Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Η βροχή είχε μόλις σταματήσει και ο δρόμος γυάλιζε σαν να είχε στρωθεί με λεπτή μεμβράνη φωτός. Η Άννα στάθηκε για λίγο δίπλα στο αυτοκίνητο πριν ανοίξει την πόρτα. Κράτησε τα κλειδιά στο χέρι της, αλλά δεν βιάστηκε. Η μέρα είχε τραβήξει από το πρωί σαν να της ζητούσε διαρκώς κάτι παραπάνω. Κλήσεις, emails, νοήματα μισοτελειωμένα, και μέσα σε όλα αυτά μια διαρκής προσπάθεια να σταθεί όρθια. Σήκωσε το βλέμμα στον ουρανό. Δεν ήταν κάτι μεγάλο· μια απλή παύση. Αλλά ένιωσε ότι την είχε ανάγκη περισσότερο απ’ όσο το παραδεχόταν. Και ίσως αυτή η μικρή στάση να ήταν το πρώτο δώρο που της έκανε σήμερα ο εαυτός της.
Κάποιες στιγμές μάς ακινητοποιούν χωρίς θόρυβο. Μας δείχνουν ότι κάτι μέσα μας ζητά χώρο, χρόνο, μια μικρή προσοχή. Και ίσως τελικά αυτό να είναι που ξεχωρίζει την ένταση από την φροντίδα: το πότε αποφασίζουμε να σταθούμε για λίγο και να δούμε τι συμβαίνει πραγματικά μέσα μας.
Λίγες ώρες νωρίτερα, ο Γιάννης καθόταν στο γραφείο του. Η οθόνη μπροστά του αναβόσβηνε ειδοποιήσεις και η δουλειά έμοιαζε να μη σταματά. Ένα ακόμη αίτημα από συνάδελφο εμφανίστηκε. Ήξερε πως αν έλεγε “ναι”, η ημέρα του θα ξέφευγε ξανά. Έμεινε για λίγο ακίνητος.
Και μετά έγραψε ευγενικά: «Δεν μπορώ σήμερα». Ήταν ένα «όχι» σχεδόν αθόρυβο, αλλά ένιωσε ότι του καθάρισε τον αέρα γύρω του. Σαν να έδωσε στον εαυτό του την άδεια να φροντίσει λίγο την ενέργειά του, πριν τη μοιράσει αλλού.
Κάπου αλλού, μια μητέρα είχε μόλις βάλει το παιδί της για ύπνο. Το σπίτι είχε επιτέλους ησυχάσει. Αντί να ανοίξει τηλεόραση ή να τρέξει να «προλάβει» δουλειές, άναψε ένα μικρό κερί στο τραπέζι της κουζίνας. Έβαλε νερό να ζεσταθεί για τσάι και κάθισε για πέντε λεπτά χωρίς κινητό, χωρίς οθόνη, χωρίς ήχο. Δεν ήταν μια «δραματική» πράξη αυτοφροντίδας. Ήταν κάτι απλό. Αλλά αυτό το απλό φώτισε όλη την ημέρα της αλλιώς. Σαν κάποιος να της ψιθύρισε ότι επιτρέπεται να αναπνέει χωρίς να απολογείται.
Και κάπως έτσι, οι μικρές πράξεις ενώνονται. Κάνουν χώρο σε κομμάτια μας που συνήθως σπρώχνουμε στο πλάι. Δείχνουν ότι η φροντίδα δεν είναι υπόσχεση που δίνουμε «για αργότερα», αλλά κίνηση που συμβαίνει τώρα, σε μια παύση, σε ένα όριο, σε ένα απλό λεπτό ηρεμίας. Ή ίσως απλώς σε μια στιγμή που καταλαβαίνουμε ότι κουραστήκαμε να είμαστε πάντα διαθέσιμοι.
Το βράδυ, όταν η Άννα ανέβηκε τα σκαλιά της πολυκατοικίας, το φως από τον διάδρομο έπεσε ήσυχα στον τοίχο. Κράτησε λίγο πιο αργό βήμα. Δεν είχε αλλάξει κάτι εξωτερικά· η μέρα ήταν η ίδια.
Αλλά μέσα της υπήρχε μια μικρή μετατόπιση. Σαν να είχε θυμηθεί κάτι ξεχασμένο, απλό, απαραίτητο.
Και αυτό ήταν αρκετό για να μαλακώσει ο τρόπος που ένιωθε τον εαυτό της.
Το πιο μεγάλο δώρο είναι να σταθείς με καλοσύνη απέναντι στον εαυτό σου.
