Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Υπάρχουν στιγμές που το σώμα βρίσκεται κάπου… αλλά το μυαλό όχι. Μιλάς με το παιδί σου, αλλά σκέφτεσαι το email που ξέχασες. Κάθεσαι με έναν φίλο, αλλά μετράς νοερά τα πράγματα που πρέπει να γίνουν αύριο. Πηγαίνεις μια βόλτα, αλλά η βόλτα γίνεται πεδίο σκέψεων αντί για ανάσα.
Είναι παράξενο αυτό το φαινόμενο: μπορεί να είσαι δίπλα στους ανθρώπους σου και, την ίδια στιγμή, να λείπεις. Να είσαι εκεί, αλλά να μη σε έχουν. Και να μην το καταλάβεις ούτε εσύ. Δεν μας λείπει ο χρόνος. Μας λείπει η παρουσία. Και αυτή η απουσία δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Έρχεται σιωπηλά — όπως μια σκιά που απλώνεται σιγά σιγά, χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι.
Η απουσία που δεν τη βλέπεις, αλλά την αισθάνονται οι άλλοι
Κάποτε μια γυναίκα είπε: «Ο άντρας μου είναι καλός άνθρωπος. Απλώς… δεν είναι εδώ. Σαν να μιλάω σε κάποιον που κοιτάει μέσα μου αλλά δεν με βλέπει.»
Αυτή είναι η απόσταση που δημιουργείται όταν το μυαλό τρέχει πιο γρήγορα από τη ζωή. Δεν χρειάζεται να πεις “δεν προλαβαίνω”. Το αντιλαμβάνονται από τον τρόπο που απαντάς, από το βλέμμα που χάνεται για μισό δευτερόλεπτο, από το χέρι που συνεχίζει να κρατά το κινητό “μήπως χρειαστεί”. Η απουσία δεν μετριέται στα λεπτά που δεν είσαι σπίτι. Μετριέται στα λεπτά που είσαι εκεί… αλλά δεν είσαι παρών.
Οι στιγμές που ξυπνούν την ανάγκη για επιστροφή
Υπάρχουν μικρές στιγμές που λειτουργούν σαν χτύπημα στην πόρτα του νου.
Ένα παιδί που σου λέει: «Μπαμπά, με ακούς;»
Ένας φίλος που σταματά τη συζήτηση και σε κοιτάζει λίγο παραπάνω.
Ένας σύντροφος που χωρίζεται από εσένα για δευτερόλεπτα, όχι επειδή θέλει, αλλά επειδή τον έχεις ήδη φύγει νοερά.
Αυτές οι μικρές στιγμές είναι υπενθυμίσεις. Δεν σε μαλώνουν. Σε καλούν να επιστρέψεις.
Η στιγμή της επιστροφής δεν είναι τεχνική — είναι επιλογή
Η επιστροφή στο «εδώ» δεν χρειάζεται να είναι περίπλοκη. Δεν χρειάζεται τελετουργίες, ούτε συνθήκες. Μόνο επίγνωση.
Μπορεί να συμβεί σε μια στιγμή:
- κοιτάζοντας πραγματικά το πρόσωπο απέναντί σου,
- αφήνοντας για λίγα δευτερόλεπτα τις σκέψεις να περάσουν χωρίς να τις ακολουθήσεις,
- παίρνοντας μια πιο αργή αναπνοή,
- λέγοντας μέσα σου: «Τώρα είμαι εδώ».
Η παρουσία δεν είναι άσκηση. Είναι σχέση.
Οι μικρές ιστορίες επιστροφής που αλλάζουν τη μέρα
Μία μαμά που άφησε το κινητό στο συρτάρι για 20 λεπτά και είδε το παιδί της να χαμογελάει διαφορετικά.
Ένας φίλος που αποφάσισε να κλείσει τον ήχο για μία ώρα και κατάλαβε πόσο του είχε λείψει μια συζήτηση χωρίς διακοπές.
Ένα ζευγάρι που έκανε μια βόλτα χωρίς κουβέντες για τη δουλειά — και περπάτησε πιο κοντά, χωρίς να το προσπαθήσει.
Αυτές οι μικρές επιστροφές δεν αλλάζουν μόνο τη στιγμή. Αλλάζουν τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή. Γιατί η παρουσία έχει ένα παράξενο χαρακτηριστικό: όσο περισσότερη δίνεις, τόσο περισσότερη νιώθεις κι εσύ.
Όταν επιστρέφεις, επιστρέφουν και οι σχέσεις
Όταν το μυαλό επανέρχεται στη στιγμή:
- οι συζητήσεις αποκτούν βάθος,
- οι σχέσεις αποκτούν ζεστασιά,
- η καθημερινότητα αποκτά νόημα,
- ο χρόνος μεγαλώνει — ακόμη κι αν διαρκεί λίγο.
Η παρουσία δεν αλλάζει τις ώρες. Αλλάζει τον τρόπο που οι ώρες αγγίζουν τους ανθρώπους. Δεν χρειάζεται να είσαι «τέλειος». Χρειάζεται μόνο να είσαι εκεί λίγο περισσότερο απ’ όσο πριν. Αυτή η μικρή επιστροφή αρκεί για να επαναφέρει την ισορροπία.
Φράση-Άγκυρα Ημέρας
«Η παρουσία σου είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να δώσεις — και να δώσεις στον εαυτό σου.»
