Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Το πρωί όλα “πάνε καλά”. Ή τουλάχιστον έτσι φαίνονται. Η κουζίνα είναι ακόμη μισοσκότεινη, η κούπα ακουμπάει στον πάγκο, και το κινητό δονείται πριν προλάβει ο Μάνος να πιει την πρώτη γουλιά. Έχει δουλειά, έχει πρόγραμμα, έχει ειδοποιήσεις που απαντιούνται, υποχρεώσεις που τσεκάρονται. Κινείται γρήγορα, μιλάει γρήγορα, κανονίζει γρήγορα. Κι όμως, κάπου ανάμεσα στον πρώτο καφέ και στο πρώτο “έλα να το κλείσουμε αυτό”, υπάρχει ένα κενό που δεν χωράει σε καμία λίστα: νιώθει άδειος. Όχι δραματικά. Πιο πολύ σαν να έχει μείνει με λίγο αέρα στα λάστιχα και να συνεχίζει να οδηγεί, επειδή… έτσι πρέπει.
Το παράξενο είναι ότι δεν υπάρχει “λόγος”. Δεν συνέβη κάτι κακό. Απλώς, μέσα του, όλα έχουν γίνει λίγο πιο βαριά. Τα μικρά πράγματα τον δυσκολεύουν περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Το να απαντήσει σε ένα μήνυμα. Το να αποφασίσει τι θα φάει. Το να συγκεντρωθεί σε ένα κείμενο χωρίς να πηδάει από σκέψη σε σκέψη. Και κάπου εκεί κάνει το λάθος που κάνουμε συχνά: το παίρνει προσωπικά. Σαν να είναι θέμα αξίας. Σαν να σημαίνει κάτι για τον ίδιο.
Στο μεσημέρι, η Έλενα από το γραφείο του πετάει κάτι απλό: “Μπορείς να το στείλεις μέχρι τις τρεις;”. Τις άλλες φορές θα έλεγε “ναι” και θα το έκανε. Σήμερα, μόνο που το ακούει, κάτι σφίγγεται. Όχι θυμός. Περισσότερο μια εσωτερική αντίσταση, σαν να του λείπει χώρος. Και τότε αρχίζει η εσωτερική φωνή: “Έλα, μη γίνεσαι δύσκολος. Κάν’ το.” Προσπαθεί. Πιέζεται. Και, όσο πιέζεται, τόσο πέφτει η καθαρότητα. Η προσπάθεια αυξάνεται, αλλά η ποιότητα μειώνεται. Το βράδυ θα γυρίσει σπίτι και θα πει “ήμουν κουρασμένος χωρίς λόγο”. Μόνο που υπάρχει λόγος. Απλώς δεν φαίνεται.
Κάποιες μέρες δεν σε νικάει αυτό που συμβαίνει. Σε νικάει ότι δεν έχεις περιθώριο να το κρατήσεις. Όταν λείπει το υπόβαθρο της ενέργειας, όλα μοιάζουν προσωπικά: μια απαίτηση φαίνεται επίθεση, μια καθυστέρηση φαίνεται καταστροφή, μια μικρή δουλειά μοιάζει βουνό. Και τότε, αντί να ρωτήσεις “τι μου λείπει;”, ρωτάς “τι έχω;”. Αντί να δεις τις πηγές, μετράς τον εαυτό σου. Σαν να είναι η ενέργεια ένας βαθμός αξίας. Κι έτσι αρχίζει ο κύκλος: περισσότερη προσπάθεια, λιγότερη καθαρότητα.
Μια άλλη μέρα, σχεδόν τυχαία, κάτι αλλάζει. Στο φανάρι ο Μάνος δεν πιάνει το κινητό. Αφήνει τα χέρια στο τιμόνι. Παρατηρεί ότι αναπνέει ρηχά και, χωρίς να το κάνει “άσκηση”, παίρνει δύο πιο αργές ανάσες. Σαν να κατεβάζει λίγο τον θόρυβο. Δεν λύθηκε η ζωή του. Απλώς άνοιξε ένα μικρό περιθώριο. Ένα +1. Και αυτό το +1, αντί να τον κάνει πιο “παραγωγικό”, τον κάνει πιο άνθρωπο. Στη συνέχεια της μέρας, πιάνει τον εαυτό του να απαντά πιο ήρεμα, να βιάζεται λίγο λιγότερο, να μην ψάχνει συνέχεια την επόμενη κλωτσιά διέγερσης.
Εκεί καταλαβαίνει κάτι που δεν είναι “συμβουλή”, είναι παρατήρηση: η ενέργεια δεν είναι διάθεση. Είναι υπόβαθρο. Είναι το περιθώριο που επιτρέπει στις επιλογές να είναι πιο καθαρές, στις σχέσεις πιο ήπιες, στη δουλειά πιο ουσιαστική. Όταν υπάρχει, δεν φαίνεται. Όταν λείπει, όλα κοστίζουν.
Ένα απόγευμα, σε μια κουβέντα με τον φίλο του, τον Στέλιο, ακούει την ίδια φράση που λέει και ο ίδιος: “Πρέπει να πιεστώ λίγο, να συνέλθω.” Και τότε του έρχεται μια ήσυχη σκέψη: μήπως δεν χρειάζεται άλλη πίεση; Μήπως χρειάζονται άλλες πηγές; Γιατί η πίεση είναι σαν δανεικά: σε κρατά όρθιο τώρα, αλλά σου το παίρνει πίσω μετά. Οι “καλές” πηγές είναι πιο αθόρυβες: ρυθμός που έχει ανάσα, ύπνος που δεν είναι μόνο ώρες αλλά ανάκτηση, όρια που δεν είναι απόρριψη αλλά προστασία, μικρά διαλείμματα που κλείνουν τις διαρροές.
Η ενέργεια είναι σχέση με τις πηγές — όχι μέτρο αξίας. Δεν λέει πόσο “ικανός” είσαι. Λέει πόσο βιώσιμο είναι αυτό που ζεις. Αν το πλαίσιο απαιτεί διαρκώς περισσότερα από όσα μπορείς να ανακτήσεις, δεν φταις εσύ που αδειάζεις. Απλώς, ο λογαριασμός δεν βγαίνει.
Το βράδυ, ο Μάνος δεν κάνει θαύματα. Κάνει κάτι πιο ταπεινό: αφήνει τη μέρα να “κλείσει” λίγο πριν κοιμηθεί. Κλείνει μια οθόνη νωρίτερα. Λέει ένα “όχι” σε κάτι που θα τον τράβαγε ακόμη πιο κάτω. Αφήνει ένα πράγμα μισό — όχι από αδιαφορία, αλλά από σεβασμό. Και, την επόμενη μέρα, σηκώνεται χωρίς να έχει κερδίσει χρόνο. Έχει κερδίσει χώρο.
Ημέρα που σηκώνεται.
«Όταν έχεις ενέργεια, όλα γίνονται πιο εύκολα»
