Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Ο Στέφανος άφησε το στυλό πάνω στο γραφείο και κοίταξε το παλιό ημερολόγιο που είχε στην αποθήκη του. Θυμήθηκε τον εαυτό του πέρυσι, να σημειώνει με κεφαλαία γράμματα: «ΦΕΤΟΣ ΘΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ». Είχε υποσχεθεί στον εαυτό του πέντε προπονήσεις την εβδομάδα, αυστηρή διατροφή και δύο ώρες μελέτης κάθε βράδυ. Άντεξε ακριβώς δώδεκα μέρες. Φέτος, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική. Στο φετινό του ημερολόγιο υπάρχει μόνο μια μικρή σημείωση κάθε πρωί: «15 λεπτά». Είναι ο χρόνος που αφιερώνει για να περπατήσει μέχρι την επόμενη στάση του λεωφορείου. Για πρώτη φορά, ο Στέφανος νιώθει συνεπής, γιατί ο στόχος του δεν είναι μια ηρωική έξοδος, αλλά ένα κομμάτι της αληθινής του μέρας.
Αυτή η αλλαγή οπτικής είναι που έσωσε και τον Ανδρέα. Ο Ανδρέας κυνηγούσε για χρόνια το «μεγάλο επαγγελματικό άνοιγμα», μια ιδέα που τον έκανε να δουλεύει μέχρι τα μεσάνυχτα, χάνοντας κάθε επαφή με τα παιδιά του. Όταν κατάλαβε ότι το σύστημά του κατέρρεε, αποφάσισε να σπάσει το «θηρίο» σε δύο ρεαλιστικές κινήσεις. Η πρώτη ήταν να καθαρίζει το γραφείο του κάθε απόγευμα στις έξι και η δεύτερη να κάνει τις δύσκολες συνεννοήσεις μόνο τις πρώτες δύο ώρες της ημέρας. Το αποτέλεσμα; Η δουλειά του απέκτησε ρυθμό και ο ίδιος βρήκε επιτέλους τον χρόνο να παίξει στην αυλή με τα παιδιά του, χωρίς το κινητό να χτυπάει ασταμάτητα.
Σε μια άλλη γωνιά της πόλης, η Κατερίνα έδινε τη δική της μάχη με την εικόνα της. Πάντα ξεκινούσε εξαντλητικά προγράμματα που την άφηναν χωρίς δυνάμεις. Αυτή τη φορά, επέλεξε τη δύναμη της μίας σταθερής συνήθειας. Υποσχέθηκε στον εαυτό της μόνο πέντε λεπτά διατάσεις στο χαλί του σαλόνιου, αμέσως μόλις επέστρεφε από το γραφείο. Τις πρώτες μέρες της φάνηκε γελοίο. Όμως, μετά από δύο εβδομάδες, αυτή η μικρή κίνηση έγινε το «σύνορό» της. Ήταν η στιγμή που άφηνε πίσω την πίεση της δουλειάς και επέστρεφε στο σώμα της.
Υπάρχει και ο Γιάννης, που ήθελε πάντα να νιώθει οικονομικά ασφαλής αλλά τα χρήματα «έφευγαν» πριν το τέλος του μήνα. Αντί για μεγάλες αποταμιεύσεις, ξεκίνησε να βάζει στην άκρη ένα πολύ μικρό ποσό κάθε Παρασκευή. Δεν ήταν το μέγεθος των χρημάτων που τον άλλαξε, αλλά η αίσθηση ότι πλέον είχε τον έλεγχο. Για πρώτη φορά, η αποταμίευση δεν ήταν μια στέρηση, αλλά μια μικρή πράξη φροντίδας για το μέλλον του.
Το μήνυμα όλων αυτών των ανθρώπων είναι καθαρό: Οι στόχοι γίνονται πραγματικότητα μόνο όταν προσαρμόζονται στη ζωή που έχουμε τώρα, και όχι στη ζωή που φανταζόμαστε ότι θα έπρεπε να έχουμε. Όταν ο στόχος χωράει στην καθημερινότητά σου, παύει να είναι ένα βάρος που σε πνίγει και γίνεται ένας δρόμος που σε οδηγεί μπροστά.
Σήμερα, ο Στέφανος, ο Ανδρέας, η Κατερίνα και ο Γιάννης δεν γιορτάζουν θεαματικές επιτυχίες που θα έμπαιναν σε πρωτοσέλιδα. Γιορτάζουν κάτι πολύ πιο σημαντικό: τη δική τους προσωπική συνέπεια. Κατάλαβαν ότι η πραγματική αλλαγή δεν έρχεται από την ένταση της στιγμής, αλλά από την ηρεμία του ρυθμού που αντέχεις να κρατήσεις.
Ρεαλιστικός στόχος = αυτό που μπορείς να κουβαλήσεις χωρίς να γονατίσει η ζωή σου.
