Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Υπάρχουν εκείνα τα απογεύματα που δεν έχουν πάνω τους τίποτα το δραματικό. Μια κανονική μέρα ήταν. Δουλειά, τηλέφωνα, μετακινήσεις, μικρές υποχρεώσεις, λίγη πίεση, λίγο τρέξιμο, τίποτα που να μοιάζει υπερβολικό. Κι όμως, όταν ο άνθρωπος ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του, νιώθει σαν να μην έχει μείνει τίποτα μέσα του. Αφήνει τα κλειδιά κάπου βιαστικά, βγάζει το μπουφάν, ακούει μια φωνή από το άλλο δωμάτιο, αλλά χρειάζεται λίγα δευτερόλεπτα μόνο και μόνο για να επιστρέψει εκεί. Τα παιδιά μπορεί να του μιλούν κι εκείνος να απαντά σχεδόν μηχανικά. Κάποιος να τον ρωτά κάτι απλό, κι εκείνος να ψάχνει μέσα του λίγη συγκέντρωση. Και όταν τελικά κάθεται για λίγο μόνος, δεν έχει ούτε διάθεση να ξεκουραστεί πραγματικά, ούτε δύναμη να χαρεί τη σιωπή. Είναι εκεί, αλλά είναι σαν να έχει μείνει κάπου πίσω μέσα στη μέρα του.
Αυτό είναι ίσως το πιο παράξενο με την ενέργεια. Δεν λείπει μόνο όταν περνάμε κάτι μεγάλο ή δύσκολο. Μπορεί να λείπει και μέσα σε μια απολύτως συνηθισμένη ημέρα. Γι’ αυτό και πολλοί άνθρωποι αργούν να το καταλάβουν. Δεν λένε εύκολα “είμαι εξαντλημένος”. Συνήθως λένε “έτσι είναι η ζωή”, “θα περάσει”, “κουρασμένη μέρα ήταν”. Κι όμως, κάποιες φορές δεν είναι η μέρα που ήταν βαριά. Είναι αυτό που την ακολουθεί σιωπηλά και αδειάζει τον άνθρωπο πριν καν το προσέξει.
Μια φίλη μου το κατάλαβε από κάτι που φαινόταν ασήμαντο. Κάθε βράδυ, όταν τελείωνε τις δουλειές της, είχε τη συνήθεια να κάθεται με το κινητό στο χέρι και να χαζεύει χωρίς σκοπό. Ειδήσεις, βίντεο, μηνύματα, λίγη σύγκριση, λίγη πληροφορία, λίγος θόρυβος. Δεν της φαινόταν πρόβλημα. Ίσα ίσα, έλεγε ότι έτσι ξεκουράζεται. Μέχρι που μια μέρα το έκοψε για λίγες μόνο ημέρες, όχι από πειθαρχία αλλά από περιέργεια. Και τότε ένιωσε κάτι σχεδόν παράξενο: σαν να είχε κερδίσει μία επιπλέον ώρα μέσα στη μέρα της. Όχι επειδή βρήκε περισσότερο χρόνο στο ρολόι, αλλά επειδή σταμάτησε εκείνη η αόρατη διαρροή που της έπαιρνε καθαρότητα, παρουσία και διάθεση. Η κούρασή της δεν είχε φύγει μαγικά. Απλώς δεν γινόταν πιο βαριά χωρίς λόγο.
Κάτι παρόμοιο συνέβη και με έναν άνδρα που για μήνες έλεγε ότι το σώμα του δεν αντέχει πια. Γυρνούσε σπίτι και ένιωθε εξάντληση χωρίς σαφή λόγο. Τελικά δεν ήταν ακριβώς το σώμα του αυτό που τον λύγιζε. Ήταν τρεις-τέσσερις αποφάσεις που ανέβαλλε συνεχώς. Ένα τηλεφώνημα που δεν ήθελε να κάνει. Μια συζήτηση που πήγαινε όλο πιο πίσω. Μια εκκρεμότητα που έμενε ανοιχτή στο μυαλό του από το πρωί ως το βράδυ. Όταν το είδε καθαρά, κατάλαβε κάτι απλό: δεν κουραζόταν μόνο από όσα έκανε, αλλά και από όσα δεν έκλεινε. Από εκείνο το “μετά” που σέρνεται μαζί σου όλη μέρα, ακόμη κι αν δεν το αγγίζεις.
Κάπου εκεί αρχίζει να φαίνεται και κάτι άλλο. Ότι η ενέργεια δεν φεύγει μόνο από την προσπάθεια. Φεύγει και από όσα μας τραβούν αθόρυβα προς τα κάτω. Από συνήθειες που μοιάζουν αθώες. Από αποφάσεις που καθυστερούν. Από μικρές εσωτερικές εκκρεμότητες που δεν ακούγονται, αλλά πιάνουν χώρο μέσα μας. Κι έτσι ο άνθρωπος αρχίζει να πιστεύει ότι χρειάζεται κάτι απ’ έξω για να σταθεί καλύτερα. Λίγη περισσότερη ξεκούραση, λίγη παραπάνω ώθηση, λίγη τύχη. Ενώ πολλές φορές η αρχή γίνεται αλλού. Σε αυτό που επιλέγεις να προσέξεις. Σε αυτό που σταματάς να αφήνεις να σε αδειάζει χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Η ενέργεια δεν έρχεται πάντα με θόρυβο. Μερικές φορές επιστρέφει όταν κάτι τακτοποιείται μέσα σου. Όταν κλείνει ένας μικρός κύκλος. Όταν κόβεται μια συνήθεια που σου τραβά χώρο. Όταν μια εκκρεμότητα παύει να κρέμεται από πάνω σου όλη μέρα. Δεν είναι κάτι θεαματικό. Αλλά αλλάζει τον τρόπο που φτάνεις το βράδυ στο σπίτι σου. Τον τρόπο που κοιτάς τους ανθρώπους σου. Τον τρόπο που κάθεσαι για λίγο μόνος, χωρίς να νιώθεις ότι έχεις ήδη ξοδευτεί ολόκληρος.
Και ίσως εκεί, σε μια ήσυχη βραδινή στιγμή, με το σπίτι πιο χαμηλωμένο, ένα μικρό φως αναμμένο και τη μέρα σχεδόν κλειστή, να φαίνεται πιο καθαρά η αλήθεια: δεν χρειαζόμαστε πάντα περισσότερη δύναμη. Μερικές φορές χρειαζόμαστε λιγότερες διαρροές.
Όταν έχεις ενέργεια, όλα γίνονται πιο εύκολα.
