Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Σχεδόν όλοι το λένε κάποια στιγμή με διαφορετικά λόγια. Δεν έχω χρόνο. Δεν έχω φύση γύρω μου. Δεν μου βγαίνει. Και συνήθως το λένε χωρίς υπερβολή· το εννοούν. Η καθημερινότητα είναι γεμάτη, η πόλη δεν βοηθά, το σώμα τρέχει πιο γρήγορα από την αίσθηση. Κι όμως, η σύνδεση με τη φύση δεν είναι πάντα εκδρομή, ούτε μια μεγάλη απόφαση ζωής. Πολύ συχνά είναι μια μικρή επιστροφή. Μια στιγμή που δεν λύνει τα πάντα, αλλά αλλάζει τον τόνο. Ίσως αυτό να είναι και το πιο αληθινό της μέρος. Η φύση δεν μπαίνει στη ζωή όταν ανοίγει πρόγραμμα. Μπαίνει όταν ανοίγει μια μικρή ρωγμή μέσα στη μέρα.
Το πρωί είχε ξεκινήσει γρήγορα, όπως ξεκινούν πολλά πρωινά. Ειδοποιήσεις πριν ακόμη σηκωθεί καλά-καλά από το κρεβάτι, σκέψεις που είχαν ήδη προλάβει τη μέρα, μια αίσθηση έντασης χωρίς σαφή λόγο. Βγήκε στο μπαλκόνι σχεδόν μηχανικά, σαν να πήγαινε να κάνει κάτι συγκεκριμένο. Να πάρει αέρα, να δει τον καιρό, να συνεχίσει αμέσως μετά. Μόνο που δεν συνέχισε αμέσως. Έμεινε εκεί.
Δεν έκανε τίποτα. Δεν προσπάθησε να χαλαρώσει, δεν έβαλε σκοπό, δεν μετέτρεψε τη στιγμή σε “άσκηση”. Κοίταξε απλώς ένα φύλλο που κουνιόταν, τη σκιά του πάνω στον τοίχο, ένα σύννεφο που περνούσε αργά. Στην αρχή πέρασε από μέσα του εκείνη η γνώριμη μικρή ενοχή: χάνω χρόνο. Θα έπρεπε ήδη να έχω μπει σε ρυθμό. Κι όμως, όσο έμενε, κάτι μαλάκωνε χωρίς να κάνει θόρυβο. Η αναπνοή γινόταν λίγο πιο βαθιά. Οι ώμοι έπεφταν σχεδόν ανεπαίσθητα. Το πρόσωπο ξεσφίγγει μερικές φορές πριν το καταλάβεις.
Δεν άλλαξε η μέρα. Άλλαξε η αίσθηση της μέρας.
Και ίσως αυτό να είναι το πρώτο που ξεχνάμε. Ότι η ρύθμιση δεν θέλει πάντα χρόνο. Θέλει μια μικρή παύση που να μην είναι παραγωγική για κανέναν λόγο. Μόνο αληθινή.
Αργότερα, μέσα στην ίδια εβδομάδα, ήρθε μια άλλη στιγμή. Όχι ήσυχη. Ένα σχόλιο που τσίμπησε, ένας τόνος που ανέβηκε, μια από εκείνες τις μικρές στιγμές στις σχέσεις όπου νιώθεις ότι πρέπει να απαντήσεις αμέσως για να προστατευτείς. Το παλιό μοτίβο ήταν γνωστό. Μια γρήγορη, κοφτή απάντηση. Λίγη παραπάνω ένταση. Μετά εξήγηση, μετά απόσταση, μετά κούραση.
Μόνο που αυτή τη φορά έκανε κάτι σχεδόν αόρατο. Πρώτα πάτησε. Ένιωσε τα πέλματά του στο πάτωμα. Άφησε το βάρος να κατέβει προς τα κάτω. Μία εκπνοή βγήκε λίγο πιο αργή. Δεν κράτησε πολύ. Μερικά δευτερόλεπτα μόνο. Αλλά ήταν αρκετά για να μην πεταχτεί η απάντηση από το στόμα του σαν άμυνα.
Και τότε μίλησε αλλιώς. Όχι πιο ωραία. Όχι πιο προσεγμένα. Πιο καθαρά. Με λιγότερη ανάγκη να κερδίσει και περισσότερη δυνατότητα να σταθεί μέσα σε αυτό που ήθελε να πει.
Η γείωση δεν έλυσε τη σχέση. Έλυσε την ένταση που θα τη χαλούσε.
Κάποιες φορές αυτό είναι όλο. Όταν πατάς, η ζωή δεν γίνεται εύκολη. Γίνεται όμως λιγότερο βίαιη. Και αυτό από μόνο του αλλάζει πολλά.
Υπήρξε και μια τρίτη στιγμή. Όχι οξεία, όχι θεαματική. Μια μέρα που ήταν απλώς πολύ. Ή ίσως, την επόμενη φορά, μια μέρα που ήταν βαριά. Σε κάθε περίπτωση, το σύστημα ήταν εκτός μέτρου. Είτε από υπερβολή είτε από χαμήλωμα. Εκεί συνήθως κάνουμε το ίδιο λάθος: προσθέτουμε κάτι ακόμη. Λίγη ακόμη προσπάθεια, λίγη ακόμη πίεση, άλλη μία εξήγηση, άλλο ένα άνοιγμα.
Αυτή τη φορά δεν πρόσθεσε. Αφαίρεσε. Έκλεισε έναν μικρό θόρυβο. Άφησε μια περιττή υποχρέωση. Δεν εξήγησε περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν. Και όταν χρειάστηκε, είπε μόνο: «Σήμερα δεν χωρά αυτό». Μια άλλη φορά, η κίνηση ήταν ακόμη μικρότερη. Πέντε λεπτά για να κλείσει κάτι που είχε μείνει ανοιχτό και τραβούσε ενέργεια χωρίς λόγο.
Δεν ήρθε φως σαν θαύμα. Μπήκε φως σαν μέτρο.
Κι αυτό είναι ίσως το πιο χρήσιμο μέρος αυτής της ιστορίας. Η ισορροπία δεν είναι τελειότητα. Δεν είναι να νιώθεις πάντα σωστά, ούτε να έχεις τη μέρα υπό έλεγχο. Είναι σωστή ένταση. Να ξέρεις πότε χρειάζεται λίγο λιγότερο και πότε λίγο πιο καθαρά.
Αν αυτές οι τρεις μικρές ιστορίες αποδεικνύουν κάτι, είναι μάλλον απλό. Πρώτον, ότι είναι μικρές. Δεύτερον, ότι χωρούν στην αληθινή ζωή. Και τρίτον, ότι αλλάζουν τον τόνο χωρίς να απαιτούν να αλλάξουν ολόκληρη την πραγματικότητα. Η σύνδεση με τη φύση δεν είναι μόνο αυτό που κάνεις έξω. Είναι ο τρόπος που επιστρέφεις μέσα. Οι μεγάλες αλλαγές σπάνια ξεκινούν μεγάλα. Ξεκινούν επαναλαμβανόμενα.
Διάλεξε μία μικρή επιστροφή και κράτα τη για επτά μέρες. Όχι σαν πρόγραμμα. Σαν σημείο.
Η φύση δεν θέλει χρόνο. Θέλει επιστροφή.
