Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Ο Γιάννης στεκόταν μπροστά στον πίνακα ανακοινώσεων του γραφείου του, κοιτώντας μια λίστα με «μεγάλα σχέδια» που είχε γράψει με μπλε στυλό στις αρχές του μήνα. Οι άκρες του χαρτιού είχαν αρχίσει να τσακίζουν και σε ένα σημείο υπήρχε μια μικρή μουτζούρα από μελάνι, εκεί που το χέρι του είχε ιδρώσει καθώς έγραφε. Ένιωθε να χάνεται μέσα στις ίδιες του τις λέξεις. Τα σχέδια ήταν σωστά, οι ιδέες ήταν καλές, αλλά ο όγκος τους έμοιαζε με ένα απότομο βουνό που έπρεπε να ανέβει με γυμνά χέρια, ενώ ο αέρας στο δωμάτιο ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του κλειστού χώρου. Κάθε φορά που προσπαθούσε να ξεκινήσει, το άγχος τον παρέλυε και τον έκανε να πιάνει το κινητό του για να «ξεχαστεί» για λίγο. Μέχρι που μια μέρα, ένας παλιός συνάδελφος που περνούσε από εκεί, του είπε μια φράση που του άλλαξε τη ματιά: «Μην κοιτάς την κορυφή, Γιάννη· κοίτα μόνο πού θα πατήσεις το επόμενο βήμα σου». Ο Γιάννης αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Πήρε έναν μαρκαδόρο, έσβησε τα μεγάλα λόγια και κράτησε μόνο τρεις μικρές, σχεδόν ασήμαντες κινήσεις για την εβδομάδα. Ξαφνικά, ο αέρας στο γραφείο έγινε πιο ελαφρύς και το στήθος του άρχισε να αναπνέει ξανά.
Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε μέσα σε διαρκείς ηρωισμούς και μεγάλες εκρήξεις ενέργειας. Η ζωή μας, η πραγματική μας καθημερινότητα, χτίζεται με μικρές, σχεδόν αδιόρατες κινήσεις που επαναλαμβάνονται με ηρεμία ανάμεσα στις υποχρεώσεις και την κούραση. Συχνά υποτιμάμε τη δύναμη του «λίγου», επειδή ο κόσμος γύρω μας μας ζητάει διαρκώς το «πολύ» και το «τώρα». Όμως, τα μεγάλα αποτελέσματα, αυτά που έχουν διάρκεια στον χρόνο, είναι σχεδόν πάντα το άθροισμα μικρών βημάτων που κάποιος είχε την υπομονή να μην σταματήσει, ακόμα και όταν δεν ένιωθε κανέναν ενθουσιασμό.
Ο Νίκος, ένας νέος επαγγελματίας στον Βόλο, ήθελε να ξεκινήσει ένα δικό του project παράλληλα με τη δουλειά του. Για μήνες δεν έκανε τίποτα, περιμένοντας να βρει ένα ελεύθερο Σαββατοκύριακο για να «πέσει με τα μούτρα» στην εργασία. Το Σαββατοκύριακο δεν ερχόταν ποτέ. Τελικά, αποφάσισε να αφιερώνει μόνο 20 λεπτά κάθε βράδυ, αμέσως μετά το φαγητό, ακόμα κι αν το μόνο που έκανε ήταν να τακτοποιεί τα ψηφιακά του αρχεία ή να απαντά σε ένα μόνο email. Μια μέρα, καθώς το λαπτοπ του έβγαζε εκείνον τον γνώριμο ήχο του ανεμιστήρα και ο καφές του είχε πια κρυώσει στο γραφείο, συνειδητοποίησε ότι το project ήταν έτοιμο. Δεν το πίστευε ούτε ο ίδιος. Αυτά τα 20 λεπτά ήταν οι πέτρες που έχτισαν όλη τη διαδρομή του, χωρίς να τον εξαντλήσουν.
Η Μαρία, μητέρα δύο παιδιών, ένιωθε τα απογεύματα στο σπίτι να καταλήγουν πάντα σε χάος, φωνές και μια αίσθηση ότι κανείς δεν την ακούει. Αντί να προσπαθήσει να αλλάξει όλη τη συμπεριφορά της οικογένειας με μια διαταγή, έφτιαξε ένα μικρό «πλάνο ηρεμίας». Συμφώνησε με τον σύζυγό της ότι για 15 λεπτά, μόλις γυρνούσαν όλοι από τις δουλειές τους, δεν θα υπήρχαν οθόνες, κινητά ή παράπονα. Μόνο ένας ήσυχος καφές και μια κουβέντα για το πώς πήγε η μέρα. Αυτό το μικρό βήμα οργάνωσης του χρόνου τους, έφερε μια ανάσα στο σπίτι που είχε να νιώσει χρόνια. Κάπου αλλού, ένας άνθρωπος που πνιγόταν από τα χρέη και την αταξία, αποφάσισε να μην κοιτάξει όλο το ποσό μαζί για να μην τρομάξει. Έβαλε ένα ραντεβού με τον εαυτό του, μία φορά τον μήνα, για να ενημερώνει ένα απλό αρχείο excel. Μία ώρα μόνο. Μετά από λίγο καιρό, η καρδιά του άρχισε να χτυπά πιο ήρεμα. Είχε πια ένα σχέδιο, όσο μικρό κι αν ήταν.
Ίσως τελικά το μυστικό να μην κρύβεται στις μεγάλες δηλώσεις που κάνουμε μπροστά σε άλλους, αλλά στον τρόπο που οργανώνουμε το επόμενο τέταρτο της ώρας μας όταν είμαστε μόνοι. Οι ήρωες αυτών των μικρών ιστοριών δεν έκαναν τίποτα μαγικό. Απλώς επέτρεψαν στους στόχους τους να βρουν μια θέση μέσα στη μέρα τους, ανάμεσα στις στοίβες των πιάτων και τις εκκρεμότητες του γραφείου. Δημιούργησαν ένα πλάνο που τους χωρούσε.
Ο Γιάννης κλείνει το φως του γραφείου και πιάνει την τσάντα του. Το φερμουάρ σκαλώνει λίγο, όπως πάντα, αλλά αυτή τη φορά δεν τον εκνευρίζει. Κοιτάζει για τελευταία φορά τον πίνακα. Η λίστα του είναι μικρή, σχεδόν ταπεινή, αλλά για πρώτη φορά νιώθει ότι την επόμενη εβδομάδα θα την έχει ολοκληρώσει.
Χωρίς σχέδιο και υποστήριξη, ο καλύτερος στόχος μένει στο χαρτί.
