Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Το πρωί, σε ένα μικρό καφέ της γειτονιάς, μια γυναίκα περίμενε να της ετοιμάσουν τον καφέ. Ήταν εμφανώς κουρασμένη· μάλλον είχε ξυπνήσει νωρίς, ίσως είχε ήδη τρέξει από δουλειά σε δουλειά. Κι όμως, σε μια στιγμή, όλα άλλαξαν. Ο barista της χαμογέλασε καθώς της έδωσε το ποτήρι και της είπε: «Εύχομαι σήμερα να βρείτε λίγη χαρά μέσα στη μέρα σας». Εκείνη γέλασε αυθόρμητα. «Αυτό είναι το πρώτο μικρό βήμα» του απάντησε. Δεν ήταν κάτι μεγάλο. Ήταν όμως αρκετό για να χαμηλώσει λίγο ο εσωτερικός θόρυβος της ημέρας. Μια μικρή υπενθύμιση ότι η χαρά συχνά κρύβεται στα πιο απλά.
Αν παρατηρήσει κανείς την καθημερινότητα, θα δει ότι οι στιγμές χαράς εμφανίζονται αθόρυβα. Σαν μικρά σημάδια που συνήθως τα προσπερνάμε γιατί ο νους τρέχει πιο γρήγορα από ό,τι χρειάζεται. Ένα παιδί που γελάει δυνατά χωρίς λόγο. Ένα φως που μπαίνει από το παράθυρο σε μια στιγμή που δεν το περιμένεις. Μια κουβέντα που σου στέλνει κάποιος φίλος απλώς για να σου πει ότι σε σκέφτεται. Είναι όλα αυτά τα μικρά, καθημερινά σημεία που φτιάχνουν κάτι μεγαλύτερο: τον χώρο από όπου μπορεί να αναδυθεί η χαρά.
Σε μια άλλη ιστορία, μια μητέρα περιέγραφε ότι εδώ και καιρό ένιωθε πως είχε χαθεί μέσα στο πρόγραμμα. Δουλειά, διαδρομές, υποχρεώσεις, φροντίδα. Όμως μια μέρα, την ώρα που έπλενε τα πιάτα, το παιδί της ήρθε από πίσω και της έδωσε ένα αυθόρμητο φιλί στον ώμο. «Σ’ αγαπώ, μαμά». Ήταν μόλις δύο δευτερόλεπτα, κι όμως αυτή η στιγμή την ακούμπησε βαθιά. «Ήταν σαν να μου θύμισε κάποιος να πάρω ανάσα» είπε. Η χαρά δεν ήρθε από κάτι εντυπωσιακό· ήρθε από την ίδια την καθημερινότητα, εκεί που δεν το περίμενε.
Κάτι αντίστοιχο συνέβη και σε έναν νεαρό που έβγαινε κάθε μέρα για περπάτημα στην ίδια διαδρομή. Μια μέρα όμως, αποφάσισε να αφήσει το κινητό στην τσέπη. Για δεκαπέντε λεπτά απλώς περπατούσε, αναπνοή με αναπνοή, χωρίς μουσική, χωρίς ειδοποιήσεις, χωρίς ρυθμό επιβολής. «Δεν ήταν κάτι που με άλλαξε» είπε. «Ήταν όμως κάτι που με επανέφερε». Η χαρά εμφανίστηκε αθόρυβα, μέσα από την αίσθηση ότι επιτέλους ήταν παρών στη δική του μέρα.
Και κάπως έτσι, παρατηρούμε ότι ο κοινός παρονομαστής σε όλες αυτές τις μικρές ιστορίες είναι ο ίδιος: η χαρά δεν ζητά εντυπωσιακές αφορμές. Δεν χρειάζεται ταξίδια, μεγάλες αλλαγές, επιβεβαιώσεις ή θεαματικά γεγονότα. Χρειάζεται χώρο. Χρειάζεται παύση. Χρειάζεται τη δυνατότητα να δούμε τι υπάρχει ήδη μπροστά μας. Και για να το κάνουμε αυτό, δεν απαιτείται χρόνος· απαιτείται βλέμμα. Να στρέψουμε δηλαδή, έστω για λίγα δευτερόλεπτα, την προσοχή μας σε κάτι που μας αγγίζει.
Η χαρά είναι συχνά αποτέλεσμα μιας απλής κίνησης: να σταματήσουμε για λίγο. Να αφήσουμε τον εσωτερικό ρυθμό να πέσει. Να αναγνωρίσουμε ένα μικρό καλό που συνέβη. Να κάνουμε ένα μόνο πράγμα τη φορά. Να κρατήσουμε μια ήσυχη ρουτίνα που μας προσφέρει σταθερότητα. Δεν χρειάζεται να ανατρέψουμε τη ζωή μας. Χρειάζεται να αλλάξουμε τον τρόπο που στεκόμαστε μέσα στη μέρα.
Και ίσως, κάπου στο τέλος μιας δύσκολης ημέρας, να έρθει μια ακόμη μικρή εικόνα. Να βρείτε τον εαυτό σας να κάθεται για δυο λεπτά στον καναπέ, χωρίς θόρυβο, χωρίς κινητό, χωρίς σκέψεις που ζητούν λύσεις. Δύο λεπτά όπου απλώς υπάρχει χώρος. Και εκεί, μέσα σε αυτή την απλότητα, μπορεί να νιώσετε ότι κάτι μαλακώνει. Ότι κάτι ανοίγει. Ότι η χαρά, τελικά, ήταν εκεί όλη την ώρα — απλώς περίμενε να τη δείτε.
Γιατί όσο πιο καθαρά κοιτάμε, τόσο πιο πολύ καταλαβαίνουμε ότι… η χαρά μεγαλώνει όταν τη βλέπεις.
