Η Μαρινέλλα οδηγήθηκε, το μεσημέρι της Τρίτης (31/3), στην τελευταία της κατοικία, στο Νεκροταφείο Κηφισιάς, συνοδευόμενη από τους ήχους των τραγουδιών «Ποτέ να μη χαθείς απ’ τη ζωή μου» και «Καμιά φορά» που έπαιξαν σε πνευστά όργανα οι μουσικοί της.
Συγκεκριμένα, η σπουδαία ερμηνεύτρια, που σφράγισε επτά δεκαετίες ελληνικού τραγουδιού, είχε «φύγει» από τη ζωή το Σάββατο (28/3) σε ηλικία 87 ετών. Νωρίτερα, εκατοντάδες πολίτες είχαν συγκεντρωθεί στο παρεκκλήσι του Αγίου Ελευθερίου, στη Μητρόπολη Αθηνών, για το λαϊκό προσκύνημα, που κράτησε ως τη μία το μεσημέρι, ενώ στις 14:00 εψάλη η νεκρώσιμη ακολουθία.
Ετάφη η Μαρινέλλα
Η σορός της μεταφέρθηκε από τη Μητρόπολη στο Νεκροταφείο Κηφισιάς, κάνοντας μια τελευταία διαδρομή μέσα στην Αθήνα. Η οικογένειά της επέλεξε το συγκεκριμένο νεκροταφείο, καθώς βρίσκεται κοντά στο σπίτι που ζούσαν όλοι μαζί.
Εκεί αποχαιρέτησαν τη Μαρινέλλα η μοναχοκόρη της, Τζωρτζίνα Σερπιέρη, η οποία δεν απομακρύνθηκε ούτε λεπτό από το πλευρό της όσο ήταν κλινήρης, τα δύο εγγόνια της και η αδελφή της, Λούλα, με την οποία ζούσε για πολλά χρόνια. Η συγκίνηση ήταν βαθιά, αλλά ο αποχαιρετισμός έγινε με σεμνότητα και διακριτικότητα, όπως πορεύτηκε η ίδια σε ολόκληρη την προσωπική της ζωή.
Στην ταφή, για την οποία η οικογένεια είχε ζητήσει να γίνει ιδιωτικά, παρευρέθηκαν εκτός από τους συγγενείς και ορισμένοι καλλιτέχνες που είχαν στενή σχέση με τη Μαρινέλλα. Ανάμεσά τους ήταν η Χάρις Αλεξίου και ο Γιώργος Νταλάρας, που εκφώνησαν και τους επικήδειους στη Μητρόπολη, ο Σταμάτης Φασουλής, ο Λάκης Λαζόπουλος, ο Γιάννης Βούρος, η Νατάσσα Θεοδωρίδου και η Ζέτα Μακρυπούλια.
Ο συγκλονιστικός επικήδειος από την Αλεξίου
Η Χάρις Αλεξίου αποχαιρέτησε τη Μαρινέλλα με τρεμάμενη φωνή, αναγνωρίζοντας τη θέση μιας ερμηνεύτριας που καθόρισε μια ολόκληρη εποχή στο ελληνικό τραγούδι.
«Στις 25 Σεπτεμβρίου 2024, πάνω στην ωραιότερη σκηνή της χώρας, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, στο Ηρώδειο εκεί που κάθε Έλληνας και ξένος καλλιτέχνης ποθεί να εμφανιστεί, στη σκιά της Ακρόπολης, στη σκιά του Παρθενώνα», ανέφερε αρχικά η Χάρις Αλεξίου και πρόσθεσε: «Εκεί διάλεξες Μαρινέλλα, αρχόντισσά μας, να τραγουδήσεις α καπέλα το μεγάλο αντίο σου. Άφησες την τελευταία σταγόνα της φωνής σου στον βωμό του Ηρωδείου. Έκλεισες τα μάτια σου και δεν μας ξανατραγούδησες. Και ας χτυπούσε ακόμη η καρδιά σου».
Επίσης, η ίδια πρόσθεσε: «Ο κόσμος που σε λάτρεψε, όμως, δεν σε άφηνε να φύγεις. Δεν σου επέτρεπε να τον αφήσεις. Περίμενε να επιστρέψεις γιατί εσύ τον είχες μάθει. Να παίζεις μαζί του. Με τα πήγαινε-έλα σου. Όλη η Ελλάδα μιλάει για εσένα και οι τραγουδιστές της χώρας είναι εδώ να σε τιμήσουν. Και όχι μόνο οι συνάδελφοί σου οι τραγουδιστές, αλλά οι συνάδελφοί σου οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες σου, οι συγγραφείς σου, οι μουσικοί σου, οι ηχολήπτες σου, οι φωτιστές, οι χορευτές, οι παραγωγοί, οι μόδιστροι, οι μακιγιέρ, οι κομμωτές, οι μετρ, οι δημοσιογράφοι και όλος ο πολιτικός κόσμος της χώρας».
«Μιλάει για εσένα όλος Ελληνισμός που κατοικεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη και που τον κατέκτησες και αυτόν, μιλά με λόγια αληθινά, λατρευτικά», σημείωσε η Χάρις Αλεξίου και συνέχισε: «Σε λένε εμβληματική τραγουδίστρια. Πολλοί σε λένε μάνα, σε λένε φίλη, σε λένε εξαιρετική συνάδελφο. Σε λένε γενναιόδωρη, δασκάλα, αιώνια φωνή, γυναίκα με τσαγανό. Μιλάνε για το χιούμορ σου, το νοιάξιμό σου για τους αδύναμους και την ευγνωμοσύνη που νιώθουν όσοι σε γνώρισαν. Και οι νεότεροι για όσα τούς δίδαξες. Ένας φίλος είπε: “Όποιος δεν τον αγκάλιασε η Μαρινέλλα και όποιον δεν του έσφιξε το χέρι, τίποτα δεν ένιωσε απ’ την αγάπη της”».
Η Χάρις Αλεξίου θυμήθηκε προσωπικές στιγμές μαζί της: «Θυμάμαι το αφιέρωμά μας στη Βίκυ Μοσχολιού. Ήμασταν δέκα τραγουδίστριες και σε είχαμε κορυφαία. Πόσο όμορφη ήσουν! Σε θυμάμαι στην τελετή των Ολυμπιακών Αγώνων. Να ανοίγεις τα χέρια σου σαν να ήθελες να πετάξεις. Και εκεί κορυφαία, κορυφαία και άλλοτε ταπεινή. Έκανα μια γιορτή στο σπίτι μου, μια μέρα, και θυμάμαι πώς μπήκες μέσα σαν βασίλισσα, φορώντας μία χρυσή χάρτινη κορόνα και κρατούσες για εμένα ένα πλαστικό διάδημα, γιατί θα ήμουν η πριγκίπισσά σου. Αγκαλιαστήκαμε και γελάσαμε πολύ!».
Κλείνοντας, η Χάρις Αλεξίου είπε: «Το φως σου το λάβαμε, όμως και από μεγάλες αποστάσεις. Μαρινέλλα μου, καπετάνισσα. Αυτή η φωνή από ποια κρυστάλλινη πηγή γεννήθηκε; Για όσους συνεργαστήκαμε μαζί σου, ήσουνα δώρο μεγάλης αξίας. Μας πλούτισες με πολύτιμες αναμνήσεις, κυρά μου. Έτσι θέλουμε να σε θυμόμαστε. Να γελάς με αυτή την κρυστάλλινη φωνή και να είσαι η βασίλισσά μας γιατί σου άρεσε πολύ να γελάς, Μαρινέλλα, να γελάς, να κουβεντιάζεις, να τραγουδάς και να αγαπάς. Να αγαπάς πολύ».
Νταλάρας: «Για εμένα πέθανε η δεύτερη μάνα μου»
Τον δεύτερο επικήδειο εκφώνησε ο Γιώργος Νταλάρας, ο οποίος αποχαιρέτησε τη Μαρινέλλα αποκάλωντάς τη «δεύτερη μάνα» του.
«Δεν μπορώ να το αρνηθώ, ξέρω ότι δεν ήθελες τα πολλά λόγια, και γιατί να τα πω αλλωστε», είπε ο Γιώργος Νταλάρας για τη Μαρινέλλα και πρόσθεσε: «Υπάρχει άνθρωπος που δεν σε ξέρει; Δεν ξέρει τα τραγούδια σου; Την ιστορία σου; Την περιπετειώδη πορεία σου που δεν ήταν καθόλου εύκολη; Μια ζωή γεμάτη περιπέτειες και ανατροπές. Άνοιξες πόρτες, έσπασες ταμπού, γκρέμισες κάστρα, ήσουν γενναία, ανατρεπτική, μοναδική και επίμονη μέχρι το τέλος δημιουργώντας έτσι ένα πρότυπο που ακολούθησαν οι επόμενες γενιές».
Έπειτα, ο ίδιος ανέφερε: «Δεν θα ξεχάσω, όμως, ποτέ με πόσο μεγάλο θαυμασμό και σεβασμό μιλούσες για τις μεγάλες φωνές πριν από εσένα και έπειτα, όταν μου μιλούσες για τη Βίκυ Μοσχολιού και τα εκπληκτικά τραγούδια που τραγούδησε και μετά για τη Χαρούλα μας. Θέλω ακόμα να σου θυμίσω, ως μουσικός, ότι κατάφερες κάτι απίστευτο – οι δεύτερες φωνές σου να ακούγονται σαν πρώτες και να είναι αδιανόητο να φανταστεί κανείς ότι στα τραγούδια που τραγουδάς αν φύγει η φωνή σου, τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ ίδια».
Ο Γιώργος Νταλάρας θυμήθηκε έναν χαρακτηριστικό διάλογό τους: «Όταν σε ρώτησα “Βρε μάνα πως τα κάνεις όλα αυτά, πως παίρνεις τέτοιο ρίσκο;”, μου απάντησες “Η ανάγκη αγόρι μου”. Μαρινέλλα, εσύ δεν πέθανες προχθές, έφυγες, πέταξες πάνω στη σκηνή του Ηρωδείου τον περασμένο Σεπτέμβρη σαν αρχαία τραγωδός, σαν την Εκάβη, όπως σε βάφτισε ο Μίνως Βολανάκης πριν από χρόνια. Προχθές, όμως, Μαρινέλλα, για εμένα πέθανε η δεύτερη μάνα μου, αυτή που με πήρε παιδί σχεδόν από το χέρι και με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου. Να είστε περήφανοι, όπως ήταν και εκείνη για εσάς. Καλό ταξίδι, μάνα, και καλή τύχη όπου και αν πας».
Πηγή: ieidiseis.gr
