Κριτική της ποιητικής νουβέλας – Γράφει ο συγγραφέας Γιώργος Σύρος
Την πολυγραφότατη Σκοπελίτισσα καλλιτέχνιδα Κατερίνα Ντίνου την γνωρίζουμε μέσα από την συγγραφή και τον χώρο του τραγουδιού. Ωστόσο, δια του πέμπτου συγγραφικού του εγχειρήματος, η καλλιτέχνις συστήνεται εκ νέου στο αναγνωστικό της κοινό. Τίνι Τρόπω; Μέσα από μια ενιαία ποιητική σύνθεση αφηγηματικού χαρακτήρα, η οποία αναντιλέκτως προκαλεί ρίγη συναισθηματικής εξάρσεως και μια παροιμιώδη «αναζωογονητική» ένταση στην ψυχή στον αναγνώστη.
Διαβάζοντας, λοιπόν, την άρτι εκδοθείσα ποιητική της νουβέλα, διαπίστωσα αυτό το οποίο είχα αντιληφθεί το 2021, όταν παρέστην στην παρουσίαση προηγούμενου συγγραφικού της εγχειρήματος: ότι πρόκειται για μια συγγραφέα, για μια ποιήτρια που επιτυγχάνει αυτό που για τους δημιουργούς αποτελεί στοίχημα: να προκαλέσει έντονες συναισθηματικές δονήσεις στους αναγνώστες. Να αγγίξει, δια της γλαφυρότητας και της ακαταμάχητης έλξεως, εκείνες τις πτυχές του εσωτερικού τους κόσμου, γεγονός το οποίο – θεωρώ τουλάχιστον ότι – προεξοφλεί και πιστοποιεί την δεινή ικανότητα της ως δημιουργού και συγγραφέως.
Ο τίτλος «ξύλινο παιχνίδι», ο οποίος παραπέμπει αναμφισβητήτως σε μια φαινομενική «αντικειμενοποίηση» του φερόμενου ως υλικού, φαίνεται να εφελκύει τον «αθώο» αναγνώστη, με αποτέλεσμα να αιχμαλωτισθεί εκουσίως σε αυτό το «ερεβώδες» πλην γοητευτικό ταξίδι των εικόνων, των αισθήσεων και των άρρητων αναζητήσεων της ποιήτριας. Είναι δε η διάχυτη αλληγορία αυτή, η οποία προδήλως επιτελεί καθοριστικό ρόλο στην εισαγωγή του αναγνώστη στον ωμό ρεαλισμό των σκέψεών της. Και εδώ έγκειται ακριβώς η επιτυχία του παρόντος ποιητικού εγχειρήματος, καθώς η εισαγωγή αυτή του αναγνώστη επιχειρείται και εν τέλει υλοποιείται με τρόπο αριστοτεχνικό και πρωτότυπο.
Το «ξύλινο παιχνίδι» θα μπορούσε – τηρουμένων των αναλογιών – να θεωρηθεί «θρίλερ» στο πεδίο της ποιήσεως, αφού ως θρίλερ ορίζεται το καλλιτεχνικό έργο στο οποίο πρωτοστατεί η αγωνία, οι δονήσεις/μεταπτώσεις και η ένταση των καρδιακών παλμών. Από την αρχή της νουβέλας, η αγωνία κατέχει την ύπατη θέση μεταξύ των αναδυομένων συναισθημάτων: «… το κλειδί κάθε πρωί στις οκτώ … ο βαθύς μεταλλικός ήχος έτριζε στις καρδιές των χαραγμένων ξύλων», ενώ πιο κάτω ο στίχος «κάθε πρωί ήταν θαμπωμένα τα τζάμια από τις νυχτερινές μας επιδρομές» στοιχειοθετεί αναμφιλέκτως την άψογη ικανότητα διαχειρίσεως της δύναμης των εικόνων από την ποιήτρια.
