Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Η ανθεκτικότητα δεν είναι κάτι που γεννιέται μέσα μας από τύχη. Χτίζεται σιγά-σιγά, στα ήσυχα διαλείμματα της καθημερινότητας — στις στιγμές που κανείς δεν βλέπει. Όταν αποφασίζεις να σταθείς λίγο παραπάνω, να πάρεις μια βαθιά ανάσα πριν απαντήσεις, να πας μια βόλτα αντί να ξεσπάσεις, τότε είναι που αρχίζεις να δυναμώνεις.
Η ψυχική αντοχή δεν χτίζεται στα μεγάλα γεγονότα της ζωής· χτίζεται στις μικρές μας επιλογές. Κάθε φορά που ο νους και το σώμα συνεργάζονται, κάτι μέσα μας επαναρυθμίζεται.
Οι ψυχολόγοι εξηγούν ότι ο εγκέφαλος μπορεί να «εκπαιδευτεί» να διαχειρίζεται το στρες, αν του δώσουμε καθημερινά ερεθίσματα σταθερότητας. Η αναπνοή, η κίνηση, η ευγνωμοσύνη, ακόμη και η παρουσία ενός ανθρώπου που μας ακούει, ενεργοποιούν μηχανισμούς ηρεμίας και μειώνουν την ένταση. Δεν είναι μαγεία· είναι βιολογία. Ο προμετωπιαίος φλοιός — το κομμάτι του εγκεφάλου που ρυθμίζει τη σκέψη και την ψυχραιμία — «ηρεμεί» την αμυγδαλή, το κέντρο του φόβου. Έτσι μπορούμε να ανταποκρινόμαστε πιο συνειδητά και να μην αφήνουμε το άγχος να μας κυριεύει.
Η ανθεκτικότητα δεν είναι σκληρότητα. Δεν είναι να μένεις ακίνητος όταν όλα γύρω σου αλλάζουν· είναι να κινείσαι με επίγνωση μέσα στην αλλαγή. Να αναπνέεις λίγο πιο βαθιά, να βλέπεις τα πράγματα από μια άλλη σκοπιά, να επιλέγεις να μιλήσεις αντί να απομονωθείς. Αυτές οι μικρές πράξεις αυτορρύθμισης διδάσκουν στον εγκέφαλο κάτι πολύ σημαντικό: ότι μπορεί να επιβιώσει και χωρίς πανικό. Και όσο πιο συχνά το κάνουμε, τόσο πιο εύκολα επανέρχεται η εσωτερική μας ισορροπία.
Υπάρχουν μέρες που όλα μοιάζουν πιο βαριά. Τότε είναι που χρειάζεται να θυμόμαστε ότι η ανθεκτικότητα δεν σημαίνει να μην πονάμε· σημαίνει να μην ταυτιζόμαστε με τον πόνο. Να του δίνουμε χώρο χωρίς να μας καταπίνει. Αντί να λέμε «δεν αντέχω άλλο», μπορούμε να δοκιμάζουμε να πούμε «θα σταθώ λίγο ακόμη». Αυτό το «λίγο ακόμη» είναι που χτίζει τη δύναμη — όχι γιατί αλλάζει τα γεγονότα, αλλά γιατί αλλάζει τη θέση μας απέναντί τους.
Κι αν υπάρχει ένα κοινό μυστικό σε όλους τους ανθρώπους που τα καταφέρνουν, είναι αυτό: Δεν στηρίζονται σε μεγάλες αποφάσεις, αλλά σε μικρές, επαναλαμβανόμενες πράξεις.
Ξεκουράζονται λίγο παραπάνω, μιλούν λίγο περισσότερο, ευγνωμονούν λίγο συχνότερα. Μαθαίνουν να στέκονται, όχι επειδή δεν κουράζονται, αλλά επειδή έχουν μάθει να επιστρέφουν.
Η ζωή δεν σταματά να δοκιμάζει κανέναν μας· όμως μέσα σε κάθε δοκιμασία υπάρχει και μια ευκαιρία να δεις πόσο έχεις μεγαλώσει. Κάθε φορά που σηκώνεσαι ξανά, κάτι μέσα σου αλλάζει: αποκτάς εμπιστοσύνη στη ροή της ζωής και πίστη στη δική σου αντοχή. Η ανθεκτικότητα δεν είναι να μη λυγίζεις — είναι να βρίσκεις τον ρυθμό σου μέσα στη δυσκολία.
Κι αυτός ο ρυθμός γεννιέται μέσα από μικρές, σταθερές συνήθειες που στηρίζουν το σώμα, τον νου και την ψυχή σου.
Φράση-Άγκυρα:
«Η δύναμη δεν έρχεται από τα μεγάλα βήματα· γεννιέται στα μικρά που δεν εγκαταλείπεις.»
