Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΕΔΗ
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πόσο ευέλικτη μπορεί να γίνει η έννοια της Δημοκρατίας στα χέρια εκείνων που δεν αντέχουν την ετυμηγορία της.
Στον Βόλο, το τελευταίο διάστημα, παρακολουθούμε μια ενδιαφέρουσα —και ταυτόχρονα θλιβερή— προσπάθεια ορισμένων στελεχών της παράταξης του Νίκου Παπαπέτρου, αλλά και του ίδιου του επικεφαλής (21.04.2025 στο facebook) να βαφτίσουν «Χούντα» μια εκλεγμένη, δημοκρατική διοίκηση. Μια διοίκηση που έλαβε την εμπιστοσύνη της συντριπτικής πλειοψηφίας των Βολιωτών, όχι με διαταγές και απειλές, αλλά με έργο, με όραμα και με καθαρό πολιτικό λόγο.
Όταν η παράταξη Παπαπέτρου χάνει τη μάχη των επιχειρημάτων στο δημοτικό συμβούλιο, καταφεύγει σε υπονοούμενα περί αυταρχισμού. Όταν η πραγματικότητα δεν τους εξυπηρετεί, την αντικαθιστούν με αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προειδοποιώντας ότι «η πόλη βουλιάζει στη βία με θύμα τη Δημοκρατία» (27.04.2025 facebook Μάρκου Βαξεβανόπουλου). Εικόνες δραματικές, φτιαγμένες περισσότερο για εντυπώσεις παρά για σοβαρό πολιτικό διάλογο.
Ας είμαστε σαφείς:
Η Δημοκρατία δεν απειλείται στον Βόλο. Δεν χρειάζεται σωτήρες. Ούτε και δακρύβρεχτες διακηρύξεις σε Facebook και πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Αντιθέτως, ζει, λειτουργεί και προοδεύει. Η αληθινή βία κατά της Δημοκρατίας είναι να αμφισβητείς διαρκώς το αποτέλεσμα της κάλπης μόνο και μόνο επειδή δεν σε βολεύει.
Ο Αχιλλέας Μπέος δεν κατέλαβε την εξουσία δια της βίας. Την κέρδισε στην πιο ανοιχτή και διάφανη διαδικασία που διαθέτει το πολίτευμά μας: την ελεύθερη ψήφο των πολιτών.
Και αν κάτι ενοχλεί, δεν είναι η διοίκηση Μπέου· είναι το γεγονός ότι συνεχίζει να απολαμβάνει τη στήριξη της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες κάποιων να τη δυσφημίσουν.
Η αδυναμία της παράταξης Παπαπέτρου να αρθρώσει ουσιαστικό πολιτικό λόγο δεν μπορεί να καλυφθεί πίσω από μεγαλόστομες επικλήσεις. Διότι όταν κάθε ήττα στις εκλογές παρουσιάζεται ως «εκτροπή», και κάθε διαφωνία ερμηνεύεται ως «βία», τότε το πρόβλημα δεν είναι η Δημοκρατία. Είναι η αντίληψη κάποιων για αυτήν.
Η Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια ταμπέλα που την κρεμάμε όταν μας συμφέρει. Είναι μια διαδικασία που απαιτεί σεβασμό: και όταν νικάμε, και –κυρίως– όταν χάνουμε.
Σε αυτή τη φάση, η μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατική ομαλότητα στον Βόλο δεν είναι ο Δήμαρχος. Είναι όσοι, ανίκανοι να πείσουν, προσπαθούν να απαξιώσουν.
Η Δημοκρατία, άλλωστε, έχει έναν θεμελιώδη κανόνα: όταν ο λαός αποφασίζει, οι υπόλοιποι οφείλουν να σιωπούν και να εργάζονται – όχι να θρηνούν για την απώλεια προνομίων που ποτέ δεν κέρδισαν.
Και στον Βόλο, όσο κι αν δυσανασχετούν κάποιοι, η Δημοκρατία είναι εδώ. Γιατί δεν έχει ανάγκη ούτε από φανταστικούς «τύραννους» ούτε από αυτόκλητους σωτήρες. Έχει ανάγκη μόνο από πολίτες που σέβονται την ετυμηγορία της.
