ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΕΔΗ
Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς ένα ακόμη πολιτικό σκάνδαλο. Είναι μια ηχηρή υπενθύμιση ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά στον πυρήνα του ελληνικού κράτους.
Η εμπλοκή βουλευτών και κορυφαίων υπουργών της Νέας Δημοκρατίας φέρνει στο φως ένα σοβαρό θεσμικό κενό: υποθέσεις με οσμή διαφθοράς, ρουσφετιών και πιθανών κακουργηματικών πράξεων δεν εντοπίστηκαν εγκαίρως από την ελληνική Δικαιοσύνη, αλλά ήρθαν στο προσκήνιο μέσα από ευρωπαϊκούς μηχανισμούς. Με απλά λόγια, χρειάστηκε να κοιτάξει η Ευρώπη εκεί που η Ελλάδα δεν έβλεπε – ή δεν ήθελε να δει.
Το ερώτημα είναι αμείλικτο: πώς γίνεται να διακινούνται εκατομμύρια, να υπάρχουν ενδείξεις και καταγγελίες, και κανείς εισαγγελέας να μην παρεμβαίνει έγκαιρα; Είναι θέμα ανεπάρκειας, αδράνειας ή κάτι βαθύτερο;
Την ίδια ώρα, η εικόνα των κοινοβουλευτικών εξεταστικών επιτροπών επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το κλίμα. Αντί να λειτουργούν ως εργαλεία ελέγχου, συχνά μετατρέπονται σε πεδία κομματικής προστασίας. Η πρόσφατη εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που ουσιαστικά «έκλεισε» το θέμα σε πολιτικό επίπεδο, διαψεύστηκε σχεδόν άμεσα από τις εξελίξεις που ακολούθησαν σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με άρσεις ασυλίας και νέες κινήσεις της Δικαιοσύνης.
Το μήνυμα προς την κοινωνία είναι σαφές και επικίνδυνο: η αλήθεια δεν αποκαλύπτεται εδώ, αλλά απ’ έξω. Και αυτό πλήττει καίρια την εμπιστοσύνη των πολιτών σε βασικούς θεσμούς, όπως η Δικαιοσύνη και η Βουλή.
Όταν οι πολίτες πιστεύουν ότι οι κανόνες δεν ισχύουν για όλους, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό – είναι βαθιά δημοκρατικό.
Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ δείχνει ότι δεν αρκεί να αποδίδονται ευθύνες εκ των υστέρων. Χρειάζεται ένα σύστημα που να προλαμβάνει, να ελέγχει και να παρεμβαίνει εγκαίρως. Διαφορετικά, η χώρα θα συνεχίσει να λειτουργεί με εξωτερικούς «ελεγκτές» και εσωτερική δυσπιστία.
Και αυτό, σε μια δημοκρατία, είναι ίσως το πιο ανησυχητικό απ’ όλα.
