Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Ο Ανδρέας κάθεται στο γραφείο του, εκεί όπου η επιφάνεια του ξύλου έχει αρχίσει να ξεθωριάζει στα σημεία που ακουμπούν οι καρποί του, και κοιτάζει το ημερολόγιο του προηγούμενου έτους. Για πρώτη φορά στη ζωή του, οι σελίδες δεν είναι γεμάτες με διαγραμμένα, νευρικά «θα» και εγκαταλελειμμένες υποσχέσεις που έμειναν ορφανές από δράση. Υπάρχουν μικρά, ταπεινά σημάδια –ένα τικ με πράσινο στυλό εδώ, μια σύντομη, σχεδόν βιαστική σημείωση εκεί– που μαρτυρούν μια ήσυχη συνέχεια, έναν ρυθμό που δεν έσπασε παρά τις δυσκολίες. Κοιτάζει έξω από το παράθυρο τον γκρίζο ουρανό του Βόλου και νιώθει μια ζεστασιά που δεν έχει να κάνει με τη θέρμανση του δωματίου ή το παλιό καλοριφέρ που τρίζει. Είναι η βαθιά ικανοποίηση του ανθρώπου που για πρώτη φορά «κάτι κράτησε». Δεν έγινε υπεράνθρωπος, δεν άλλαξε την προσωπικότητά του, ούτε απέκτησε ξαφνικά κάποια μαγική θέληση. Απλώς σταμάτησε να κυνηγάει το τέλειο και άρχισε να προστατεύει, με πείσμα, το εφικτό.
Συχνά πιστεύουμε ότι εκείνοι που πετυχαίνουν τους στόχους τους διαθέτουν κάποια σπάνια, σιδερένια πειθαρχία που τους κάνει να μην λυγίζουν ποτέ. Τους φανταζόμαστε να ξυπνούν με τεχνητό ενθουσιασμό κάθε πρωί και να βαδίζουν ακάθεκτοι, σαν να μην τους αγγίζει η κούραση ή η ματαίωση. Η αλήθεια όμως είναι πολύ πιο απλή και, τελικά, πολύ πιο ανθρώπινη. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι υπερ-πειθαρχημένοι· είναι εκείνοι που διάλεξαν λίγα, τα έκαναν ρεαλιστικά και έμειναν στην πορεία ακόμα και όταν όλα γύρω τους –η κούραση, οι αναποδιές, ο ίδιος τους ο εαυτός– τους έλεγαν να σταματήσουν.
Η Κατερίνα, μια εργαζόμενη μητέρα που τρέχει διαρκώς ανάμεσα σε προθεσμίες και σχολικές τσάντες, αποφάσισε φέτος να βάλει έναν στόχο αυτοφροντίδας. Δεν ήταν η συνδρομή σε ένα ακριβό γυμναστήριο που ήξερε ότι δεν θα επισκεπτόταν ποτέ. Ήταν η δέσμευση να διαβάζει δέκα σελίδες από ένα βιβλίο κάθε βράδυ, αντί να σκρολάρει μηχανικά στο κινητό της μέχρι να την πάρει ο ύπνος. Στην αρχή, το βιβλίο έμενε κλειστό πάνω στο σκονισμένο κομοδίνο, δίπλα σε ένα άδειο ποτήρι νερό με σημάδια από άλατα. Όμως επέμεινε, ακόμα κι όταν τα μάτια της έκλειναν από την εξάντληση. Αυτή η μικρή παύση των δέκα λεπτών άλλαξε την ποιότητα του ύπνου της, και ο καλύτερος ύπνος άλλαξε την υπομονή της με τα παιδιά το επόμενο πρωί, όταν ο καφές χυνόταν ή οι τσάντες ξεχνιούνταν. Η οικογένειά της δεν είδε μια «νέα γυναίκα», είδε μια μητέρα που ήταν πιο παρούσα, πιο ήρεμη και λιγότερο νευρική στις δύσκολες στιγμές. Ο στόχος της Κατερίνας έγινε, τελικά, το κρυφό δώρο της σε όλο το σπίτι.
Ένα ζευγάρι, ο Παύλος και η Ελένη, αποφάσισαν να βάλουν έναν κοινό στόχο: να περπατούν μαζί τρία απογεύματα την εβδομάδα, ανεξαρτήτως καιρού. Δεν ήταν πάντα εύκολο· υπήρξαν φορές που το μόνο που ήθελαν, γυρίζοντας από τη δουλειά με βαριά πόδια, ήταν να παραγγείλουν φαγητό και να βυθιστούν στην τηλεόραση. Όμως είχαν το «συμβόλαιό» τους, μια υπόσχεση που την είχαν γράψει σε ένα χαρτί κολλημένο στο ψυγείο. Στις διαδρομές τους, ανάμεσα στα βήματα και τον κρύο αέρα που τους έκανε να σφίγγουν τα παλτό τους, άρχισαν να μιλούν ξανά για πράγματα που η καθημερινή ρουτίνα είχε θάψει κάτω από λογαριασμούς και εκκρεμότητες. Η δέσμευσή τους στον στόχο έγινε το μονοπάτι που τους ξανασυνέδεσε ουσιαστικά. Έμαθαν να δεσμεύονται μαζί, όχι απέναντι σε ένα νούμερο στη ζυγαριά, αλλά απέναντι στην ίδια τους τη σχέση.
Υπάρχει και ο Στέφανος, που άλλαξε ριζικά τη σχέση με τη δουλειά του. Ένιωθε διαρκώς πνιγμένος από το χάος των email, μέχρι που έβαλε έναν στόχο-πυξίδα: να κλείνει το λάπτοπ στις έξι το απόγευμα, ό,τι κι αν γινόταν. Το ρεαλιστικό πλάνο του περιλάμβανε μια δύσκολη συζήτηση με το αφεντικό του και μια εντελώς νέα οργάνωση του πρωινού του, με λιγότερους περισπασμούς. Μετά από μήνες, η παραγωγικότητά του δεν έπεσε· αντίθετα, η καθαρότητα του μυαλού του, που κέρδιζε κάθε απόγευμα, τον έκανε πολύ πιο αποτελεσματικό τις ώρες που εργαζόταν.
Αυτές οι ιστορίες δεν έχουν να κάνουν με θαύματα ή με σενάρια ταινιών. Έχουν να κάνουν με ανθρώπους που κατάλαβαν ότι ένας στόχος ζωντανεύει μόνο όταν αποκτήσει μέρα, ώρα και συγκεκριμένη θέση στη ζωή. Που κατάλαβαν ότι η υποστήριξη –είτε από έναν σύντροφο είτε από ένα απλό, γραπτό πλάνο– είναι η μόνη δύναμη που νικάει την αναβλητικότητα.
Σε τρία διαφορετικά σπίτια απόψε, τρεις άνθρωποι κάθονται στην κουζίνα τους. Ο Ανδρέας σημειώνει την ώρα του αυριανού του περπατήματος, η Κατερίνα βάζει προσεκτικά τον σελιδοδείκτη της στη σελίδα 150 και ο Στέφανος κλείνει την ατζέντα του με έναν ήχο ικανοποίησης. Σημειώνουν την επόμενη μικρή κίνηση, σαν ένα ήσυχο κλείσιμο μιας εβδομάδας που τους έμαθε πολλά για τον εαυτό τους. Δεν κοιτούν το βουνό που έχουν μπροστά τους· κοιτούν μόνο το επόμενο πάτημα στο έδαφος.
Οι στόχοι σου φαίνονται από τη βδομάδα σου, όχι από τη λίστα στο τετράδιο.
