Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Ο Οκτώβρης έχει μια ιδιαίτερη μυρωδιά. Τα φύλλα πέφτουν, οι μέρες μικραίνουν, τα φώτα ανάβουν νωρίτερα και οι άνθρωποι επιστρέφουν στην κανονικότητα με έναν ρυθμό πιο σταθερό από τον Σεπτέμβρη. Είναι η εποχή που νιώθουμε πως «ξεκινάει η χρονιά» για τα καλά. Και κάπου ανάμεσα σε λίστες, υποχρεώσεις και νέα σχέδια, αναρωτιόμαστε: πώς βρίσκουμε ξανά τον δικό μας ρυθμό; Όχι σαν να τρέχουμε σε αγώνα δρόμου, αλλά σαν να μπαίνουμε σε μια μελωδία που μας ταιριάζει.
Πριν λίγες μέρες, περπατούσα στο κέντρο της πόλης. Παρατήρησα ανθρώπους με σακούλες από σούπερ μάρκετ, παιδιά που έτρεχαν γελώντας, έναν ηλικιωμένο που σταματούσε να χαιρετήσει φίλους του. Όλοι έμοιαζαν να κινούνται σε έναν ρυθμό που δεν είναι ούτε γρήγορος ούτε αργός· είναι απλώς ο δικός τους. Κι εκεί συνειδητοποίησα: ο ρυθμός δεν είναι κάτι που βρίσκουμε σε βιβλία ή οδηγίες· είναι κάτι που χτίζεται από τις μικρές στιγμές.
Η Μαρία, μια φίλη που δουλεύει σε γραφείο, μου είπε ότι κάθε Οκτώβρη νιώθει σαν να πατάει «reset». Δεν αλλάζει όλη της τη ζωή, αλλά βρίσκει ένα μικρό σημείο επανεκκίνησης. Πέρυσι ήταν να περπατάει τρεις στάσεις αντί να παίρνει λεωφορείο. Φέτος αποφάσισε να τρώει το μεσημεριανό της χωρίς κινητό. Μικρά πράγματα, αλλά με μεγάλη σημασία. Γιατί τελικά, ο ρυθμός δεν φτιάχνεται με μεγάλες αποφάσεις· φτιάχνεται με τις λεπτομέρειες που επιλέγουμε να σεβαστούμε.
Ο Γιάννης, δάσκαλος σε δημοτικό σχολείο, μού είπε: «Ο ρυθμός μου ξαναγυρνά όταν αρχίζω να δίνω προσοχή στις τάξεις. Τα παιδιά σε μαθαίνουν να είσαι παρών· αν χαθείς, σε τραβάνε πίσω». Για εκείνον, η διδασκαλία είναι το ρολόι που συγχρονίζει τον χρόνο του. Για κάποιον άλλον, μπορεί να είναι ο καφές με έναν συνάδελφο ή η συνάντηση με την παρέα μια φορά την εβδομάδα. Κάθε άνθρωπος βρίσκει το δικό του «μέτρο», μέσα από πράγματα που συχνά φαίνονται ασήμαντα.
Ακόμα κι ένα μικρό τελετουργικό μπορεί να λειτουργήσει σαν άγκυρα. Κάποιοι ξεκινούν τη μέρα τους με μουσική, άλλοι με τρία λεπτά σιωπής. Μια μητέρα που γνώρισα επιμένει κάθε βράδυ να διαβάζει λίγες σελίδες από το βιβλίο της, όσο κουρασμένη κι αν είναι. «Αν το χάσω, νιώθω ότι βγαίνω από τον ρυθμό μου», μου είπε. Δεν είναι η ποσότητα, είναι η συνέπεια.
Και βέβαια υπάρχει και η σχέση με τον εαυτό μας. Ο Οκτώβρης μάς δοκιμάζει, γιατί μπαίνουμε απότομα σε πιο απαιτητικό πλαίσιο. Όσοι αντιμετωπίζουν κάθε μικρή καθυστέρηση σαν αποτυχία, γρήγορα εξαντλούνται. Όσοι όμως βλέπουν τις ατέλειες σαν μέρος της διαδρομής, συνεχίζουν πιο ήρεμα. Ο ρυθμός δεν χτίζεται από την τελειότητα, αλλά από την παρουσία.
Κάπου εδώ έρχεται και μια ιστορία που μοιράστηκε ένας γείτονας, ο κύριος Στέλιος. Συνταξιούχος πλέον, σηκώνεται κάθε πρωί, βάζει τον καφέ του και κάθεται στο μπαλκόνι για δέκα λεπτά να ακούσει τους ήχους της γειτονιάς. «Αυτός είναι ο ρυθμός μου», μου είπε. «Αν τον χάσω, νιώθω ότι χάνω και την ημέρα». Δεν έχει σημασία αν η μέρα του είναι γεμάτη ή άδεια· εκείνη η μικρή στιγμή είναι η σταθερά που τον κρατά συνδεδεμένο.
Όλες αυτές οι εικόνες δείχνουν ότι ο ρυθμός δεν είναι κάτι εξωτερικό που μας επιβάλλεται. Είναι εσωτερική απόφαση, ένα είδος χορού που συνθέτουμε μόνοι μας, με τις δικές μας κινήσεις και επιλογές.
Το φθινόπωρο μάς υπενθυμίζει ότι η ζωή δεν είναι ένας αγώνας δρόμου· είναι ένας χορός. Και σε κάθε χορό, σημασία δεν έχει να κάνεις όλα τα βήματα σωστά, αλλά να μείνεις μέσα στη μουσική. Ο καθένας μας μπορεί να βρει τον δικό του ρυθμό μέσα από μικρές καθημερινές σταθερές: ένα χαμόγελο, μια αγαπημένη συνήθεια, μια στιγμή σιωπής. Αυτές οι μικρές άγκυρες μας δίνουν δύναμη, μας γεμίζουν ενέργεια και μας θυμίζουν ότι δεν χρειάζεται να είμαστε τέλειοι· χρειάζεται να είμαστε παρόντες.
Ας κρατήσουμε τη φράση-άγκυρα αυτής της εβδομάδας:
«Το σημαντικό δεν είναι το τέλειο· είναι να είστε εκεί.»
Αν σταθούμε παρόντες, η νέα σεζόν δεν θα είναι απλώς μια σειρά υποχρεώσεων, αλλά μια ευκαιρία να ζήσουμε με περισσότερη ισορροπία, συνειδητότητα και χαρά. Και ίσως, μέσα από αυτόν τον προσωπικό ρυθμό, να ανακαλύψουμε ότι η πραγματική πρόοδος δεν κρύβεται στο τέλειο αποτέλεσμα, αλλά στην καθημερινή μας παρουσία.
«Ο ρυθμός είναι δικός σου· τόλμησε να τον ακολουθήσεις.»
