Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Η Μαρία βγαίνει από το σπίτι βιαστικά, όπως βγαίνει σχεδόν κάθε πρωί. Το ένα χέρι κρατά την τσάντα, το άλλο ψάχνει μηχανικά το κινητό. Το μυαλό έχει ήδη φύγει μπροστά — σε όσα πρέπει να γίνουν, σε κάτι που ξέχασε, σε μια μέρα που δεν έχει καν αρχίσει καλά-καλά και μοιάζει ήδη γεμάτη. Κατεβαίνει δύο σκαλιά, κάνει να προχωρήσει, και τότε σταματά.
Όχι γιατί έγινε κάτι. Όχι γιατί χτύπησε το τηλέφωνο ή γιατί θυμήθηκε κάτι σημαντικό. Σταματά απλώς γιατί κάτι μέσα της δεν αντέχει άλλο να τρέχει μ’ αυτόν τον ρυθμό. Μένει εκεί για ένα δευτερόλεπτο χωρίς στόχο. Χωρίς οθόνη. Χωρίς το γνώριμο «να προλάβω». Και η πρώτη αλλαγή δεν έρχεται στη σκέψη της. Έρχεται στην αναπνοή.
Μερικές φορές δεν χρειάζεσαι λύση. Χρειάζεσαι επαναφορά.
Σηκώνει το βλέμμα και κοιτά ένα δέντρο απέναντι. Τίποτα εντυπωσιακό. Μια συνηθισμένη εικόνα της γειτονιάς, που άλλες μέρες θα την προσπερνούσε χωρίς να τη δει. Το φως πέφτει πάνω στα φύλλα και αφήνει μια σκιά στον τοίχο. Λίγο πιο πάνω, ένα σύννεφο μετακινείται αργά. Η Μαρία δεν βγάζει φωτογραφία. Δεν σκέφτεται να το κρατήσει, να το κάνει κάτι. Απλώς κοιτά.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το πολυκαταλάβει, το πρόσωπό της μαλακώνει λίγο. Οι ώμοι πέφτουν σχεδόν ανεπαίσθητα. Το σώμα θυμάται ότι δεν υπάρχει μόνο πίεση· υπάρχει και χώρος. Για δύο λεπτά, δεν χρειάζεται να είσαι χρήσιμος.
Αυτό είναι ίσως το πιο παράξενο και το πιο απλό μαζί. Ότι μια τόσο μικρή παύση μπορεί να αλλάξει τον τόνο. Όχι τη ζωή ολόκληρη. Όχι τη μέρα από την αρχή ως το τέλος. Μόνο τον τόνο. Κι όμως, μερικές φορές αυτό φτάνει. Δεν είναι ρομαντισμός. Είναι μια μικρή επαναφορά του νευρικού συστήματος, ένας τρόπος να πέσει λίγο η ένταση μέσα της.
Λίγο αργότερα, η Μαρία κάθεται για λίγο σ’ ένα παγκάκι, σχεδόν στην άκρη της διαδρομής της. Στην αρχή δεν ακούγεται τίποτα ιδιαίτερο. Ή μάλλον αυτό νομίζει. Μετά, σιγά-σιγά, αρχίζουν να ξεχωρίζουν ήχοι που πριν χάνονταν μέσα στη βουή. Ο αέρας. Ένα πουλί κάπου μακριά. Ένα αυτοκίνητο που περνά, αλλά δεν την καταπίνει. Η πόλη είναι ακόμη εκεί, μόνο που τώρα δεν πέφτει όλη μαζί πάνω της.
Η σιωπή δεν λύνει τα προβλήματα. Δεν μικραίνει τις εκκρεμότητες. Δεν κάνει ξαφνικά τη ζωή πιο εύκολη. Δημιουργεί όμως λίγο χώρο. Όσο χρειάζεται για να μην τη σπρώχνουν όλα μαζί την ίδια στιγμή.
Η σιωπή δεν σε κάνει να ξεχάσεις. Σε κάνει να αντέξεις.
Πριν σηκωθεί, ακουμπά το χέρι της στο ξύλο από το παγκάκι και μετά, σχεδόν χωρίς σκέψη, στον κορμό ενός δέντρου δίπλα της. Νιώθει την υφή, τη θερμοκρασία, τη στερεότητα. Κάτι πολύ απλό, σχεδόν παιδικό. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή, είναι σαν το σώμα να θυμάται κάτι που είχε αφήσει στην άκρη. Ότι είναι σώμα. Όχι μόνο σκέψη. Όχι μόνο πρόγραμμα, υποχρέωση, ταχύτητα.
Και τότε η αναπνοή της βαθαίνει λίγο περισσότερο. Όχι επειδή το προσπάθησε. Όχι επειδή έκανε κάποια τεχνική. Απλώς επειδή το σώμα πήρε ένα μικρό σήμα ότι, για λίγο έστω, δεν κινδυνεύει από τίποτα. Μπορεί να μαλακώσει.
Ίσως γι’ αυτό η φύση βοηθά τόσο, ακόμη κι όταν εμφανίζεται σε μικρές δόσεις μέσα στην πόλη. Δεν είναι ότι σου δίνει απαντήσεις. Σου δίνει χώρο να ακούσεις. Και όταν επιστρέφει το σώμα, επιστρέφει μαζί του και η σκέψη — λίγο πιο καθαρή, λίγο λιγότερο σκληρή, λίγο λιγότερο πιεσμένη.
Η φύση δεν μας σώζει. Μας επαναφέρει. Δεν υπόσχεται ότι όλα θα μπουν στη θέση τους. Ούτε ότι θα φύγει ως διά μαγείας το βάρος. Αυτό που κάνει είναι πιο ήσυχο και ίσως πιο ουσιαστικό: αλλάζει τον τόνο. Και όταν αλλάζει ο τόνος, αλλάζει ο τρόπος που μιλάς, που απαντάς, που αποφασίζεις, που αντέχεις τον εαυτό σου και τους άλλους.
Και δεν χρειάζεται γι’ αυτό κάτι μεγάλο. Ούτε εκδρομή, ούτε ολόκληρο σχέδιο ζωής. Μερικές φορές χρειάζεται μόνο μια στιγμή χωρίς στόχο. Λίγος αέρας. Λίγο φως. Ένα δέντρο που δεν ζητά τίποτα από εσένα και, ακριβώς γι’ αυτό, σου θυμίζει κάτι βασικό.
Η Μαρία σηκώνεται και ξαναμπαίνει στη μέρα της. Τα ίδια πράγματα την περιμένουν. Τίποτα δεν έχει εξαφανιστεί. Υπάρχει όμως τώρα λίγο περισσότερη ανάσα.
Μην το κάνεις project. Κάν’ το επιστροφή.
Η φύση μάς θυμίζει να αναπνέουμε.
