Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Υπάρχουν ώρες μέσα στη μέρα που τίποτα δεν φωνάζει και όμως κάτι αλλάζει. Ένα πρωί που δεν έχει γεμίσει ακόμη, ένα απόγευμα που χαμηλώνει σιγά, ένα σούρουπο που δεν έρχεται απότομα αλλά σαν να κατεβάζει κάποιος λίγο τον διακόπτη. Δεν υπάρχει δράμα εκεί. Ούτε σύγκρουση. Υπάρχει μόνο μια μεταβολή στην ένταση. Το φως δεν φεύγει με θόρυβο, ούτε επιστρέφει βιαστικά. Και ίσως αυτό να είναι το πιο χρήσιμο μάθημα που αφήνει. Ότι η ζωή δεν χρειάζεται πάντα περισσότερο. Χρειάζεται μέτρο. Να ξέρεις πότε να δυναμώνεις λίγο και πότε να χαμηλώνεις, χωρίς να πανικοβάλλεσαι κάθε φορά που αλλάζει ο τόνος.
Υπάρχουν μέρες που όλα είναι πολύ. Πολλά μηνύματα, πολλές μικρές απαιτήσεις, πολλά ανοιχτά παράθυρα, πολλές υποχρεώσεις που μπαίνουν η μία πάνω στην άλλη. Στην αρχή αυτό μοιάζει με ενέργεια. Σαν να υπάρχει φως, κίνηση, ζωντάνια. Μόνο που συνήθως δεν είναι ακριβώς αυτό. Είναι υπερέκθεση. Σαν έναν δυνατό προβολέα που πέφτει συνεχώς πάνω σου και σε κουράζει χωρίς να σε φωτίζει πραγματικά.
Το σώμα το καταλαβαίνει γρήγορα. Ένα σφίξιμο που ανεβαίνει στους ώμους. Μια βιασύνη που δεν ξέρεις από πού ξεκίνησε. Μια μικρή νευρικότητα που σε κάνει να απαντάς πιο κοφτά, να ανοίγεις καινούργια πράγματα πριν κλείσεις τα προηγούμενα, να νιώθεις ότι όλη η μέρα σε σπρώχνει. Και τότε η πρώτη κίνηση μέτρου δεν είναι να προσθέσεις κάτι ακόμη. Είναι να αφαιρέσεις. Να κλείσεις για λίγο τις ειδοποιήσεις. Να κόψεις μια περιττή υποχρέωση. Να αφήσεις ένα πράγμα για αύριο χωρίς να το κουβαλάς ως αποτυχία.
Μερικές φορές, το φως θέλει χαμήλωμα για να γίνει καθαρό.
Υπάρχουν όμως και άλλες στιγμές. Πιο ήσυχες, αλλά εξίσου δύσκολες. Μια χαμηλή ενέργεια, μια βαριά διάθεση, ένα «δεν μπορώ» που δεν έχει ξεκάθαρη αιτία. Συνήθως εκεί βιαζόμαστε να το ονομάσουμε αρνητικό, να το πολεμήσουμε, να το ξεπεράσουμε γρήγορα. Κι όμως, πολλές φορές αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να νικήσεις. Είναι απλώς η στιγμή που το φως έχει πέσει χαμηλά και το σύστημα ζητά λιγότερο θόρυβο, λίγη περισσότερη φροντίδα.
Σε τέτοιες στιγμές δεν βοηθούν τα μεγάλα σχέδια. Βοηθά μια μικρή αύξηση φωτός στο σωστό σημείο. Να ανοίξεις λίγο το παράθυρο. Να τραβήξεις την κουρτίνα. Να πιεις ένα ποτήρι νερό. Να κάνεις μια μικρή καθαρή πράξη πέντε λεπτών, κάτι που να ξεμπλέκει λίγο το μέσα και το έξω. Δεν αλλάζει έτσι όλη η μέρα. Αλλά αλλάζει ο τόνος της.
Δεν χρειάζεται να νικήσεις τίποτα. Χρειάζεται να βάλεις λίγο φως στο σωστό σημείο.
Το ίδιο συμβαίνει και στις σχέσεις. Υπάρχουν κουβέντες που θολώνουν χωρίς να το καταλάβεις. Κάποιος μιλά μισά, ο άλλος απαντά με υπαινιγμό, μετά μπαίνει λίγη άμυνα, λίγο κλείσιμο, λίγη ένταση που δεν λέγεται ποτέ καθαρά. Και κάπου εκεί το πρόβλημα δεν είναι ότι “δεν είμαστε καλά”. Είναι ότι δεν υπάρχει αρκετό φως για να φανεί τι συμβαίνει.
Γιατί το φως στις σχέσεις δεν είναι η τελειότητα. Δεν είναι να είμαστε συνεχώς ήρεμοι, ανοιχτοί, συντονισμένοι. Το φως είναι καθαρότητα. Μια πρόταση που δεν επιτίθεται, αλλά δεν κρύβεται κιόλας. «Σήμερα δεν χωρά αυτό». «Αυτό μπορώ. Αυτό όχι». «Χρειάζομαι λίγο χώρο». Χωρίς πολλές εξηγήσεις. Χωρίς κατηγορίες. Χωρίς εκείνη την ανάγκη να αποδείξεις ότι έχεις απόλυτο δίκιο.
Η σχέση δεν γίνεται μαγικά εύκολη επειδή ειπώθηκε μια καθαρή φράση. Γίνεται όμως πιο τίμια. Και αυτή η τιμιότητα είναι ένας τρόπος φωτός. Σου επιτρέπει να βλέπεις και να σε βλέπουν πιο καθαρά.
Το φως στις σχέσεις είναι η καθαρότητα — όχι η τελειότητα.
Ίσως τελικά αυτό να σημαίνει ο τίτλος. Όταν το φως και το σκοτάδι συναντιούνται, στην πραγματικότητα δεν συναντιούνται δύο αντίπαλες δυνάμεις. Συναντιούνται η ένταση με το μέτρο. Δεν υπάρχει μια μόνιμη μάχη. Υπάρχει ένας ρυθμός που ανεβοκατεβαίνει. Κι η ισορροπία δεν είναι να μείνεις ακίνητος κάπου στη μέση. Είναι να μάθεις να ρυθμίζεις αυτόν τον διακόπτη. Λίγο πιο πάνω όταν λείπει. Λίγο πιο κάτω όταν τυφλώνει.
Η μέρα συνεχίζεται. Τα πράγματα δεν λύθηκαν όλα. Οι ίδιες υποχρεώσεις υπάρχουν, οι ίδιες σχέσεις, η ίδια πραγματικότητα. Αλλά ο τόνος είναι άλλος τώρα. Όχι επειδή έγινε θαύμα. Επειδή μπήκε μέτρο.
Σήμερα διάλεξε μία κίνηση φωτός. Μία.
Η ισορροπία είναι το μέτρο του φωτός.
