Έγινε η απώλεια, συνήθειά μας

105594410 10157402112326149 5856116865917536911 n
stergiou
fotou
728x110 3

Καλησπέρα παιδιά. Τι μου κάνετε; Πως σας βρίσκω; Πίνετε ερλι ντρινκς με τη μάσκα περασμένη στο καρπό; Βαστάτε γερά αδέρφια, θα ξημερώσει κάποτε και για μας.

728X100 3

Περί το 2040 με κάτι πρόχειρους υπολογισμούς, αλλά και τι να κάνεις; Το λοιπόν. Σήμερα θα μιλήσουμε για την απώλεια. Τη σκληρή. Την για πάντα. Απώλεια αγαπημένων προσώπων το σημερινό μας θέμα, λατρεμένοι μου. Η αλήθεια είναι, πως η μοναδική ( προσωπική) απώλεια που έχω βιώσει και θυμάμαι, είναι του παππού μου το 2000 και της γιαγιάς μου τον περασμένο Απρίλιο.

Στη μεν πρώτη, Ούσα (πολύ) πιτσιρίκα, άρα καθόλου φιλοσοφημένη, άρα καθόλου ώριμη, άρα καθόλου τίποτα, έκλαψα πολύ, θύμωσα πολύ, και λίγο καιρό μετά, απλά συνέχισα να ζω. Όπως όλοι μας άλλωστε. Στη δε δεύτερη, αν και δε το περιμέναμε κι ας ήταν η γιαγιά ενενήντα, ήμουν πιο ας το πούμε ήρεμη. Συνειδητοποιημένη.

Η γιαγιά αυτή με είχε μεγαλώσει, σχεδόν όλα μου τα Σαββατοκύριακα τα περνούσα στο χωριό μου. Είχα λοιπόν πολλές αναμνήσεις, πέραν της αδυναμίας που της είχα. Στη κηδεία ενώ όλοι δικαιολογημένα έκλαιγαν και οδύρονταν, εγώ ήμουν ανεξήγητα ήρεμη με μια υποψία χαμόγελου στα χείλη. Σκεφτόμουν πως έζησε όμορφα, έζησε πολλά, είχε πάντα δίπλα της τα παιδιά και τα εγγόνια της, γνώρισε δισέγγονο, γεμάτη.

Έφυγε ευτυχισμένη και γεμάτη. Όπως σκέφτομαι, θα ήθελα κάποτε να φύγω κι εγώ. Τις προάλλες βίωσα άλλη μια απώλεια. Αιφνίδια. Βίαιη. Ενός ανθρώπου που αν και δε γνώρισα πολύ, μου ήταν εξαιρετικά συμπαθής. Ενός σχετικά νέου ανθρώπου, πατέρα και συζύγου. Με συγκλόνισε. Άκουγα κατά καιρούς πολλά τριγύρω, μα, αν δε περάσεις κάτι, δε το νιώθεις στο πετσί σου. Εμπέδωσα αν και το ήξερα ήδη, ότι είμαστε πολύ μικροί και λίγοι μπροστά στη λέξη που λέγεται ζωή.

Και η ζωή είναι διακόπτης. On off. Στο μεσοδιάστημα απλά ζεις και καλό θα ήταν να προσπαθείς να ζεις ποιοτικά. Ποιοτικά δε σημαίνει, για μένα πάντα, το τρώω με χρυσά κουτάλια στη Βουλιαγμένη. Σημαίνει σέβομαι όσους αγαπώ, προσπαθώ να είμαι καλός και δίκαιος άνθρωπος και εξελίσσομαι. Γιατί τα χαστούκια της ζωής αυτό κάνουν τελικά. Μας αφυπνίζουν , ή θα έπρεπε να, για την επερχόμενη εξέλιξη μας.

error: Content is protected !!