Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Ένα μικρό κορίτσι στεκόταν μπροστά στο παράθυρο και κοιτούσε τον δρόμο. Κρατούσε στα χέρια της ένα ζευγάρι παιδικά γάντια που μόλις της είχε πάρει η μητέρα της. «Πότε θα τα φορέσω;» ρώτησε. «Ίσως αύριο κάνει λίγο κρύο» της απάντησε. Το κορίτσι χαμογέλασε και άφησε τα γάντια στο τραπεζάκι, σχεδόν τελετουργικά. Δεν περίμενε κάτι μεγάλο. Δεν περίμενε διακοπές ή δώρα. Περίμενε απλώς τη στιγμή που θα νιώσει το πρώτο κρύο και θα τα βάλει στα χέρια της. Κι όμως, αυτή η μικρή προσμονή ήταν αρκετή για να γεμίσει τη μέρα της ενέργεια και χρώμα.
Η προσμονή έχει αυτή τη δική της, ιδιαίτερη μαγεία. Μπορεί να γεννηθεί από κάτι τόσο απλό, και παρ’ όλα αυτά να αλλάξει ολόκληρη τη διάθεσή μας. Δεν χρειάζεται φανταχτερά γεγονότα για να ζωντανέψει. Αρκεί μια εικόνα που έρχεται, μια στιγμή που πλησιάζει, ένα μικρό κάτι που μας κάνει να νιώθουμε ότι έχουμε λόγο να χαμογελάσουμε πριν ακόμη συμβεί.
Σε μια άλλη μικρή ιστορία, ένας άντρας ετοιμαζόταν να φύγει για τη δουλειά του. Ήταν κουρασμένος· είχε μια απαιτητική μέρα μπροστά του. Πριν βγει από την πόρτα, άνοιξε για μια στιγμή το ντουλάπι της κουζίνας και έβγαλε τον αγαπημένο του καφέ. Τον άφησε πάνω στον πάγκο για να τον φτιάξει το απόγευμα, όταν θα γύριζε. Αυτή η τόσο μικρή πράξη —ένα απλό πακέτο καφέ στον πάγκο— έγινε ένα σημείο αναφοράς. Κάτι που του θύμιζε όλη μέρα ότι, στο τέλος των υποχρεώσεων, τον περίμενε μια ήρεμη στιγμή για τον εαυτό του. Η προσμονή δεν ήταν για τον καφέ. Ήταν για το συναίσθημα που θα έφερνε αυτή η μικρή στιγμή.
Η προσμονή εμφανίζεται συχνά σε λεπτομέρειες που δεν υπολογίζουμε. Μια γυναίκα που δουλεύει πολλές ώρες μου έλεγε ότι κάθε Τετάρτη έχει ένα δικό της «ραντεβού» με τον εαυτό της: δέκα λεπτά σε ένα ήσυχο σημείο της πόλης, πριν επιστρέψει στο σπίτι. «Δεν είναι ότι κάνω κάτι ιδιαίτερο» είπε. «Είναι ότι ξέρω πως, ό,τι κι αν γίνει μέσα στη μέρα, αυτά τα δέκα λεπτά θα είναι εκεί». Η προσμονή αυτού του μικρού ραντεβού λειτουργεί σαν εσωτερικό μοτέρ. Σαν κάτι που της υπενθυμίζει ότι υπάρχει ακόμα χώρος για εκείνη μέσα στην απαιτητική καθημερινότητα.
Κάποιος άλλος περιέγραψε τη δική του μικρή προσμονή: κάθε Παρασκευή βράδυ βάζει στο γραφείο του ένα βιβλίο που θέλει να ξεκινήσει το Σαββατοκύριακο. Δεν το ανοίγει αμέσως. Το αφήνει εκεί, σαν μια υπόσχεση. Μια μικρή εικόνα του κάτι καλού που θα έρθει. «Αυτό με βοηθά να μην χάνομαι στις υποχρεώσεις» είπε. «Ξέρω ότι με περιμένει κάτι που θα με ηρεμήσει». Η προσμονή λειτουργεί σαν φως στο τέλος της εβδομάδας. Όχι μεγάλο φως· μικρό. Αλλά αρκετό για να κρατά ζωντανό τον ρυθμό.
Η δύναμη της προσμονής βρίσκεται στον τρόπο που μας συνδέει με το “επόμενο”. Δεν μας μεταφέρει στο μέλλον. Μας δίνει όμως έναν λόγο να κινηθούμε προς αυτό. Μας βοηθά να νιώθουμε ότι υπάρχει κάτι που μας περιμένει — κάτι δικό μας, μικρό και ανθρώπινο. Και αυτή η αίσθηση δρα σαν ενέργεια. Ανοίγει χώρο, μαλακώνει τη σκέψη, γλυκαίνει τον ρυθμό.
Και κάπως έτσι καταλαβαίνουμε ότι η προσμονή δεν χρειάζεται εντυπωσιακά γεγονότα. Μπορεί να βρίσκεται σε έναν καφέ που θα πιούμε αργότερα, σε μια μικρή συνάντηση με έναν άνθρωπο που αγαπάμε, σε ένα ήρεμο δέκαλεπτο που θα δημιουργήσουμε από μόνοι μας. Η προσμονή δεν αλλάζει τα πράγματα γύρω μας. Αλλάζει τον τρόπο που μπαίνουμε μέσα στη μέρα.
Κλείνοντας, ας φανταστούμε μια απλή εικόνα: κάποιον που, πριν τελειώσει η μέρα, αφήνει για λίγα δευτερόλεπτα τα χέρια του πάνω σε ένα ζεστό φλιτζάνι. Δεν έχει συμβεί ακόμη τίποτα. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή έχει ήδη ξεκινήσει να νιώθει καλύτερα — όχι για αυτό που γίνεται τώρα, αλλά για αυτό που έρχεται. Αυτή είναι η δύναμη της προσμονής. Μια ζεστασιά που προηγείται της στιγμής.
Γιατί, τελικά… η προσμονή δίνει χρώμα στις μέρες μας.
