλες τους τον τελευταίο αιώνα είχαν ένα σημαντικό / ιστορικό γεγονός να την χαρακτηρίζει. Η γενιά του πολέμου, η γενιά του εμφυλίου, η γενιά της δικτατορίας, η γενιά του Πολυτεχνείου, η γενιά της μεταπολίτευσης, η γενιά του Μιλένιουμ, η γενιά της κρίσης. Η δική μας γενιά στην οποία έλαχε ο κορωνοϊός δεν χρειάστηκε να κάνει τίποτα ηρωικό για να νικήσει. Χρειάστηκε απλώς να μην… κάνει τίποτα. Να κάτσει μέσα, να πειθαρχήσει, να τιθασεύσει τις ορμές της, να αντέξει. Η μάχη αυτή τη φορά ήταν κυρίως εσωτερική, ψυχολογική, ατομική. Ήταν (και είναι) μία σκοτεινή διαδρομή, χωρίς ορατό φως στο τούνελ, μία διαρκής ανηφόρα χωρίς να βλέπεις την κορυφή. Παραδόξως, αντέξαμε.

Η όποια επιστροφή στην ομαλότητα (όποτε κι αν γίνει αυτή), ενδέχεται να κρύβει δυσάρεστες συνέπειες για το βαλάντιο μας. Αυτό, όμως, έπεται. Μπορεί να περιμένει. Προς το παρόν το πάμε μέρα με την ημέρα. Δεν γίνεται αλλιώς.

Ξέρετε, όλο αυτόν τον καιρό μας ζητήθηκε να βγούμε για πολλούς λόγους στα μπαλκόνια για να χειροκροτήσουμε. Για να συμπαρασταθούμε στο ιατρικό προσωπικό και τους εργαζόμενους στον τομέα υγείας. Για να επαινέσουμε όσους εργάζονται και μας βοηθούν να επιβιώσουμε την εποχή της καραντίνας. Για να δώσουμε ηθικό και κουράγιο σε όσους πάσχουν και νοσούν. Ξεχάσαμε όμως κάτι βασικό.

Να βγούμε στο μπαλκόνι για να χειροκροτήσουμε τους… εαυτούς μας. Να χειροκροτήσουμε τον διπλανό μας. Τον γείτονα. Τον άγνωστο. Τον παραδίπλα. Για να χειροκροτήσουμε ο ένας τον άλλον. Διότι όλο αυτό το αντιμετωπίσαμε σαν ένας. Αξίζoυμε ένα χειροκρότημα γι’ αυτό, μην το υποτιμάτε καθόλου.

Όλοι έχουμε τις ίδιες φοβίες, τις ίδιες ανασφάλειες, το ίδιο άγχος, τους ίδιους προβληματισμούς. Όλοι έχουμε την ίδια λαχτάρα για ζωή, την ίδια προσμονή για βόλτες, ταξίδια, ψώνια, καφέδες, ποτάρες, για όλα όσα μας περιμένουν εκεί έξω.

Αντέξαμε όμως. Κι αντέχουμε. Και θα αντέξουμε. Θα κερδίσουμε γιατί πολύ απλά…δεν μπορούμε να χάσουμε.

Αυτό το χειροκρότημα θα είναι για πάρτη μας. Για όλους μας. Χωρίς εξαιρέσεις. Θα είναι ακόμα και για αυτούς που έσπασαν την καραντίνα ή αυτούς που εφηύραν χίλιες δυο δικαιολογίες για να την σκαπουλάρουν και να βγουν έξω. Δεν θα έχει εξαιρέσεις ή στιγματισμούς.

Διότι, σε αυτή την μάχη δεν περισσεύει κανένας…

Μπορούμε. Λίγο ακόμα…

«Λίγο ακόμα και θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν, τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο, τη θάλασσα να κυματίζει, λίγο ακόμα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα».

 

Μίλτος Χαραλάμπους

error: Content is protected !!