Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Το πρωί σε ένα μικρό σπίτι μοιάζει πάντα ίδιο, ειδικά όταν νιώθεις ότι η ζωή σου έχει κολλήσει. Το φως μπαίνει από την ίδια γωνία, η κουζίνα έχει τα ίδια πράγματα, το ρολόι κάνει τον ίδιο ήχο. Έξω, τίποτα δεν έχει αλλάξει ακόμα. Ο δρόμος, οι άνθρωποι που πάνε στη δουλειά, τα αυτοκίνητα, η στάση του λεωφορείου. Κι όμως, μέσα σε αυτή την “ίδια” εικόνα, υπάρχει ένας άνθρωπος που κάνει κάτι που δεν φαίνεται σε κανέναν.
Δεν ανεβάζει στόρι. Δεν το λέει. Δεν το γράφει σε ημερολόγιο. Απλώς, πριν πιάσει το κινητό, γεμίζει ένα ποτήρι νερό και το πίνει αργά. Μετά ανοίγει το παράθυρο για λίγα δευτερόλεπτα και μένει εκεί, με την ανάσα του. Δεν άλλαξε κάτι έξω. Αλλά μέσα του, για μια στιγμή, κάτι μετακινήθηκε: σαν να έφτιαξε χώρο.
Οι άνθρωποι δεν ξεκινούν από το μηδέν με άλματα. Ξεκινούν με μικρές κινήσεις που χωρούν στη μέρα τους. Με πράξεις που δεν χρειάζονται ιδανικές συνθήκες, ούτε επιβεβαίωση. Κι όσο πιο αθόρυβες είναι, τόσο πιο αληθινές. Γιατί το ξεκίνημα δεν μοιάζει με νίκη. Μοιάζει με επιστροφή. Με το να λες: “σήμερα, έστω αυτό”.
Ο Νίκος το έκανε με μια βόλτα. Όχι μεγάλη. Μια βόλτα γύρω από το τετράγωνο, με τα ίδια παλιά παπούτσια και την ίδια σκέψη ότι “δεν έχει νόημα”. Το πρώτο βράδυ γύρισε σπίτι και δεν ένιωσε καλύτερα. Ένιωσε απλώς λίγο πιο ήσυχος. Τη δεύτερη μέρα έκανε το ίδιο. Την τρίτη, χωρίς να το καταλάβει, παρατήρησε κάτι: το κεφάλι του δεν έτρεχε τόσο γρήγορα. Το μικρό δεν του έλυσε τη ζωή. Αλλά άνοιξε χώρο. Και μέσα στον χώρο, η μέρα άρχισε να χωρά.
Η Μαρία ξεκίνησε αλλιώς. Σταμάτησε να προσπαθεί να τα αλλάξει όλα. Για καιρό ξυπνούσε με την αίσθηση ότι χρωστάει εκατό πράγματα: να οργανωθεί, να βρει άλλη δουλειά, να φτιάξει τη διατροφή της, να γίνει “καινούργια”. Κάποια στιγμή κουράστηκε από το ίδιο βάρος και κράτησε έναν άξονα: ένα πράγμα τη φορά. Όχι σαν πρόγραμμα. Σαν στάση. Κάθε μέρα διάλεγε ένα μικρό πράγμα που θα έμενε όρθιο: ένα τηλεφώνημα που είχε αναβάλει, ένα συρτάρι που θα έκλεινε, μια εκκρεμότητα που θα τελείωνε. Σαν ένα ράφι τάξης μέσα στο χάος. Και αυτό το ράφι, σιγά-σιγά, άρχισε να κρατά την υπόλοιπη ζωή.
Ο Στέλιος, πάλι, δεν είχε την “καθαρή” γραμμή που αγαπάμε στις ιστορίες. Είχε πτώσεις. Είχε μέρες που χάνονταν. Μια τέτοια μέρα — από αυτές που σε παίρνει η κούραση και γίνεσαι αυτόματος — γύρισε στο παλιό. Έφαγε άσχημα, ακύρωσε ό,τι είχε πει, έμεινε στον καναπέ μέχρι να νυχτώσει. Το βράδυ σκέφτηκε “τελείωσε, πάλι τα ίδια”. Και εκεί έγινε κάτι που δεν φαίνεται σε καμία φωτογραφία: δεν το έκανε τέλος. Την επόμενη μέρα σηκώθηκε και επέστρεψε. Όχι με πείσμα. Με ηρεμία. Σαν να είπε: “Δεν είναι όλα ή τίποτα. Είναι σήμερα.” Αυτή η επιστροφή ήταν η πραγματική του δύναμη. Γιατί εκεί, στο σημείο που συνήθως εγκαταλείπεις, έμεινε.
Κάπως έτσι μοιάζει το “από το μηδέν” όταν το δεις από κοντά. Δεν είναι κινηματογραφικό. Είναι καθημερινό. Είναι άνθρωποι που φτιάχνουν χώρο μέσα στη μέρα τους, χωρίς να αλλάξει αμέσως ο κόσμος γύρω τους. Και μέσα σε αυτόν τον χώρο, κάτι αρχίζει να παίρνει ρυθμό. Όχι επειδή όλα πήγαν καλά. Αλλά επειδή δεν σταμάτησαν στην πρώτη δυσκολία.
Ποια μικρή κίνηση θα μπορούσες να κάνεις ακόμη κι όταν δεν έχεις δύναμη;
Ίσως να είναι πάλι ένα πρωί σαν το πρώτο: το ίδιο φως, ο ίδιος ήχος, η ίδια πόλη έξω από το παράθυρο. Μόνο που αυτή τη φορά, πριν σε πάρει η μέρα, θα κάνεις κάτι μικρό που δεν θα το δει κανείς. Και αυτό το μικρό — αν το κρατήσεις — θα αρχίσει να αλλάζει τον τρόπο που στέκεσαι μέσα στη ζωή. Όχι με θόρυβο. Με ρυθμό. Κι ίσως, πριν φύγεις από την κουζίνα, να προσέξεις κάτι απλό: το ποτήρι στον πάγκο, μισοάδειο, και τον ίδιο ήχο του ρολογιού — μόνο που τώρα δεν σε πιέζει. Σε συνοδεύει.
«Το νέο ξεκίνημα δεν χρειάζεται θόρυβο — χρειάζεται ρυθμό.»
