Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Η Παρασκευή έχει εκείνη την αίσθηση του “κλείνουμε” — όχι απαραίτητα τη δουλειά, αλλά τον εαυτό μας. Τα κλειδιά πέφτουν στο τραπέζι με έναν ήχο που μοιάζει με τελεία. Το μπουφάν ακουμπάει στην καρέκλα. Και για λίγα δευτερόλεπτα, πριν μιλήσει κανείς, ακούγεται μόνο το ψυγείο και το νερό που τρέχει στο νεροχύτη.
Κι αυτή η Παρασκευή έρχεται ωραία, γιατί αύριο είναι του Αγίου Βαλεντίνου. Η γιορτή των ερωτευμένων. Μέρα για δώρα, λουλούδια, φωτογραφίες, μεγάλα λόγια.
Μόνο που οι σχέσεις δεν ζουν από το μεγάλο. Ζουν από το μικρό που επαναλαμβάνεται. Από τη στιγμή που δεν φαίνεται, αλλά κρατάει τη σύνδεση όταν η ζωή τρέχει.
Δεν ήταν καβγάς. Ήταν απόσταση. Δύο άνθρωποι στο ίδιο σπίτι, δύο σώματα στον ίδιο χώρο, και μια σιωπή που είχε αρχίσει να γίνεται συνήθεια. Εκείνο το “είμαστε μαζί” που, αν το αφήσεις, γίνεται “είμαστε παράλληλα”.
Και τότε, η κίνηση δεν ήταν μεγάλη. Ήταν απλή. Κάποιος άφησε κάτω το κινητό. Γύρισε προς τον άλλον. Δεν είπε πολλά. Είπε μόνο: «Έλα… κάτσε». Δεν έλυσε το θέμα. Αλλά έκανε κάτι πιο σημαντικό: έφερε ξανά τον άνθρωπο μέσα στη σχέση.
Λίγο μετά, η κουβέντα άνοιξε από το τίποτα. Όπως ανοίγουν όλες οι κουβέντες όταν υπάρχει κούραση. Μια λέξη, ένας τόνος, μια μισή ματιά. Και εκεί, το συνηθισμένο σενάριο θα ήταν να πάρει φωτιά: “πάλι εσύ”, “πάντα έτσι είσαι”, “δεν με ακούς”.
Αλλά κάποιος έκανε κάτι που μοιάζει μικρό και είναι τεράστιο: άλλαξε τον τρόπο που μπαίνει.
«Δεν στο λέω για καβγά. Στο λέω γιατί θέλω να είμαστε καλά.»
Και ξαφνικά, η κουβέντα δεν ήταν αγώνας. Ήταν προσπάθεια να συναντηθούν. Δεν σημαίνει ότι συμφώνησαν. Σημαίνει ότι δεν ακυρώθηκαν. Γιατί πολλές φορές, αυτό που χρειάζεται μια σχέση δεν είναι άλλες λέξεις — είναι άλλος ρυθμός.
Και ύστερα ήρθε εκείνο το γνώριμο “κενό”. Ένα “σε λίγο” που άργησε. Ένα “θα πάρω τηλέφωνο” που χάθηκε μέσα στη μέρα. Κι εκεί η σχέση συνήθως αρχίζει να γεμίζει μόνη της τα κενά: τα κάνει ιστορίες, τα κάνει υποθέσεις. Μετά, όλα ακούγονται σαν επίθεση, ακόμα κι όταν δεν είναι.
Αλλά αυτή τη φορά ήρθε κάτι απλό: ένα μήνυμα. «Κόλλησα. Θα αργήσω. Σε σκέφτομαι.»
Μια γραμμή. Όχι για δικαιολογία. Για καθαρότητα. Για να μη μείνει ο άλλος μόνος με το κενό.
Και κάπως έτσι, η εμπιστοσύνη δεν χρειάστηκε να αποδειχθεί με μεγάλα λόγια. Χτίστηκε με μια μικρή συνέπεια. Από αυτές που δεν γράφουν “ρομαντική σκηνή”, αλλά γράφουν ασφάλεια.
Αν το δεις από μακριά, αυτό δεν μιλά για “ιδανικές σχέσεις”. Μιλά για κάτι πιο χρήσιμο: για τον τρόπο που σώζεται η καθημερινότητα. Γιατί δεν χαλάμε συνήθως από έλλειψη αγάπης. Χαλάμε από έλλειψη τρόπου.
Από το ότι, όταν πιέζει η μέρα, μπαίνουμε στον αυτοματισμό: κούραση → ένταση → άμυνα → απόσταση.
Και η αγάπη, τελικά, είναι η ήρεμη πράξη που σπάει αυτόν τον κύκλο. Μια παρουσία. Ένας τόνος. Μια συνέπεια. Μια ερώτηση αντί για ερμηνεία.
Οπότε αύριο, του Αγίου Βαλεντίνου, αν θέλεις να κάνεις κάτι όμορφο, κάν’ το. Πάρε λουλούδια. Πες λόγια. Κάνε κίνηση. Αλλά μην ψάξεις την τέλεια εντύπωση. Διάλεξε μία μικρή, αληθινή πράξη που να λέει: “είμαι εδώ”. Και κάν’ την έτσι, ώστε να μπορεί να επαναληφθεί και την επόμενη μέρα — όταν δεν θα είναι γιορτή.
Στο τέλος, το σπίτι θα είναι το ίδιο. Η μέρα θα είναι η ίδια.
Αλλά η ανάσα μπορεί να γίνει λίγο πιο ήρεμη.
Η αγάπη είναι η ήρεμη πράξη που λέει: “είμαι εδώ”.
