ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Παρέμβαση Μαρέδη για το θέμα της Πάτρας – «Φτιάξαμε σύγχρονα Κολοσσαία, ζηλεύοντας τη δόξα του Πουαρό»

243100784 150762490595839 308057590723684326 n

Γράφει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Μαρέδης

KEN 728X100 2

Δε γνωρίζω ποια είναι η αλήθεια στην υπόθεση της Πάτρας. Την πληροφορήθηκα από το πρώτο λεπτό, με συγκλόνισε και την παρακολουθώ διεξοδικά, μακριά από πομφόλυγες και φληναφήματα. Όλα αυτά τα χρόνια της δημοσιογραφικής μου πορείας, έχω αποδείξει ότι δεν παραβιάζω μερικούς βασικούς κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, για χάρη της δημοσιότητας ή της επιβράβευσης του κοινού. 

Παρατηρώ με θλίψη όλο αυτό το διάστημα, που το θέμα απασχολεί την ελληνική κοινή γνώμη, τον χειρισμό των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Στην μεγάλη πλειοψηφία τους, βρίσκω τα Μέσα ένοχα, “κίτρινα” και παραδωμένα στον λαϊκισμό. Kοινώς, ρωμαϊκές αρένες. Σύγχρονα Κολοσσαία. 

Πρόκειται για συμπεριφορές που δε μου ταιριάζουν και για τον λόγο αυτό έχω αποφασίσει να απέχω. 

Έχω σχηματίσει προσωπική γνώμη για το τι ακριβώς έχει γίνει στην υπόθεση των τριών νεκρών παιδιών. Όμως, ποιον αλήθεια ενδιαφέρει η δική μου άποψη; Ποιον θα βοηθήσει η μετατροπή μου από δημοσιογράφο σε εισαγγελέα, σε δικαστή, σε ανακριτή ή σε τιμωρό;

Ο σεβασμός του τεκμηρίου της αθωότητας, ακόμα και για τον πιο στυγνό εγκληματία, είναι ζήτημα πολιτισμού και δημοκρατίας. Στον αστικό, δυτικό κόσμο, αυτό το τεκμήριο θεωρείται ιερό. Στην περίπτωση της Πάτρας έχει παραβιαστεί από όλους. 

Θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Αν η κ. Πισπιρίγκου έχει σκοτώσει τα παιδιά της, θα πρέπει να αντιμετωπίσει την πιο σκληρή τιμωρία που προβλέπει ο νόμος. Δε χωρά αμφιβολία επ’ αυτού. Αν αυτή η τιμωρία είναι τόσο σκληρή, όσο επιβάλει η συναισθηματική μας νοημοσύνη και το κοινό περί δικαίου αίσθημα είναι μία συζήτηση άλλου επιπέδου. 

Γίνομαι μάρτυρας καθημερινά, “αποκαλύψεων” που κάνει η ελληνική τηλεόραση και το διαδίκτυο. Οι σχέσεις της μάνας με άλλους άνδρες, οι απόπειρες αυτοκτονίας, η καθυστερημένη άφιξη στην κηδεία και άλλα τέτοια εμετικά, που παραβιάζουν κάθε έννοια προσωπικού δεδομένου, αφού καμία σχέση δεν έχουν με την υπόθεση της πιθανολογούμενης δολοφονίας των παιδιών. 

Καλώς ή κακώς, η κ. Πισπιρίγκου έως σήμερα δεν είναι καν κατηγορούμενη. Όμως έχει καταδικαστεί από την ελληνική κοινή γνώμη ήδη. Την δίκασε το twitter, οι δημοσιογράφοι, οι τηλεπερσόνες και οι τηλειατροδικαστές. Χωρίς να γνωρίζουν τίποτα απολύτως για την υπόθεση, καθώς οι δήθεν αποκαλύψεις φέρνουν στο φως χιλιοειπωμένα πράγματα, τα οποία στην πραγματική έρευνα δεν παίζουν κανέναν απολύτως ρόλο. 

Ποιος διαφωνεί με την τιμωρία όλων των εμπλεκομένων επιστημόνων που δεν έπραξαν με αρτιότητα το καθήκον τους; Κανείς μας. Όμως η γενική απαξίωση της επιστημονικής κοινότητας, θυμίζει άλλες σκοτεινές εποχές. 

Ο πολιτισμός μίας κοινωνίας έγκειται στον τρόπο που συμπεριφέρεται στους ανθρώπους. Στην περίπτωση της Πάτρας, υποψιαζόμαστε μία γυναίκα για δολοφόνο των παιδιών της, χωρίς να υπάρχει μέχρι σήμερα κανένα στοιχείο που να την καθιστά κατηγορούμενη -πιθανά ούτε καν ύποπτη για τις αρχές- επειδή δεν μας άρεσαν οι αντιδρασεις της στη μία και μοναδική τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε. Επειδή δεν έκλαψε, επειδή δεν έδειξε ότι πόνεσε, επειδή ήταν ψυχρή, επειδή είχε βαμμένο το μαλλί, επειδή είχε περιποιημένα νύχια, επειδή, επειδή. 

Κατανοώ ότι η συμπεριφορά των ανθρώπων παίζει καθοριστικό ρόλο για το πως θα τους κρίνει η κοινωνία. Όμως στην περίπτωση αυτή, η κοινωνία δεν κρίνει. Καταδικάζει. Αν η γυναίκα αυτή, κριθεί αθώα από τον φυσικό της δικαστή, για όσα της προσάπτει η κοινωνία, χωρίς κανένα στοιχείο, ποια θα είναι η ζωή της; Ποιος δίνει το δικαίωμα να καταστρέφουμε μία ζωή στο όνομα της απονομής της δικαιοσύνης; Με συγχωρείτε, αλλά αυτή η τακτική είναι επικίνδυνη και μας οδηγεί πίσω στους νόμους της ζούγκλας. 

Εγώ, το παιχνίδι αυτό δεν θα το παίξω. Θεατρικές παραστάσεις δε θα ανεβάσω. Κόκκινα πουκάμισα δε θα φορέσω. Τηλέφωνα δε θα πετάξω. Η φωνή μου δε θα λυγίσει μπροστά στην κάμερα. Άλλωστε δε φιλοδοξώ να κλέψω τη δόξα του Ηρακλή Πουαρό. Διότι δημοσιογραφία είναι η αποκάλυψη μέσω του ρεπορτάζ λαθών και παραλείψεων, η καταγραφή των γεγονότων που φέρνουν στην επιφάνεια μία υπόθεση, ο σχολιασμός μίας κατάστασης, η έρευνα και η προσπάθεια να αντιληφθεί το κοινό έννοιες και πρακτικές με τις οποίες δεν είναι εξοικειωμένο, αλλά δημοσιογραφία δεν είναι όλα τα υπόλοιπα.

Διότι η κ. Πισπιρίγκου αν είναι ένοχη θα οδηγηθεί στη φυλακή και ορθώς. Αν είναι όμως αθώα, θα οδηγηθεί στην απόλυτη καταστροφή. Και για αυτή την πράξη η ευθύνη δε θα βαραίνει εκείνη. Για κάθε Πισπιρίγκου λοιπόν, που οι ακόρεστες ορέξεις του φιλοθεάμονος κοινού τη βαφτίζουν ένοχη, πριν καν κατηγορηθεί για μία πράξη, οφείλουμε να σιωπήσουμε. Να περιμένουμε την αστυνομική έρευνα, να εμπιστευθούμε την επιστημονική κοινότητα, να αποκτήσουμε γνώση των ενδείξεων, να πιέσουμε για να αποδοθεί ταχύτερα δικαιοσύνη για τον θάνατο των τριών παιδιών. Μέχρι εκεί. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. 

Όχι φυσικά για την Πισπιρίγκου. Αλλά για τη Δημοκρατία και το Κράτος Δικαίου, που βιάζονται καθημερινά από όλους μας. 

Διαβάστε τις ειδήσεις του TheNewspaper στο Google News

Μπείτε στην ομάδα μας στο Viber για πιο γρήγορη ενημέρωση
error: Content is protected !!