Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Ήταν λίγο μετά τις έξι το απόγευμα, σ’ ένα μικρό καφέ κοντά στην πλατεία. Ο κόσμος περνούσε βιαστικός, αλλά μέσα στο μαγαζί επικρατούσε μια ήσυχη ζεστασιά. Μια ηλικιωμένη γυναίκα καθόταν μόνη σ’ ένα τραπεζάκι δίπλα στο παράθυρο. Κρατούσε μια κούπα με τα δύο της χέρια, σαν να την πλησίαζε για να ζεσταθεί. Μπροστά της είχε ένα μικρό κουτί, τυλιγμένο πρόχειρα με ένα κομμάτι κόκκινη κορδέλα. Το κοιτούσε χωρίς να το ανοίγει. Κάποια στιγμή σήκωσε το βλέμμα και χαμογέλασε σε μια νεαρή κοπέλα που έμπαινε στο καφέ. Εκείνη πήγε κατευθείαν προς το τραπέζι της και, χωρίς πολλά λόγια, έσκυψε και τη φίλησε στο μέτωπο. Το κουτί έμεινε εκεί, αλλά η σκηνή έλεγε κάτι άλλο: ότι το δώρο είχε ήδη δοθεί, πριν καν ανοίξει.
Και ίσως τελικά να υπάρχουν τέτοιες στιγμές που μας εξηγούν χωρίς λόγια πως το σημαντικό δεν είναι τι κρατάμε στα χέρια, αλλά ποιος κάθεται απέναντί μας.
Λίγη ώρα αργότερα, στο ίδιο καφέ, μπήκε ένας πατέρας με το μικρό του αγόρι. Το παιδί κρατούσε ένα χειροποίητο στολίδι, φτιαγμένο πρόχειρα με χάρτινα κομμάτια και κόλλα. Το κρατούσε με υπερηφάνεια, σχεδόν σφιχτά. Ο πατέρας το ακούμπησε στο τραπέζι, αλλά το παιδί το τράβηξε πάλι προς το μέρος του. «Είναι για τη μαμά», είπε. «Αλλά πρώτα θέλω να της το πω εγώ». Και κάθισε εκεί, κοιτάζοντας το μικρό στολίδι, σαν να κρατούσε κάτι πολύ πιο σημαντικό από ένα χάρτινο κομμάτι. Σαν να ήξερε —με τον δικό του παιδικό τρόπο— ότι η αξία του δώρου δεν ήταν στο αποτέλεσμα, αλλά στο ότι το έφτιαξε ο ίδιος.
Και ίσως αυτές οι στιγμές να μας θυμίζουν ότι η πρόθεση, όσο μικρή κι αν είναι, ταξιδεύει πιο μακριά από το αντικείμενο που τη συνοδεύει.
Λίγο πιο πέρα, στο απέναντι πεζοδρόμιο, μια γυναίκα στεκόταν έξω από ένα ζαχαροπλαστείο. Κρατούσε ένα κουτί με γλυκά, αλλά δεν μπήκε αμέσως μέσα. Έβγαλε το κινητό της, το κοίταξε, το ξαναέβαλε στην τσέπη. Πήρε μια ανάσα. Και μετά άλλη μία. Φαινόταν να σκέφτεται αν έπρεπε να πάει τελικά εκεί που είχε σκοπό να πάει. Ήταν ξεκάθαρο πως αυτό που την δυσκόλευε δεν ήταν το κουτί. Ήταν η σχέση πίσω από αυτό. Η απόφαση να χτυπήσει μια πόρτα που είχε καιρό να πλησιάσει. Και όταν τελικά ξεκίνησε να περπατά, δεν ήταν το ζαχαροπλαστείο που άφηνε πίσω της, αλλά έναν μικρό δισταγμό. Ένα βήμα που ίσως χρειαζόταν περισσότερο θάρρος απ’ όσο φαινόταν.
Και κάπως έτσι, ένα κουτί με γλυκά δεν ήταν απλώς «δώρο», αλλά ένα άνοιγμα προς έναν άνθρωπο που κάποτε είχε σημασία. Ίσως και πάλι να έχει.
Καμιά φορά, τα δώρα λειτουργούν σαν γέφυρες. Άλλοτε μικρές, άλλοτε πιο μεγάλες. Άλλοτε βγαίνουν αυθόρμητα, κι άλλοτε χρειάζονται μια ήσυχη εσωτερική μάχη πριν δοθούν. Μα σχεδόν πάντα λένε κάτι. Κάτι που πολλές φορές δεν τολμάμε να πούμε με λόγια. Κάτι που χωράει στην κίνηση ενός χεριού, στο βλέμμα που πέφτει για λίγο, στην προσπάθεια να πλησιάσουμε ξανά.
Και στο τέλος της ημέρας, ίσως το πιο καθαρό σημάδι σχέσης είναι οι μικρές αυτές στιγμές που δεν κάνουν θόρυβο. Που δεν ζητούν χειροκρότημα. Που απλώς συμβαίνουν, σαν μικρές υπενθυμίσεις ότι μέσα στην καθημερινότητα υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που μας σκέφτονται.
Γιατί, τελικά… το πιο πολύτιμο δώρο είναι να δείχνεις ότι ο άλλος μετράει για σένα.
