Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Το πρωί δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο. Ούτε κακό, ούτε καλό. Εκείνη η “ουδέτερη” μέρα που περνάει χωρίς να αφήνει σημάδι. Έφτιαξε καφέ, άνοιξε το κινητό, είδε δύο μηνύματα που δεν απάντησε, τρία πράγματα που έπρεπε να κάνει, και μια σκέψη που ερχόταν ξανά και ξανά: «Δεν έχω κίνητρο».
Δεν το είπε σαν παράπονο. Το είπε σαν διάγνωση. Σαν να κοιτάς τον δρόμο μπροστά σου και να μην βλέπεις καμία πινακίδα. Όχι επειδή δεν υπάρχει δρόμος — επειδή έχει χαθεί η σύνδεση με το “γιατί”.
Μέχρι που, μέσα σε όλη αυτή την καθημερινή αδράνεια, έπιασε τον εαυτό του να θυμάται μια μικρή υπόσχεση. Όχι κάτι μεγάλο. Όχι «θα αλλάξω ζωή». Κάτι μικρό και καθαρό: «Σήμερα θα κάνω αυτό το ένα πράγμα που είπα».
Και κάπως έτσι, η μέρα άρχισε να αποκτά τροχιά.
Την ίδια εβδομάδα, μια φίλη μου είπε κάτι που το κράτησα. Είχε περάσει μια περίοδο που όλα της φαίνονταν θολά — δουλειά, σώμα, διάθεση. Δεν της έλειπαν οι στόχοι. Της έλειπε η πίστη ότι έχει νόημα να προσπαθεί. Μέχρι που, ένα απόγευμα, είπε σε κάποιον: «Θα περάσω να σε δω για δέκα λεπτά». Και πέρασε.
Δεν ήταν “ηρωισμός”. Ήταν υπόσχεση. Κι όταν την κράτησε, δεν της άλλαξε η ζωή. Της άλλαξε κάτι πιο λεπτό: ο τρόπος που έβλεπε τον εαυτό της. Γιατί η συνέπεια δεν είναι μόνο μια αρετή. Είναι ένας τρόπος να ξαναθυμάσαι ποιος είσαι.
Μερικές φορές, το κίνητρο δεν έρχεται σαν έμπνευση. Έρχεται σαν αξιοπρέπεια.
Εκείνος το σκέφτηκε αυτό καθώς άφηνε το φλιτζάνι στον νεροχύτη. Δεν χρειαζόταν μια “τέλεια μέρα”. Χρειαζόταν ένα μικρό σημάδι ότι δεν έχει χαθεί τελείως από τον εαυτό του.
Υπάρχει και ο άνθρωπος-στήριγμα. Εκείνος που δεν σου δίνει λύσεις, απλώς σε κρατάει “μέσα”. Ένας συνάδελφος, ένας φίλος, μια αδερφή, ένας άνθρωπος που, όταν του στέλνεις «δεν είμαι καλά σήμερα», δεν απαντάει με μεγάλα λόγια. Απαντάει με κάτι απλό: «ΟΚ. Ποιο είναι το επόμενο μικρό σωστό;»
Και μόνο αυτό σε γυρίζει στο σώμα σου. Στο τώρα. Στο πρακτικό.
Γιατί όταν πέφτεις, δεν χρειάζεσαι κήρυγμα. Χρειάζεσαι ένα χέρι που να σου θυμίζει ότι δεν είσαι μόνος μέσα στην πτώση. Ότι η ζωή δεν είναι ατομικό project. Είναι σχέση.
Κι εκείνος, στη δική του “ουδέτερη” μέρα, έπιασε τον εαυτό του να σκέφτεται ποιος είναι ο δικός του άνθρωπος-στήριγμα. Όχι για να τον φορτώσει. Για να θυμηθεί ότι το βάρος μοιράζεται καλύτερα όταν λέγεται.
Και μετά είναι οι μικρές ρουτίνες. Εκείνες που μοιάζουν ασήμαντες μέχρι να σου σώσουν τη μέρα.
Ένας άντρας που ξέρω, όταν περνάει δύσκολα, δεν βάζει στόχο να “φτιάξει” τη ζωή του. Βάζει στόχο να κάνει δύο λεπτά. Δύο. Όχι επειδή πιστεύει ότι δύο λεπτά αλλάζουν τα πάντα, αλλά επειδή πιστεύει ότι δύο λεπτά σπάνε την ακινησία.
Μου είπε: «Το κόλπο είναι να ξεκινήσω πριν αρχίσω να διαπραγματεύομαι». Έτσι έχει μια μικρή συνήθεια: μετά τον καφέ, στέκεται για δέκα δευτερόλεπτα και ρωτάει τον εαυτό του: «Τι είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω σήμερα;» Και μετά το κάνει.
Μερικές μέρες είναι ένα μήνυμα. Άλλες μέρες είναι να ανοίξει το αρχείο και να γράψει δύο γραμμές. Άλλες μέρες είναι να φορέσει παπούτσια και να βγει μέχρι τη γωνία.
Μικρό, αλλά αληθινό. Και γι’ αυτό λειτουργεί.
Το κεντρικό λάθος που κάνουμε με το κίνητρο είναι ότι το περιμένουμε σαν “καλή στιγμή”. Σαν φως που πέφτει από πάνω μας και μας κάνει ξαφνικά παραγωγικούς, γενναίους, έτοιμους. Όμως το κίνητρο, στην πραγματικότητα, είναι πιο γήινο.
Είναι σχέση με έναν λόγο.
Και ο λόγος δεν είναι πάντα κάτι μεγαλειώδες. Μπορεί να είναι: «να σταθώ λίγο καλύτερα στον άνθρωπό μου», «να κρατήσω μια υπόσχεση», «να μη με αφήσω τελείως», «να κάνω ένα βήμα που να μπορώ να σεβαστώ αύριο».
Όταν έχεις λόγο, βρίσκεις τρόπο. Όταν δεν έχεις λόγο, ακόμα κι ο τρόπος γίνεται βάρος.
Το απόγευμα, η μέρα παρέμεινε ουδέτερη. Δεν έγινε ξαφνικά υπέροχη. Αλλά κάτι μετακινήθηκε.
Άνοιξε το laptop. Όχι για να “ξεκινήσει δυνατά”. Απλώς άνοιξε το αρχείο που απέφευγε. Έγραψε δύο γραμμές. Μετά έστειλε ένα μήνυμα που χρωστούσε από το πρωί: «Σε σκέφτηκα. Ελπίζω να είσαι καλά».
Όχι τέλεια. Όχι με ενθουσιασμό. Με μια ήσυχη συνέπεια. Σαν να λέει: «Σήμερα δεν ζητάω έμπνευση. Ζητάω κατεύθυνση».
Και τότε, χωρίς φανφάρες, η μέρα άλλαξε τροχιά. Όχι γιατί λύθηκαν όλα. Αλλά γιατί εμφανίστηκε ξανά μια σύνδεση.
Το κίνητρο γεννιέται όταν βρίσκεις λόγο — και το τιμάς με πράξη.
