Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Η μέρα ξεκίνησε στραβά χωρίς να κάνει θόρυβο. Όχι με ένα μεγάλο γεγονός — με μικρά πράγματα που μαζεύονται και βαραίνουν. Ένα μήνυμα που έμεινε αναπάντητο. Ένα τηλεφώνημα που δεν έγινε. Ένα σώμα που δεν “τραβάει”. Και στο βάθος, αυτή η σκέψη που δεν λέγεται εύκολα: «Μήπως δεν το έχω;»
Στη δουλειά δεν ήταν καλύτερα. Ένα βλέμμα από κάποιον, μια παρατήρηση που δεν ήταν ακριβώς άδικη, αλλά πόνεσε. Στο σπίτι, μια μικρή ένταση, μια ανάγκη που δεν προλάβαινε να χωρέσει. Όλα μαζί δεν ήταν καταστροφή. Ήταν η δύσκολη μέρα όπως είναι: ένα κύμα. Κι όμως, εκεί κρύβεται η παγίδα. Να την περάσεις για απόδειξη αποτυχίας.
Εκείνος, κάποια στιγμή, στάθηκε για λίγο στην κουζίνα, χωρίς να κάνει τίποτα. Δεν ήθελε “να λάμψει”. Ήθελε απλώς να μην χαθεί τελείως. Και τότε έκανε την πρώτη μικρή επιλογή συνέχειας: άλλαξε κλίμακα.
Σαν να είπε μέσα του: «Σήμερα θα κάνω ένα μόνο πράγμα — και θα το κάνω αργά».
Τον θυμήθηκα έναν φίλο που τον έλεγαν “μηχανή”. Τον έβλεπες και έλεγες: αυτός δεν πέφτει. Μέχρι που μια περίοδο τον βρήκε αλλιώς. Δεν είχε δύναμη να κρατήσει τον ρυθμό που είχε. Και το πιο δύσκολο δεν ήταν ότι κουράστηκε. Ήταν ότι ντρεπόταν γι’ αυτό.
Μου είπε: «Τότε κατάλαβα ότι στις δύσκολες μέρες δεν θέλει ένταση. Θέλει σταθερότητα». Και έκανε κάτι απλό: έβαλε στόχο να κάνει το 30% — αλλά να το κάνει κάθε μέρα. Όχι σαν “τέχνασμα”. Σαν συμφωνία με την πραγματικότητα.
Δεν έσωσε τη ζωή του σε μία εβδομάδα. Αλλά έσωσε την ταυτότητά του. Γιατί συνέχισε να είναι άνθρωπος που συνεχίζει — έστω αλλιώς.
Υπάρχει κι ένας άλλος τρόπος που συνεχίζεις: όχι κάνοντας περισσότερα, αλλά αφαιρώντας κάτι.
Μια συνάδελφος, σε περίοδο που φρόντιζε έναν άρρωστο γονιό και δούλευε κανονικά, μου είπε: «Δεν μπορούσα να “βρω κίνητρο”. Μπορούσα όμως να μειώσω τριβή». Και το έκανε σαν να καθάριζε διάδρομο.
Έβγαλε ειδοποιήσεις από το κινητό για δύο ώρες. Έβαλε τα ρούχα της από το βράδυ. Άφησε τα πράγματα που χρειαζόταν πάνω στο τραπέζι, για να μη ψάχνει. Έκοψε τα “πολλά βήματα” που την εξαντλούσαν πριν αρχίσει.
Δεν ήταν κάποια μεγάλη αλλαγή. Ήταν μικρές αφαιρέσεις. Αλλά στις δύσκολες μέρες, αυτό είναι σωτήριο: να κάνεις το σωστό πιο εύκολο.
Και κάπως έτσι, μια μέρα που θα γινόταν “χαμένη”, κράτησε μια γραμμή ανοιχτή.
Το τρίτο είδος συνέχειας είναι το πιο δύσκολο: η επιστροφή μετά από πτώση.
Ένας άνθρωπος που ξέρω, όταν “φεύγει” — όταν ακυρώνει, όταν αναβάλλει, όταν χάνει τον ρυθμό του — έχει μια τάση να τον τιμωρεί. «Πάλι τα ίδια». «Δεν κάνεις». Κι εκεί, αντί να σηκωθεί, βουλιάζει περισσότερο.
Κάποια στιγμή, έμαθε να το κάνει αλλιώς. Με δύο προτάσεις. Τις λέει χαμηλόφωνα, σαν να μιλάει σε άνθρωπο που αγαπάει:
«Σήμερα είναι δύσκολο ________.»
«Και συνεχίζω με ________».
Και μετά κάνει το μικρό. Όχι γιατί του περισσεύει ενέργεια. Αλλά γιατί θέλει να μπορεί αύριο να κοιτάξει τον εαυτό του και να πει: “γύρισες”.
Μερικές φορές το μικρό είναι ένα ποτήρι νερό και ένα μήνυμα. Μερικές φορές είναι να ανοίξει το αρχείο και να γράψει δύο γραμμές. Μερικές φορές είναι να βγει μέχρι τη γωνία. Αλλά πάντα είναι κάτι που του λέει: “δεν τελείωσε εδώ”.
Και πίσω στο δικό του σπίτι, εκείνος δεν έκανε θαύματα. Δεν έφτιαξε πρόγραμμα. Δεν έβαλε στόχους για “από αύριο”.
Πριν βγάλει το μπουφάν, πριν αφήσει τα κλειδιά στο τραπεζάκι της εισόδου, έκανε το ελάχιστο που μπορούσε να κάνει σήμερα: έστειλε εκείνο το μήνυμα που απέφευγε από το πρωί. Έβαλε νερό να βράσει. Έγραψε σε ένα χαρτί μία γραμμή για το αύριο: «Αύριο πάω σταθερά με ένα πράγμα».
Δεν έλαμψε. Αλλά συνέχισε.
Και εκεί κατάλαβε κάτι απλό: στις δύσκολες μέρες δεν χρειάζεται να σωθείς. Χρειάζεται να μείνεις στην πορεία — έστω μισό βήμα.
Στις δύσκολες μέρες δεν χρειάζεται να λάμπεις· χρειάζεται να συνεχίζεις.
