Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Αρκεί να σταθείς λίγο και να νιώσεις αυτό που υπάρχει μέσα σου. Ένα συναίσθημα που ζητά χώρο. Μια εσωτερική φωνή που δεν θέλει ανάλυση, μόνο προσοχή.
Η αποδοχή δεν είναι αδυναμία· είναι επίγνωση. Και μερικές φορές, τη μαθαίνεις μέσα από τις πιο απλές στιγμές.
Η Μαρία και το πρωινό βλέμμα
Η Μαρία ξύπνησε αγχωμένη. Τα παιδιά άργησαν να ετοιμαστούν, ο καφές κρύωσε και το τηλέφωνο χτυπούσε ασταμάτητα. Μέχρι που, λίγο πριν φύγουν όλοι από το σπίτι, στάθηκε για ένα δευτερόλεπτο μπροστά στον καθρέφτη. Είδε το πρόσωπό της κουρασμένο και είπε μέσα της:
«Ναι, σήμερα νιώθω πίεση.»
Τίποτα παραπάνω. Ούτε “πρέπει να ηρεμήσω”, ούτε “μην το δείχνεις”.
Μόνο αυτή η φράση. Και κάπως έτσι, το άγχος σταμάτησε να την πιέζει. Γιατί άκουσε τον εαυτό της πριν της φωνάξει.
Ο Νίκος και η σιωπή μετά τη δουλειά
Ο Νίκος γύρισε αργά το βράδυ. Η μέρα στη δουλειά είχε ένταση, απαιτήσεις, πίεση.
Στο δρόμο για το σπίτι άνοιξε το ραδιόφωνο, αλλά το έκλεισε σχεδόν αμέσως. Είχε ανάγκη από σιωπή.
Κάθισε στο μπαλκόνι με ένα ποτήρι νερό, κοίταξε τα φώτα της πόλης και σκέφτηκε:
«Δεν είμαι θυμωμένος. Είμαι εξαντλημένος.»
Η παραδοχή αυτή άλλαξε κάτι. Όταν σταμάτησε να παλεύει με το θυμό του, ένιωσε ένα κύμα ηρεμίας να τον διαπερνά. Δεν χρειαζόταν να “διορθώσει” τίποτα. Χρειαζόταν μόνο να το αναγνωρίσει.
Η Άννα και η λέξη που δεν ειπώθηκε
Η Άννα μάλωσε με μια φίλη της για κάτι ασήμαντο. Όλη μέρα ένιωθε ένα βάρος στο στήθος, αλλά δεν έβρισκε τις σωστές λέξεις. Το βράδυ, έγραψε σε ένα χαρτί:
«Νιώθω απογοήτευση γιατί δεν ένιωσα ότι με άκουσες.»
Δεν έστειλε ποτέ το μήνυμα. Όμως, καθώς το έγραφε, τα μάτια της γέμισαν δάκρυα — κι αυτό ήταν αρκετό. Η αποδοχή ήρθε μέσα από τη γραφή. Δεν χρειάστηκε συγγνώμη ή εξήγηση· μόνο το θάρρος να πει μέσα της την αλήθεια.
Όταν το συναίσθημα βρίσκει χώρο
Η Μαρία, ο Νίκος και η Άννα δεν έκαναν τίποτα “μεγάλο”. Δεν άλλαξαν τη ζωή τους.
Απλώς έδωσαν χώρο σ’ αυτό που ένιωθαν. Και κάπου εκεί, το σώμα ηρέμησε, ο νους καθάρισε και η ψυχή χαλάρωσε.
Γιατί το συναίσθημα δεν χρειάζεται έλεγχο — χρειάζεται χώρο. Να το αναγνωρίσεις, να το ονομάσεις, να το αφήσεις να κινηθεί. Η αποδοχή δεν σε κάνει πιο αδύναμο· σε κάνει πιο αληθινό.
Φράση-Άγκυρα
«Κάθε συναίσθημα που βρίσκει χώρο μέσα σου, παύει να φωνάζει και αρχίζει να σου μιλά.»
