Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΕΔΗ
Η πρόσφατη κλιμάκωση στις σχέσεις Ισραήλ – Ιράν, με αφορμή τα χτυπήματα κατά ιρανικών στρατιωτικών στόχων, έχει πυροδοτήσει έναν νέο γύρο αντιδράσεων στη διεθνή κοινότητα. Από τη μία πλευρά, η Τεχεράνη κάνει λόγο για “απρόκλητη επίθεση”, και από την άλλη, ένα σημαντικό μέρος του δημόσιου διαλόγου στη Δύση, ιδιαίτερα σε χώρους της λεγόμενης προοδευτικής διανόησης, καταδικάζει εκ νέου το Ισραήλ, εντάσσοντάς το μονοδιάστατα στο ρόλο του επιτιθέμενου.
Ωστόσο, οποιαδήποτε σοβαρή ανάλυση της κατάστασης, ιστορικά, γεωπολιτικά και στρατηγικά, οφείλει να λάβει υπόψη ότι το Ισραήλ λειτουργεί σε ένα περιβάλλον όπου η έννοια της ασφάλειας δεν είναι θεωρητική, αλλά απολύτως υπαρξιακή.
Ιράν: Στρατηγική επιθετικότητα υπό το μανδύα του αντι-ιμπεριαλισμού
Το Ιράν, ειδικά μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, ακολουθεί σταθερά μια πολιτική επεκτατικού επηρεασμού με σαφή στόχο την περιφερειακή ηγεμονία στη Μέση Ανατολή. Μέσα από τη δημιουργία και στήριξη δικτύων πληρεξουσίων όπως η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, η Χαμάς στη Γάζα, οι Χούτι στην Υεμένη και σιιτικές παραστρατιωτικές ομάδες στη Συρία και το Ιράκ, η Τεχεράνη έχει διαμορφώσει έναν παραστρατιωτικό μηχανισμό άσκησης ισχύος, που λειτουργεί εκτός κάθε διεθνούς νομιμότητας.
Αυτό το δίκτυο απειλεί άμεσα την ύπαρξη του Ισραήλ, όχι μόνο θεωρητικά ή συμβολικά, αλλά πρακτικά, καθημερινά, με επιθέσεις, ρουκέτες, δολιοφθορές και τρομοκρατικές ενέργειες. Η ίδια η ηγεσία του Ιράν έχει κατ’ επανάληψη αρνηθεί την αναγνώριση του Ισραήλ ως κράτους, ενώ διακηρύσσει την «εξαφάνισή του από τον χάρτη» ως στρατηγικό στόχο.
Ισραήλ: Αμυντική στρατηγική σε συνθήκες πολιορκίας
Σε αυτό το περιβάλλον, η ισραηλινή στρατηγική δεν είναι επιθετική, αλλά προληπτική και αμυντική. Οι επιχειρήσεις εναντίον ιρανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων ή πληρεξουσίων οργανώσεων σε τρίτες χώρες, όπως η Συρία, δεν είναι μέρος μιας επεκτατικής ιδεολογίας αλλά μέτρα αποτροπής, που στοχεύουν στην αποδυνάμωση ενός συστήματος που δηλώνει ρητά ότι επιδιώκει την καταστροφή του Ισραήλ.
Ακόμα και στο τελευταίο επεισόδιο, όπου κατηγορείται για επίθεση εντός ιρανικού εδάφους, το Ισραήλ αντέδρασε μετά από σειρά προκλήσεων και επιθέσεων, συμπεριλαμβανομένων χτυπημάτων από ιρανικές δυνάμεις ή πληρεξούσιους στόχους του. Η επιλογή της αυτοσυγκράτησης έχει όρια, όταν ο εχθρός επιχειρεί συστηματικά να επεκτείνει την ακτίνα βολής του μέχρι την ισραηλινή ενδοχώρα.
Το πρόβλημα της Δύσης: Ουδετερότητα με κριτήρια συναισθηματικά
Η στάση πολλών κύκλων της ευρωπαϊκής πολιτικής και κοινωνικής σκηνής, που συστηματικά καταδικάζουν το Ισραήλ, αγνοώντας το συνολικό πλαίσιο, υπονομεύει τη σοβαρότητα του δημόσιου διαλόγου. Η ηθική ισοπέδωση μεταξύ δημοκρατικών κρατών και θεοκρατικών, αυταρχικών καθεστώτων –όπως αυτό του Ιράν– δεν συνιστά ειρηνισμό, αλλά εθελοτυφλία.
Η Δημοκρατία του Ισραήλ, με όλες τις πολιτικές αντιφάσεις και τις κοινωνικές της προκλήσεις, αποτελεί ένα σταθερό κράτος δικαίου σε μια περιοχή ταραγμένη, και ο μόνος σύμμαχος της Δύσης με λειτουργικό κοινοβουλευτισμό, ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και ανοιχτό δημόσιο διάλογο.
Το δικαίωμα στην αυτοάμυνα είναι αδιαπραγμάτευτο
Το Ισραήλ δεν επιδιώκει την ανάφλεξη. Το αποδεικνύει η διαχρονική επιμονή του σε στρατηγικές αποτροπής και η ρητορική του για ειρηνική συνύπαρξη με τους Άραβες γείτονές του. Όμως, όταν η επιβίωσή του τίθεται υπό απειλή, έχει όχι μόνο το δικαίωμα, αλλά και την ηθική υποχρέωση να υπερασπιστεί τον λαό του.
Η Ευρώπη, αντί να κουνά το δάχτυλο, οφείλει να επιδείξει στρατηγική ωριμότητα και να σταθεί στο πλευρό ενός συμμάχου που πολεμά ενάντια στην αναβίωση του ισλαμικού φονταμενταλισμού και της κρατικής τρομοκρατίας.
Γιατί σε αυτή τη σύγκρουση δεν χωρούν «ίσες αποστάσεις».
Είναι ζήτημα πολιτικού ρεαλισμού και ιστορικής δικαιοσύνης.
