Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Η πόλη ξυπνά μετά τις γιορτές σαν να χαμηλώνει τον ήχο. Στις βιτρίνες κάποια φωτάκια έχουν μείνει, αλλά είναι πιο λίγα. Τα πρώτα λεωφορεία περνούν με εκείνο το “αργό” που έχουν οι πρωινές γραμμές.
Και σήμερα, Τετάρτη 7 Ιανουαρίου, για εμάς είναι η πρώτη εργάσιμη που επιστρέφει το βάρος της κανονικότητας. Άνθρωποι με καφέ στο χέρι δεν μοιάζουν ενθουσιασμένοι. Μοιάζουν… αποφασισμένοι να βρουν ρυθμό. Κι ένας τύπος στο πεζοδρόμιο (θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας) σταματά για μισό δευτερόλεπτο πριν μπει στο γραφείο. Όχι για να βάλει στόχο. Για να πάρει ανάσα. Σαν να λέει: “Ας ξεκινήσουμε χωρίς να σπάσουμε.”
Κάπου έχουμε μπερδέψει τη “νέα αρχή” με τον ενθουσιασμό. Σαν να πρέπει να νιώθεις φωτιά από την πρώτη εβδομάδα, αλλιώς “δεν πιάνει”. Μόνο που οι περισσότεροι ξεκινάμε αλλιώς — ειδικά στην πρώτη εργάσιμη μετά τις γιορτές για εμάς. Ξεκινάμε λίγο κουρασμένοι, λίγο μπερδεμένοι, λίγο γεμάτοι από τις μέρες που πέρασαν. Και ίσως αυτό να είναι πιο αληθινό. Γιατί η χρονιά δεν θέλει να την κερδίσεις σε τρεις μέρες. Θέλει να αντέξει μαζί σου.
Ένας εργαζόμενος ανοίγει τον υπολογιστή και βλέπει τα email να πέφτουν σαν χιόνι. Άλλες χρονιές θα έμπαινε αμέσως, θα άρπαζε πληκτρολόγιο, θα έλεγε “πάμε δυνατά”. Φέτος κάνει κάτι σχεδόν αστείο: κάθεται πέντε λεπτά χωρίς να ανοίξει τίποτα. Το κινητό ανάποδα. Το βλέμμα στο κενό. Όχι διαλογισμός. Μια μικρή σιωπή πριν αρχίσει η μέρα. Μετά ξεκινά. Και το παράξενο είναι ότι δεν καθυστέρησε. Απλώς δεν διαλύθηκε από την πρώτη ώρα.
Μια γυναίκα γυρίζει σπίτι βράδυ. Το σπίτι έχει ακόμη κάτι από γιορτές: ένα στολίδι που δεν κατέβηκε, μια μυρωδιά από κουζίνα που κράτησε. Κάθεται στον καναπέ και το χέρι πάει μηχανικά στο κινητό.
Σταματά. Επιλέγει να προστατεύσει μια ώρα χωρίς οθόνες. Όχι “για να γίνει καλύτερη”. Για να μη χαθεί άλλο μέσα στη μέρα της. Να μείνει λίγο παρούσα, όπως είναι. Και κάπου εκεί, ένας μεγαλύτερος — σε ένα καφενείο ή σε μια κουζίνα — λέει το πιο απλό: “Νέα αρχή για μένα είναι να σηκώνομαι λίγο πιο ξεκούραστος.” Δεν το λέει σαν σοφία. Το λέει σαν ανάγκη.
Ίσως η ελπίδα να μην είναι θόρυβος. Ίσως να είναι αυτό: ένας πιο ήρεμος τρόπος να σταθείς μέσα στη μέρα. Όχι για να κάνεις περισσότερα. Για να τα κάνεις αλλιώς. Γιατί όταν αλλάζει ο ρυθμός σου, αλλάζουν μικρά πράγματα που τελικά είναι μεγάλα: πώς μιλάς, πώς ακούς, πόσο εύκολα θυμώνεις, πόσο χώρο έχεις για τους ανθρώπους σου.
Βράδυ. Τα φώτα σε ένα διαμέρισμα χαμηλώνουν λίγο νωρίτερα. Ένας άνθρωπος κλείνει το κινητό και σκέφτεται: “Αν καταφέρω να κρατήσω αυτό, η χρονιά ήδη ξεκίνησε αλλιώς.”
Η νέα αρχή ξεκινά από το πώς επιστρέφω στο σώμα μου και στον ρυθμό μου.
