Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Ένα πρωινό, λίγο πριν χαράξει, μια γυναίκα άναψε ένα μικρό φωτάκι πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο· ένα απλό, ζεστό φως που απλώς έσπαγε το σκοτάδι. Έφτιαξε τον καφέ της, κάθισε για λίγα λεπτά και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Η μέρα που ερχόταν ήταν γεμάτη υποχρεώσεις. Κι όμως, αυτή η μικρή εικόνα — το ζεστό φως, ο αχνός καφές, τα δύο λεπτά ηρεμίας — είχε ήδη χτίσει κάτι μέσα της. Ένα μικρό αίσθημα γιορτής, που δεν είχε να κάνει με στολισμούς ή ημερομηνίες. Είχε να κάνει με τον τρόπο που αποφάσισε να μπει στη μέρα της.
Κάποτε πιστεύαμε ότι η γιορτή χρειάζεται μεγάλες αφορμές. Κάτι εντυπωσιακό, κάτι διαφορετικό, κάτι που «να αξίζει». Η αλήθεια όμως είναι πιο απλή: η γιορτή δεν φτιάχνεται από τις μεγάλες στιγμές, αλλά από τον τρόπο που στεκόμαστε μέσα στις μικρές. Από εκείνες τις λεπτομέρειες που άλλοτε τις προσπερνάμε και άλλοτε — όταν τις παρατηρήσουμε — μπορούν να αλλάξουν ολόκληρη την ατμόσφαιρα της μέρας μας.
Σε ένα άλλο σπίτι, ένας άντρας είχε τη δική του μικρή συνήθεια. Κάθε απόγευμα, λίγο πριν συνεχίσει με τις ευθύνες του, έβαζε για δύο λεπτά ένα μουσικό κομμάτι που του άρεσε. Δεν καθόταν απαραίτητα να το ακούσει ολόκληρο. Απλώς άφηνε τη μελωδία να γεμίσει τον χώρο και να του θυμίσει ότι μέσα στο τρέξιμο υπάρχει χώρος για λίγη απαλότητα. «Δεν είναι γιορτή αυτό», θα έλεγε κάποιος. Κι όμως, για εκείνον ήταν. Ήταν η στιγμή που ένιωθε ότι η μέρα δεν τον καταπίνει. Ότι έχει ακόμα ένα μικρό κομμάτι που μπορεί να το ζήσει με τον δικό του τρόπο.
Σε μια τρίτη ιστορία, μια νεαρή γυναίκα αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Αντί να βιαστεί να τελειώσει όλες τις δουλειές της, σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα στη μέση του διαδρόμου και πήρε μία βαθιά ανάσα. Δεν είχε φως, δεν είχε μουσική, δεν είχε τίποτα «γιορτινό». Είχε όμως μια μικρή εσωτερική πρόθεση: να μην αφήσει την ένταση να οδηγήσει τη μέρα. Αυτό το μικρό σταμάτημα — μόλις δύο λεπτά — άλλαξε τον τρόπο που συνέχισε. Γιατί εκείνη τη στιγμή κατάλαβε ότι η γιορτή δεν είναι μια εξωτερική συνθήκη. Είναι ένας άλλος ρυθμός, μια πιο ήρεμη παρουσία.
Και υπάρχει και μια άλλη ιστορία, ακόμη πιο απλή. Ένας άνθρωπος αποφάσισε να βάλει δίπλα στο γραφείο του ένα μικρό αντικείμενο που του άρεσε. Κάτι που του έδινε ζεστασιά: μια μικρή φωτογραφία, ένα κερί, ένα μικρό διακοσμητικό. Δεν έκανε μεγάλη αλλαγή. Δεν γέμισε το σπίτι με στολίδια. Απλώς έβαλε μια μικρή λεπτομέρεια που του θύμιζε ότι μέσα στην καθημερινότητα υπάρχει και χώρος για ομορφιά. Αυτή η κίνηση δεν κράτησε ούτε δύο λεπτά. Αλλά ήταν αρκετή για να του αλλάξει τον τρόπο που έμπαινε στη δουλειά κάθε πρωί.
Κάθε μία από αυτές τις ιστορίες έχει κάτι κοινό: η γιορτή δεν γεννιέται από τα γεγονότα, αλλά από τον τρόπο που στεκόμαστε μέσα στη μέρα μας. Από τον τρόπο που επιβραδύνουμε. Από τον τρόπο που προσθέτουμε λίγο φως. Από τις μικρές τελετουργίες που δίνουν ρυθμό, ζεστασιά και συνέχεια. Δεν είναι οι εξωτερικές συνθήκες που δημιουργούν τη γιορτινή διάθεση. Είναι η πρόθεση. Είναι ο τρόπος που επιλέγουμε να δούμε την καθημερινότητα. Είναι η μικρή στιγμή που αποφασίζουμε να της αφήσουμε χώρο.
Κλείνοντας, ας φανταστούμε μια απλή εικόνα: ένα σπίτι ήσυχο, ένα μικρό φως που καίει σε μια γωνιά, κι ένας άνθρωπος που σταματά για μισό λεπτό πριν συνεχίσει τη μέρα του. Δεν κάνει κάτι σπουδαίο. Κάνει όμως κάτι ουσιαστικό. Αφήνει χώρο για λίγη γιορτή — όχι όπως τη βλέπουμε στα ημερολόγια, αλλά όπως μπορεί να γεννηθεί μέσα στην ίδια τη ζωή.
Γιατί, τελικά… η γιορτή ξεκινά εκεί που της αφήνεις χώρο.
