Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Υπάρχουν μέρες που το πρωί δεν τραβάει όπως χθες. Σηκώνεσαι, κάνεις τις ίδιες κινήσεις, πίνεις τον ίδιο καφέ, κοιτάς την ίδια λίστα με πράγματα που πρέπει να γίνουν, αλλά κάτι δεν έχει το ίδιο καύσιμο. Ή έρχεται ένα απόγευμα που βαραίνει χωρίς ιδιαίτερο λόγο, κι εσύ προσπαθείς να το σπρώξεις σαν να οφείλει να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό. Εκεί συνήθως αρχίζει η παρεξήγηση. Το βλέπουμε σαν αδυναμία, σαν κακή διάθεση, σαν κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί γρήγορα. Κι όμως, πολλές φορές δεν είναι αδυναμία. Είναι ρυθμός. Αν προσπαθείς να ζεις σαν να είναι πάντα ίδια εποχή, κουράζεσαι χωρίς λόγο.
Το βλέπεις σε ανθρώπους που έχουν μάθει να λειτουργούν με σταθερή ένταση. Το πρόγραμμα ίδιο, οι απαιτήσεις ίδιες, η διαθεσιμότητα ίδια, η κοινωνικότητα σχεδόν υποχρεωτική. Σαν να μην επιτρέπεται να αλλάζει τίποτα μέσα τους, ακόμη κι όταν μέσα τους έχει αλλάξει ο καιρός εδώ και ώρες. Συνεχίζουν να απαντούν, να κανονίζουν, να βγαίνουν, να αποδίδουν, ενώ κάτι έχει ήδη αρχίσει να μαζεύει. Και τότε η πίεση βρίσκει τρόπο να φανεί. Στον τόνο της φωνής. Σε μια πιο απότομη απάντηση. Σε μια μικρή έκρηξη για κάτι που κανονικά δεν θα τους πείραζε τόσο. Ή στο άλλο άκρο: σε μια ξαφνική απόσυρση, σε ένα «δεν μπορώ άλλο» που έρχεται αργά, όταν πια έχει συσσωρευτεί πολλή κούραση.
Η φύση δεν λειτουργεί έτσι. Δεν πηγαίνει σε ευθεία. Πηγαίνει σε κύκλο. Ανοίγει και κλείνει. Δίνει και τραβά. Φουντώνει και ύστερα πέφτει. Ίσως γι’ αυτό, όταν ζητάμε από τον εαυτό μας να μένει διαρκώς στην ίδια ένταση, κάτι μέσα μας αρχίζει να αντιστέκεται.
Ίσως η λέξη που λείπει να είναι η συμφωνία. Να μπορείς, δηλαδή, να καταλαβαίνεις σε ποια εποχή βρίσκεσαι εσωτερικά και να μην την πολεμάς από συνήθεια. Όχι να την κάνεις θέμα. Ούτε να την αναλύεις ατέλειωτα. Απλώς να τη βλέπεις. Σήμερα ανοίγω ή μαζεύω; Σήμερα χτίζω ή χρειάζομαι να ξεκουραστώ λίγο; Αυτές οι μικρές ερωτήσεις δεν ζητούν να αλλάξεις ζωή. Ζητούν μόνο να μη χαθείς από αυτό που ήδη σου συμβαίνει.
Γιατί η αλλαγή ρυθμού είναι φυσική. Και, κάπως, έχει και μια αξιοπρέπεια αυτό. Δεν σε κάνει λιγότερο σταθερό το ότι δεν έχεις κάθε μέρα το ίδιο άνοιγμα. Δεν σε κάνει λιγότερο ικανό το ότι κάποιες μέρες θέλεις λιγότερους ανθρώπους, λιγότερο θόρυβο, λιγότερη ένταση. Μερικές φορές το πιο ώριμο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να καταλάβεις ότι η μέρα δεν ζητά από σένα τα ίδια.
Κι αυτό, όταν αρχίζει να γίνεται πιο καθαρό, φαίνεται στην καθημερινότητα. Όχι σαν μεγάλη αλλαγή. Σαν μέτρο. Λες ένα απλό «σήμερα δεν χωρά αυτό» χωρίς να κουβαλάς από πίσω όλη την ενοχή. Μειώνεις μία υποχρέωση αντί να “σπάσεις” αργότερα και να το πληρώσουν όλοι γύρω σου. Αφήνεις λίγο χώρο ανάμεσα σε δύο πράγματα — όχι για να γίνεις πιο παραγωγικός, αλλά για να περάσεις από το ένα στο άλλο χωρίς να σύρεις μαζί σου όλη την ένταση.
Το μέτρο συχνά ακούγεται σαν στέρηση. Σαν κάτι που κόβει, που σε μικραίνει, που σε βάζει πίσω. Στην πραγματικότητα, είναι μάλλον το αντίθετο. Είναι προστασία του ρυθμού σου. Ένας τρόπος να μη χρειάζεται να φτάσεις στα όριά σου για να καταλάβεις ότι τα έχεις ξεπεράσει. Κι αυτή η προστασία δεν κάνει θόρυβο. Φαίνεται όμως στον τρόπο που αντέχεις τη μέρα σου.
Ο ρυθμός φαίνεται πολύ γρήγορα και στις σχέσεις. Όταν δεν είσαι σε συμφωνία με αυτό που χρειάζεσαι, κάπως ζητάς από τους άλλους να πληρώσουν τη διαφορά. Με νεύρα. Με κλείσιμο. Με μια απόσταση που δεν εξηγείται, αλλά υπάρχει. Δεν φταίνε πάντα οι σχέσεις όταν δυσκολεύουν. Μερικές φορές φταίει ότι μπήκαμε μέσα τους με λάθος ρυθμό.
Όταν όμως είσαι λίγο πιο κοντά σε αυτό που σου συμβαίνει, αλλάζει και η επικοινωνία. Τα όρια βγαίνουν πιο καθαρά. Υπάρχει λιγότερη άμυνα. Λιγότερη ξαφνική εξαφάνιση. «Το να πεις “σήμερα είμαι σε φάση μαζέματος” είναι πιο τίμιο από το να εξαφανιστείς.» Και είναι πιο τίμιο και για σένα και για τον άλλον. Γιατί λέει κάτι αληθινό, χωρίς δράμα, πριν το πει για σένα η ένταση.
Η εποχικότητα δεν είναι τελικά μια ωραία ιδέα για να τη σκεφτόμαστε αφηρημένα. Είναι κάτι που συμβαίνει ήδη. Μέσα στο σώμα, στη διάθεση, στη χωρητικότητα, στον τρόπο που ανοίγεις ή μαζεύεις. Και ίσως δεν χρειάζεται να αλλάξεις ολόκληρη τη ζωή σου για να έρθεις πιο κοντά της. Χρειάζεται μόνο να αλλάξεις ρυθμό. Να σταματήσεις να ζητάς από τον εαυτό σου να είναι πάντα στην ίδια φάση. Να τον αφήσεις λίγο να κινηθεί όπως κινούνται όλα τα ζωντανά πράγματα: σε κύκλο, όχι σε ευθεία.
Μέσα στη μέρα το φως αλλάζει χωρίς να ρωτά κανέναν. Ο αέρας γυρνά. Τα φύλλα κουνιούνται λίγο και μετά ησυχάζουν.
Όταν κινείσαι με τον ρυθμό της φύσης, η ζωή ησυχάζει.
