Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Ο Κώστας κάθεται στο γνώριμο παγκάκι στην παραλία του Βόλου, εκεί που ο ήχος της θάλασσας μπλέκεται με τις φωνές των περαστικών και το περιστασιακό κρώξιμο των γλάρων. Κρατάει ένα ζεστό καφέ στο χέρι και οι ατμοί ανεβαίνουν αργά, χάνοντας τη μάχη με τον κρύο αέρα του Ιανουαρίου. Το κασκόλ του, λίγο ξεφτισμένο στις άκρες, είναι τυλιγμένο σφιχτά γύρω από τον λαιμό του. Παλαιότερα, ο Κώστας ήταν ο άνθρωπος της «μεγάλης αρχής» και της «γρήγορης παραίτησης». Ξεκίναγε τα πάντα με ορμή –από γυμναστήρια μέχρι ξένες γλώσσες– και τα σταμάταγε μόλις η πρώτη δυσκολία ή η πρώτη βαρεμάρα χτύπαγε την πόρτα. Πέρυσι όμως, κάτι άλλαξε μέσα του. Χωρίς μεγάλες ανακοινώσεις στο Facebook ή υποσχέσεις σε φίλους, αποφάσισε να μείνει πιστός σε ένα μόνο πράγμα: να περπατάει μισή ώρα κάθε απόγευμα, βρέξει χιονίσει. Σήμερα, καθώς κοιτάζει το νερό να αφρίζει πάνω στις πέτρες, ξέρει ότι δεν είναι μόνο τα χιλιόμετρα που άλλαξαν πάνω του. Είναι εκείνη η ήσυχη, σχεδόν αθόρυβη σιγουριά ότι πλέον μπορεί να εμπιστευτεί τον εαυτό του. Το βλέμμα του είναι πιο καθαρό. Όχι γιατί πέτυχε κάποιον άθλο, αλλά γιατί δεν τον εγκατέλειψε όταν η κούραση έγινε πιο βαριά από την επιθυμία.
Μερικές φορές νομίζουμε ότι η ζωή αλλάζει με εκρήξεις, με ηρωισμούς και με αποφάσεις που παίρνονται μπροστά σε καθρέφτες. Όμως, η δέσμευση μοιάζει περισσότερο με το υπόγειο ποτάμι που σκάβει τον βράχο χωρίς να κάνει θόρυβο. Δεν είναι η λάμψη της πρώτης μέρας. Είναι η υπομονή της δέκατης, της εικοστής, της εκατοστής. Είναι εκείνη η λεπτή γραμμή που χωρίζει αυτό που ονειρευόμαστε από αυτό που τελικά ζούμε. Κάπου εκεί, ανάμεσα στις υποχρεώσεις, τα παιδιά που φωνάζουν και τις δικαιολογίες που ψιθυρίζει η κούραση, η δέσμευση γίνεται ο μόνος τρόπος να πούμε «είμαι ακόμα εδώ».
Η Ελένη έχει το δικό της ραντεβού κάθε Κυριακή στις δέκα το πρωί. Κλείνει το κινητό, βάζει τα ακουστικά της και χάνεται στα στενά της πόλης, εκεί που οι μυρωδιές από το κυριακάτικο φαγητό αρχίζουν να βγαίνουν από τα παράθυρα. Στην αρχή, τα παιδιά παραπονιούνταν, ο σύζυγος έψαχνε τα κλειδιά του και οι δουλειές του σπιτιού την «φώναζαν» επιτακτικά από την κουζίνα. Εκείνη όμως επέμεινε, ακόμα κι όταν ένα πρωί το κορδόνι της κόπηκε και έπρεπε να το δέσει πρόχειρα με έναν άβολο κόμπο για να συνεχίσει. Αυτή η μία ώρα την εβδομάδα έγινε το δικό της καταφύγιο. Τώρα, η οικογένεια ξέρει. Το δικό της «ναι» στον εαυτό της, έκανε τα «ναι» της προς τους άλλους πιο αληθινά και λιγότερο κουρασμένα.
Σε ένα γραφείο λίγο πιο πέρα, ο Πάνος κοιτάζει την οθόνη του υπολογιστή του. Το project που ανέλαβε έχει κολλήσει εδώ και εβδομάδες, οι αναβολές πέφτουν η μία μετά την άλλη και η διάθεσή του έχει πιάσει πάτο. Θα μπορούσε να το αφήσει στην άκρη, να πει ότι «δεν τραβάει» και να κλείσει την οθόνη. Όμως ξαναπιάνει το ποντίκι. Κάνει μια μικρή διόρθωση, γράφει μια γραμμή κώδικα, σβήνει μια άλλη. Η κούπα με τον καφέ του έχει αφήσει ένα καφέ σημάδι πάνω στο γραφείο, αλλά δεν τον νοιάζει. Δεν ψάχνει την τελειότητα πια, ψάχνει τη συνέχεια. Αυτή η επιμονή του στο δύσκολο και στο ημιτελές, άνοιξε τελικά έναν δρόμο που ούτε ο ίδιος δεν φανταζόταν στην καριέρα του.
Ίσως τελικά η δέσμευση να μην κρίνεται στις μεγάλες αποφάσεις που παίρνουμε κάτω από τα φώτα της γιορτής ή τις ιαχές της Πρωτοχρονιάς. Μπορεί να κρίνεται στις σιωπηλές στιγμές, εκεί που κανείς δεν μας βλέπει, εκεί που είμαστε μόνο εμείς και η αντίστασή μας, και επιλέγουμε να ξαναπροσπαθήσουμε. Είναι ο τρόπος μας να δείχνουμε σεβασμό στον άνθρωπο που θέλουμε να γίνουμε, ακόμα και όταν ο άνθρωπος που είμαστε σήμερα νιώθει εξαντλημένος από την καθημερινότητα. Μια μικρή κίνηση. Ένα «συνεχίζω».
Ο Κώστας σηκώνεται από το παγκάκι, τινάζει μερικά ψίχουλα από το μπουφάν του και κλείνει το φερμουάρ που σκαλώνει λίγο στη μέση. Ξεκινάει να περπατάει προς το σπίτι με σταθερό βήμα, χωρίς να βιάζεται. Δεν σκέφτεται αν έχει όρεξη, σκέφτεται απλώς το επόμενο βήμα πάνω στο πεζοδρόμιο.
Η δέσμευση φαίνεται στις μέρες που δεν έχεις όρεξη, όχι στις μέρες του ενθουσιασμού.
