Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Ήταν λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει η ραδιοφωνική μου εκπομπή, Μιλάμε για Σένα, στο studio του Neo 103,3 fm. Τα φώτα στο στούντιο είχαν ανάψει, το ρολόι μετρούσε αντίστροφα,
κι εγώ κοιτούσα τη στοίβα με τις σημειώσεις μου χωρίς να βλέπω πραγματικά τις λέξεις.
Ένιωθα το στομάχι μου σφιγμένο, τους ώμους βαρείς — σαν να κρατούσα πάνω μου όλη την εβδομάδα.
Εκείνη τη μέρα, δεν ένιωθα καλά προετοιμασμένος. Όχι γιατί δεν είχα δουλέψει· αλλά γιατί μέσα μου κάτι δεν ήταν “συντονισμένο”.
Οι σκέψεις μου έτρεχαν, οι φράσεις δεν έβγαιναν εύκολα, και μια εσωτερική φωνή ψιθύριζε: “Δεν είσαι έτοιμος.”
Έκανα ένα βήμα πίσω.
Κοίταξα τα μικρόφωνα, τα φωτάκια, το κόκκινο “ON AIR” που θα άναβε σε λίγα δευτερόλεπτα — και τότε το κατάλαβα: δεν ήταν οι σημειώσεις μου που έλειπαν. Ήταν η αναπνοή μου.
Χωρίς να το σκεφτώ πολύ, έκλεισα για λίγο τα μάτια. Μία, δύο, τρεις βαθιές αναπνοές.
Όχι βιαστικές, όχι “σωστές”. Απλώς αληθινές.
Στην πρώτη εισπνοή, άκουσα τον ήχο του αέρα μέσα στο στούντιο.
Στη δεύτερη, ένιωσα τους ώμους να χαλαρώνουν.
Στην τρίτη, κάτι μέσα μου είπε: “Είσαι εδώ.” Και τότε, χωρίς να αλλάξει τίποτα γύρω μου,
όλα άλλαξαν μέσα μου.
Η φωνή μου βγήκε σταθερή, οι λέξεις άρχισαν να κυλούν, και η εκπομπή ξεκίνησε με έναν ρυθμό που δεν προετοίμασα ποτέ — τον ρυθμό της αναπνοής.
Είναι παράξενο πόσο εύκολα ξεχνάμε αυτό το απλό πράγμα.
Αναπνέουμε όλη μας τη ζωή, αλλά θυμόμαστε να το κάνουμε συνειδητά μόνο όταν αγχωνόμαστε. Σαν η αναπνοή να είναι ένας παλιός φίλος που εμφανίζεται μόνο όταν τον χρειαστούμε, μα που στην πραγματικότητα δεν μας έχει αφήσει ποτέ.
Η αναπνοή είναι η πιο ειλικρινής μας γέφυρα. Ανάμεσα στο σώμα που βιώνει και στο μυαλό που σκέφτεται. Όταν οι δύο αυτοί κόσμοι αποσυνδέονται, η αναπνοή είναι εκεί για να τους ενώσει ξανά.
Κάθε φορά που επιστρέφω σε αυτή τη μικρή πράξη — ένα ήρεμο “μπες – βγες” του αέρα —συμβαίνει κάτι σχεδόν μαγικό: οι σκέψεις παύουν να με κυβερνούν, και το σώμα θυμάται να εμπιστεύεται.
Η αλήθεια είναι πως η ηρεμία δεν έρχεται με μεγάλες αλλαγές. Έρχεται μέσα από αυτές τις μικρές, επαναλαμβανόμενες στιγμές όπου αποφασίζεις να σταθείς για λίγο, να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να επιτρέψεις στον εαυτό σου να είναι άνθρωπος.
Από τότε, κάθε φορά που ανοίγω το μικρόφωνο, δεν ψάχνω τις τέλειες λέξεις. Ψάχνω πρώτα τον ρυθμό της αναπνοής μου. Γιατί μέσα του υπάρχει πάντα κάτι σταθερό·
ένα σημείο επιστροφής, ένα “σπίτι” όπου όλα μπαίνουν στη θέση τους.
Και ίσως τελικά αυτή να είναι η ουσία κάθε εκπομπής, κάθε συνάντησης, κάθε μέρας:
να θυμάσαι ότι δεν χρειάζεται να τα ελέγχεις όλα· αρκεί να αναπνέεις.
Φράση-Άγκυρα
«Κάθε αναπνοή είναι μια υπενθύμιση ότι η ζωή συνεχίζει — και μαζί της, κι εσύ.»
