Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Το πρωί σηκώνομαι πριν προλάβει να “ανοίξει” η μέρα. Η κουζίνα είναι ακόμη ήσυχη, αλλά εγώ ήδη κινούμαι μέσα της σαν να υπάρχει χρονόμετρο. Φτιάχνω πρωινό για τη μικρή μου κόρη. Ετοιμάζω το δεκατιανό της και το μεσημεριανό της για το σχολείο. Βάζω πράγματα σε μικρά τάπερ, κλείνω καπάκια, σκουπίζω ψίχουλα, ψάχνω κάλτσες που εξαφανίζονται. Ανάμεσα σε όλα αυτά, κάνω και τις πρώτες γουλιές καφέ — όχι επειδή τις χαίρομαι, αλλά επειδή “πρέπει” να ξεκινήσει ο οργανισμός.
Την πάω σχολείο. Στην καγκελόπορτα ακούγονται ήδη φωνές και τσάντες που χτυπάνε στα πόδια. Ένα φιλί βιαστικό αλλά αληθινό. Ένα “καλή μέρα” που το εννοώ, ακόμη κι όταν μέσα μου τρέχω ήδη. Μετά αρχίζει η μέρα στο γραφείο.
Εκεί ο καφές δεν είναι απόλαυση. Είναι στήριγμα. Είναι το κουμπί που πατάς για να συνεχίσεις. Όταν ο οργανισμός “γλιστρά”, το μυαλό το παίρνει πάνω του: σφίγγω το σαγόνι, ανεβάζω ταχύτητα, κόβω ανάσες. Σαν να μπορείς να κρατήσεις ένα σώμα όρθιο με επιμονή.
Μέχρι που μια μέρα, το σώμα λέει “όχι”.
Δεν λέει “όχι” θεαματικά. Δεν πέφτω κάτω. Απλώς όλα βαραίνουν. Το περπάτημα από το γραφείο ως την κουζίνα μοιάζει πιο μακρύ. Η οθόνη με κουράζει πιο γρήγορα. Η φωνή ενός ανθρώπου δίπλα μου με ενοχλεί περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Κι αυτό που με τρομάζει δεν είναι η κούραση. Είναι ότι οι απλές κινήσεις θέλουν προσπάθεια.
Τότε κάνω αυτό που ξέρω: βάζω κι άλλο καφέ. Και μετά κι άλλον. Ύστερα, το απόγευμα, ο οργανισμός το πληρώνει. Όχι σαν τιμωρία. Σαν λογαριασμό. Έρχεται ένα “σβήσιμο” που δεν είναι ύπνος, είναι άδειασμα. Έρχεται ένα νεύρο χωρίς λόγο. Έρχεται ένα κεφάλι που δεν κρατάει καθαρά.
Κάπου εκεί φαίνεται η παρεξήγηση που μας ακολουθεί χρόνια: μπερδεύουμε τη δύναμη με την πίεση. Λέμε “κρατήθηκα” και εννοούμε “έσφιξα”. Λέμε “τα κατάφερα” και εννοούμε “δεν άκουσα τίποτα”. Κι όσο το σώμα στέλνει σήματα, εμείς του απαντάμε με διέγερση — σαν να είναι τεμπελιά, σαν να είναι χαρακτήρας, σαν να είναι μια αδυναμία που πρέπει να νικηθεί. Στο τέλος, δεν νικάς την κούραση. Νικάς το περιθώριο. Και τότε όλα γίνονται πιο δύσκολα απ’ όσο χρειάζεται.
Το παράξενο είναι ότι, μέσα σε όλα αυτά, συνεχίζω να σκέφτομαι πως το θέμα είναι η προσπάθεια. Ότι “πρέπει να σφίξω λίγο ακόμα”. Σαν να είναι η δύναμη κάτι που το βγάζεις με το ζόρι.
Μέχρι που μια άλλη μέρα, μικρή και ασήμαντη, η ροή αλλάζει από κάτι ακόμη πιο μικρό.
Βγαίνω από το γραφείο για δύο λεπτά. Όχι για διάλειμμα “σωστό”. Για να πάρω αέρα. Κατεβαίνω δύο σκαλιά και ανεβαίνω πάλι. Πίνω νερό, όχι επειδή “πρέπει”, αλλά επειδή το σώμα το ζητάει και το ακούω. Στέκομαι για λίγο στο φως, χωρίς οθόνη, χωρίς να απαντήσω. Μια μικρή παύση, σαν να ξαναμπαίνω μέσα μου.
Κι αυτό το κάτι, που θα το έλεγες αστείο μπροστά σε όλα όσα έχω να κάνω, μου αλλάζει την υπόλοιπη μέρα. Δεν γίνομαι ξαφνικά ξεκούραστος. Γίνομαι πιο σταθερός. Απαντάω λίγο πιο ήρεμα. Δεν “τσιτώνω” με την πρώτη δυσκολία. Δεν ψάχνω την επόμενη κλωτσιά διέγερσης. Σαν να βρήκα ένα μικρό πάτημα.
Αργότερα το ίδιο βράδυ, το καταλαβαίνω πιο καθαρά. Δεν μου λείπει η δύναμη. Μου λείπει η συνεργασία.
Γιατί υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση: έχουμε μάθει να λέμε “είμαι δυνατός” όταν πιέζομαι και αντέχω. Αλλά το σώμα δεν δουλεύει έτσι. Η πίεση είναι προσωρινή λύση. Σε κρατάει όρθιο σήμερα και σου το παίρνει πίσω αύριο. Η συνεργασία είναι άλλη ιστορία. Είναι να ζεις με ένα ρυθμό που έχει ανάσα. Με ένα ποτήρι νερό που δεν το θυμάσαι μόνο όταν διψάς. Με κίνηση που δεν είναι project, είναι επιστροφή. Με ύπνο που δεν τον “κλέβεις” και μετά αναρωτιέσαι γιατί δεν κρατάς.
Η φροντίδα του σώματος δεν είναι project. Είναι τρόπος να ζεις. Δεν είναι “θα ξεκινήσω από Δευτέρα”. Είναι “τι κάνω σήμερα, μικρά, σταθερά, για να με κρατάει αυτό που με κρατάει”.
Το ωραίο — το ανακουφιστικό — είναι ότι η συνεργασία δεν θέλει τελειότητα. Θέλει συνέπεια σε μικρά πράγματα. Ένα λεπτό που κατεβάζει την ένταση. Ένα ποτήρι νερό πριν το “σφίξε”. Δύο λεπτά κίνηση πριν από τον δεύτερο καφέ. Ένα βράδυ που κλείνει λίγο νωρίτερα. Όχι για να γίνεις “καλύτερος”. Για να γίνεις πιο βιώσιμος. Να μπορείς να είσαι παρών στην ίδια σου τη μέρα, χωρίς να την πληρώνεις μετά με άδειασμα.
Την επόμενη μέρα, δεν κάνω θαύματα. Κάνω κάτι άλλο. Δεν ξεκινάω με νεύρα. Ξεκινάω με δύο λεπτά ρυθμό: νερό πριν τον δεύτερο καφέ, λίγη κίνηση πριν την πρώτη οθόνη, μια ανάσα που κατεβάζει το σαγόνι. Όσο περνά η μέρα, νιώθω κάτι που είχα καιρό να νιώσω: δεν σπρώχνω τον εαυτό μου. Τον κουβαλάω.
Σώμα που σε κρατά.
«Όταν το σώμα συνεργάζεται, η ζωή αποκτά δύναμη»
