Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Ένα πρωινό, λίγο πριν ξεκινήσει η κίνηση στους δρόμους, ένας άντρας περίμενε στο φανάρι. Δίπλα του στεκόταν μια ηλικιωμένη γυναίκα που προσπαθούσε να κρατήσει τις σακούλες της. Ήταν εμφανές ότι δυσκολευόταν. Εκείνος, χωρίς δεύτερη σκέψη, της είπε: «Να σας βοηθήσω μέχρι την απέναντι πλευρά;». Εκείνη χαμογέλασε, με εκείνο το χαμόγελο που εμφανίζεται όταν κάποιος βλέπει ότι δεν είναι αόρατος. Η διαδρομή ήταν μόλις είκοσι μέτρα. Αλλά όταν έφτασαν απέναντι, το βλέμμα της είχε αλλάξει — ήταν πιο φωτεινό. Κι εκείνος ένιωσε λίγο πιο ανάλαφρος. Μια μικρή πράξη, δύο ζωές που φωτίστηκαν για λίγα δευτερόλεπτα.
Αυτές οι μικρές στιγμές προσφοράς δεν είναι ποτέ ασήμαντες. Συχνά αλλάζουν ολόκληρη τη διάθεση της μέρας. Και το κάνουν χωρίς θόρυβο, χωρίς κόπο, χωρίς να περιμένουν κάτι πίσω. Η χαρά που μοιραζόμαστε δεν μειώνεται· μεγαλώνει. Μεταδίδεται. Γίνεται μια μικρή σπίθα που περνάει από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλάζοντας την ατμόσφαιρα χωρίς να το καταλάβουμε.
Σε ένα γραφείο, μια γυναίκα είδε συνάδελφό της να μπαίνει βιαστικά, φανερά φορτισμένη. Δεν ρώτησε πολλά. Της άφησε απλώς πάνω στο γραφείο ένα μικρό σημείωμα: «Είμαι εδώ αν χρειαστείς κάτι». Δεν της πήρε ούτε ένα λεπτό. Δεν ήταν συμβουλή. Δεν ήταν λύση. Ήταν μια μικρή κίνηση που έλεγε: «Σε βλέπω». Αργότερα την ίδια μέρα, η συνάδελφος της είπε ότι αυτή η φράση ήταν ό,τι πιο παρηγορητικό είχε λάβει εδώ και καιρό. Μια απλή προσφορά προσοχής, χωρίς αντάλλαγμα, που έκανε μια δύσκολη μέρα λίγο πιο υποφερτή.
Οι σχέσεις μας χτίζονται συχνά πάνω σε τέτοιες μικρές, ήσυχες κινήσεις. Ένα μήνυμα από το πουθενά, ένα «καλημέρα» που δεν λέγεται μηχανικά, μια χειρονομία που δείχνει ότι ο άλλος έχει χώρο μέσα μας. Η χαρά που δίνουμε μέσα από αυτές τις πράξεις δεν χάνεται. Γίνεται περιβάλλον. Γίνεται ατμόσφαιρα. Γίνεται ο τρόπος με τον οποίο οι σχέσεις αποκτούν ζεστασιά και αληθινή σύνδεση.
Υπάρχουν και οι στιγμές μέσα στην οικογένεια, εκεί όπου συχνά θεωρούμε τα πράγματα δεδομένα. Ένα παιδί που ξεκινάει για το σχολείο και ακούει από τον γονέα του «καλή μέρα να έχεις, σε αγαπώ». Ένας σύντροφος που φτιάχνει έναν καφέ για τον άλλον χωρίς να ρωτήσει. Μια μικρή πράξη φροντίδας που δεν ανακοινώνεται. Αυτές οι στιγμές είναι οι πιο αθόρυβες, αλλά πολλές φορές οι πιο ισχυρές. Δημιουργούν μια σταθερότητα που κρατά τις σχέσεις ζωντανές. Είναι το φως που υπάρχει στο παρασκήνιο και πολλές φορές το συνειδητοποιούμε μόνο όταν λείπει.
Κι αν το δούμε λίγο διαφορετικά, θα παρατηρήσουμε ότι όλες αυτές οι πράξεις έχουν κάτι κοινό: χρειάζονται ελάχιστο χρόνο, αλλά μεγάλη πρόθεση. Δεν απαιτούν χρήματα, σχέδιο, οργάνωση. Απαιτούν όμως κάτι βαθύτερο: την επιλογή να δεις τον άλλον. Να είσαι παρών. Να δώσεις λίγο χώρο από τη δική σου ενέργεια, ξέροντας ότι αυτή η μικρή κίνηση μπορεί να γίνει στήριγμα, ανάσα ή απλώς μια αίσθηση ζεστασιάς.
Η χαρά με τους άλλους δεν είναι ιδέα. Είναι πράξη. Είναι το «σε ακούω», το «σε βλέπω», το «σε υπολογίζω». Είναι εκείνες οι μικρές προσφορές που δεν τις συζητάς, αλλά τις νιώθεις. Και όσο περισσότερο τις μοιραζόμαστε, τόσο περισσότερο φωτίζουμε και οι ίδιοι.
Κλείνοντας, ας φανταστούμε μια απλή εικόνα: δύο άνθρωποι που συναντιούνται τυχαία στον δρόμο και ανταλλάσσουν μια καλή κουβέντα. Ίσως δεν ξανασυναντηθούν ποτέ. Αλλά για λίγα δευτερόλεπτα, η μέρα και των δύο έγινε λίγο καλύτερη. Αυτό είναι το φως που μοιράζεται. Αυτό είναι το φως που επιστρέφει.
Γιατί, τελικά, η χαρά που δίνεις, γυρίζει πάντα πίσω.
