Γράφει ο συγγραφέας Γεώργιος Σύρος
Ήταν πριν λίγα έτη, όταν το μάτι μου έπεσε πάνω σε ένα άρθρο του διαδικτύου, σχετικώς με κάποιον Έλληνα σκηνοθέτη που αναβιώνει το 1821 στον κινηματογράφο. Ήταν δε, τότε που τελείωνα την συγγραφή του Χρονικού της Εθνεγερσίας «Δια Πυρός και Αίματος», ένα βιβλίο αφιερωμένο για τα 200 έτη από την έναρξη του Αγώνα. Τα συναισθήματά μου ανείπωτα. Αποκλείεται, ψιθύρισα. Ο ελληνικός κινηματογράφος έπαψε ν’ ασχολείται με την ελληνική ιστορία εδώ και δεκαετίες. Συνέχισα το ψάξιμο και βρήκα το όνομα αυτού του ανθρώπου, του ιθύνοντος νου: Βασίλης Τσικάρας. Η επικοινωνία και η συνεργασία μας ήταν θέμα χρόνου. Ο Βασίλης απεδέχθη μετα χαράς την πρότασή μου να προλογίσει το βιβλίο και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Τον περασμένο Μάϊο δε, ανήμερα της Αλώσεως της Πόλεως, επίσημοι καλεσμένοι στην παρουσίαση του «Δια Πυρός και Αίματος στον Αλμυρό ήταν ο ίδιος και ο καλός φίλος και ηθοποιός Μανώλης Σαββίδης, οι οποίοι, μεταξύ άλλων αξιότιμων φίλων, με τίμησαν με την παρουσία τους.
Από την παρουσίαση του βιβλίου «Δια Πυρός και Αίματος» στον Αλμυρό
Το βιβλίο
Ο Β. Τσικάρας, λοιπόν, είναι ο σκηνοθέτης – σεναριογράφος που έφερε το ’21 πίσω στις μεγάλες οθόνες μετά από 46 ολόκληρα έτη, μετά δηλαδή από την ταινία «Παπαφλέσσας» του J. Paris με τον Δ. Παπαμιχαήλ. Και είναι πολλαπλώς σημαντικό αυτό, καθώς η Τέχνη και συγκεκριμένα η 7η Τέχνη, ενώνεται με την Ιστορία και την εθνική μνήμη! Όσοι φιλίστορες τυγχάνει να είναι και σινεφίλ αντιλαμβάνονται πλήρως, θεωρώ, την σημασία αυτού του «συνδυασμού»: Οι ιστορικές ταινίες αναβιώνουν τα συλλογικά αρχέτυπα, το παρελθόν, τις Μνήμες με τον καλύτερο και πλέον γλαφυρό και ρεαλιστικό τρόπο σε μια εποχή που η εικόνα έχει τεράστια δύναμη. Είναι αυτή η ισχύς των Οπτικοακουστικών μέσων και γενικώς του Κινηματογράφου που συγκινεί τις μάζες και συγκεκριμένα την νεολαία, την οποία το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα αρέσει να κουράζει. Και αυτό πιστεύω είναι το στοίχημα των καιρών. Διότι όπως έλεγε ο Καργάκος, το Παρελθόν δεν δεσμεύει, διδάσκει. Και τώρα είναι αναγκαίο περισσότερο από ποτέ αυτό να αποτελέσει φωτεινό οδηγό για τις νέες γενεές. Την απόφαση δε, τα έσοδα του βιβλίου να διατεθούν για την εν λόγω ταινία, την έλαβα ακριβώς για τους παραπάνω λόγους: αφενός για να βοηθήσω αυτήν την τιτάνια προσπάθεια του πρωτοπόρου σκηνοθέτη, αφετέρου για να καταδείξω εμπράκτως ότι τέτοιες πρωτοβουλίες πρέπει να τις στηρίζουμε και να τις αγκαλιάζουμε μαζικώς.
Ο Βασίλης Τσικάρας
Διότι η Ιστορία δεν είναι «πάρε ένα βιβλίο, αποστήθισέ το και έλα να μου πεις αύριο το περιεχόμενο». Γι΄ αυτό τα παιδιά, οι μαθητές αποστρέφονται την Ιστορία. Έχει καταλήξει ένα μάθημα άχρωμο και βαρετό. Η Ιστορία πρέπει να προσβλέπει στην «βιωματική ανάκτηση της Μνήμης». Και γιατί βιωματική; θα ρωτήσει κάποιος. Ζούσε κανένας από ΄μας το 1821; Όχι βέβαια. Ο άνθρωπος ωστόσο δεν είναι απλώς άτομο, φτερό στον άνεμο, είναι πάντα μέλος μιας συλλογικής οντότητας, κοινότητας, είναι κρίκος μιας αλυσίδας. Τα μεγάλα συμβάντα του έθνους περνάνε μεταφυσικώς ως βιώματα από γενεά σε γενεά. Όπως έλεγε ο Καζαντζάκης, «είμαστε ένα φύλλο στο μέγα δένδρο της Ράτσας».
Η ταινία «ΠΕΝΤΕ» λοιπόν έρχεται σύντομα στους κινηματογράφους και βάζει φωτιά στο ελληνικό σινεμά! Αποτελεί το τρίτο μέρος της Τριλογίας του σεναριογράφου – σκηνοθέτη για την ελληνική Επανάσταση, μετά τις ταινίες «Έξοδος 1826» και «Πολιορκία». Το «Πέντε 5» πραγματεύεται το ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης (Σεπτέμβριος 1821). Η πλοκή έχει ως εξής: Η Μυρσίνη και ο Μιχάλης ετοιμάζονται να ανοίξουν το σπιτικό τους με όνειρα και φιλοδοξίες. Την ίδια ώρα όμως οι πέντε Δημογέροντες της Σαμοθράκης αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία να εκδιώξουν τον Τούρκο εισπράκτορα από το νησί, γεγονός που θα σημάνει την ένταξη του νησιού στον Απελευθερωτικό Αγώνα του ’21. Τέλη Αυγούστου αποβιβάζονται Τούρκοι στο νησί. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.
Πρωταγωνιστές είναι ο Νεοζηλανδός Manu Bennett (Spartacus, Hobbit, Arrow), ο Μανώλης Σαββίδης, ο Γιάννης Αϊβάζης, ο Βύρων Κολάσης, η Νταίζη Σεμπεκοπούλου, ο Δημήτρης Παπαδόπουλος, ο Παναγιώτης Καρμάτης, ο Σπύρος Μπιμπίλας κ.α.
Δείτε το τρέιλερ
