Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Ήταν ένα απλό, ήσυχο απόγευμα Δεκέμβρη. Η Μαρία μάζευε τα πράγματά της από το γραφείο όπου δούλευε τα τελευταία δέκα χρόνια. Δεν υπήρχαν βουρκωμένα μάτια, ούτε μεγάλα αντίο. Μόνο ένα φλιτζάνι καφέ στο χέρι, μια τελευταία ματιά στο χώρο και μια βαθιά ανάσα.
«Τελείωσε», σκέφτηκε. Όχι με πίκρα, αλλά με μια περίεργη αίσθηση ανακούφισης. Είχε περάσει μήνες παλεύοντας με την απόφαση. Είχε θυμώσει, είχε αμφισβητήσει τον εαυτό της, είχε φοβηθεί.
Ο πραγματικός αποχαιρετισμός, όμως, έγινε τώρα – σε αυτή τη σιωπηλή στιγμή που παραδέχτηκε μέσα της ότι ο κύκλος αυτός είχε κλείσει.
Ο αποχαιρετισμός, όσο ήρεμος κι αν είναι, κουβαλάει πάντα ένα μικρό ρίγος. Αλλά μαζί του κουβαλάει και κάτι ακόμη: χώρο.
Το κλείσιμο μιας επαγγελματικής περιόδου
Ο Γιάννης εργαζόταν χρόνια στην ίδια εταιρεία. Καλή θέση, σταθερότητα, αναγνωρισιμότητα. Στα χαρτιά όλα έδειχναν “σωστά”. Μέσα του, όμως, κάτι είχε σιγήσει.
Κάθε πρωί ένιωθε ότι βάζει μια μάσκα. Οι στόχοι της δουλειάς δεν τον άγγιζαν πια, οι συζητήσεις στο γραφείο τον άφηναν αδιάφορο. Δεν ήταν θέμα τεμπελιάς· ήταν θέμα νοήματος. Χρειάστηκε χρόνο για να παραδεχτεί ότι δεν φταίει κάποιος συγκεκριμένος. Απλώς ο κύκλος αυτής της επαγγελματικής ζωής είχε ολοκληρωθεί.
Όταν τελικά πήρε την απόφαση να φύγει, η δυσκολία δεν ήταν διοικητική. Ήταν συναισθηματική:
- Πώς αποχαιρετάς μια περίοδο που σε μεγάλωσε;
- Πώς λες “ευχαριστώ” και “φτάνει” στην ίδια πρόταση;
Ο αποχαιρετισμός του δεν έγινε με φωνές. Έγινε με μια ήρεμη συζήτηση, με καθαρές κουβέντες, με σεβασμό. Και κάπως έτσι, άνοιξε χώρος για κάτι πιο κοντά σε αυτό που είναι σήμερα.
Ένα συναισθηματικό τέλος
Η Ελένη κρατούσε μια σχέση που είχε τελειώσει πολύ πριν το παραδεχτούν και οι δύο. Οι καβγάδες είχαν σταματήσει, αλλά είχε σταματήσει και η ζωντάνια. Μια γλυκιά συνήθεια είχε πάρει τη θέση της βαθιάς σύνδεσης. Φοβόταν τον χωρισμό, όχι γιατί δεν ήξερε ότι έχει έρθει η ώρα, αλλά γιατί ένιωθε ότι θα προδώσει όλα όσα έζησαν μαζί. Κι όμως, ο πιο τίμιος τρόπος να τιμήσεις κάτι που υπήρξε, είναι να δεχτείς πότε τελείωσε.
Ο αποχαιρετισμός τους ήταν αθόρυβος. Μια βόλτα, μια συζήτηση χωρίς κατηγορίες, μια κοινή παραδοχή: “φτάσαμε μέχρι εδώ”. Πόνεσε – αλλά μαζί με τον πόνο ήρθε και μια αίσθηση ελευθερίας, σαν να ξαναβρήκε ο καθένας τον δικό του ρυθμό.
Το τέλος μιας συνήθειας
Δεν είναι μόνο οι μεγάλες ιστορίες που χρειάζονται αποχαιρετισμό. Μερικές φορές είναι και οι μικρές, καθημερινές συνήθειες που μάς κρατούν δεμένους με μια παλιά εκδοχή του εαυτού μας.
Ο Νίκος είχε συνηθίσει να δουλεύει μέχρι αργά το βράδυ, χρόνια ολόκληρα. Πίστευε ότι αυτό είναι “ο μόνος τρόπος”. Όμως το σώμα του είχε αρχίσει να διαμαρτύρεται: αϋπνία, κούραση, εκνευρισμός.
Κάποια στιγμή συνειδητοποίησε ότι δεν δουλεύει πια “για να προχωρήσει”, αλλά από συνήθεια. Ο αποχαιρετισμός εδώ δεν ήταν θεαματικός. Ήταν μια εσωτερική απόφαση: να κλείνει τον υπολογιστή μία ώρα νωρίτερα, να πει “όχι” σε ένα παραπάνω e-mail, να επιτρέψει στον εαυτό του να ξεκουραστεί.
Αυτός ο μικρός αποχαιρετισμός σε έναν παλιό ρυθμό ζωής άνοιξε χώρο για κάτι πολύ απλό: να είναι παρών στη ζωή του.
Γιατί αξίζει ο αποχαιρετισμός
Κοινό νήμα σε όλες αυτές τις ιστορίες δεν είναι η απώλεια. Είναι η στιγμή που κάποιος λέει μέσα του: «μέχρι εδώ – και τώρα κάτι νέο».
Ο αποχαιρετισμός:
- απελευθερώνει ενέργεια από το παλιό,
- καθαρίζει το τοπίο μέσα μας,
- μας βοηθά να σταθούμε πιο αληθινά στο παρόν,
- ανοίγει χώρο για επόμενα βήματα που να ταιριάζουν σε αυτό που είμαστε σήμερα.
Δεν σημαίνει ότι “πετάμε” το παρελθόν. Σημαίνει ότι το βάζουμε στη θέση του: πίσω μας, ως εμπειρία – όχι μπροστά μας, ως εμπόδιο.
Φαντάσου μια πόρτα μισάνοιχτη.
Πίσω της, μια περίοδος της ζωής σου που σε σημάδεψε – με όμορφους και δύσκολους τρόπους. Μπροστά, ένας διάδρομος που δεν τον έχεις περπατήσει ακόμα.
Ο αποχαιρετισμός είναι η στιγμή που πιάνεις απαλά το χερούλι, κοιτάς για λίγο πίσω, λες ένα ήσυχο “ευχαριστώ” και κλείνεις την πόρτα. Όχι για να ξεχάσεις. Για να μπορέσεις να περπατήσεις μπροστά.
Ίσως αυτές τις μέρες να μην χρειάζεται να πάρεις όλες τις μεγάλες αποφάσεις. Ίσως, όμως, μπορείς να κάνεις κάτι πολύ συγκεκριμένο: να δώσεις σε ένα κομμάτι της ζωής σου τον καθαρό αποχαιρετισμό που του αξίζει.
Γιατί, στο τέλος,
κάθε τέλος χρειάζεται έναν καθαρό αποχαιρετισμό για να γίνει αρχή.
