Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Το βράδυ της Κυριακής καθόταν στην κουζίνα της με έναν τρόπο διαφορετικό από άλλες φορές. Δεν είχε λυθεί ξαφνικά η ζωή της. Οι ίδιες δουλειές την περίμεναν και την επόμενη μέρα, οι ίδιες εκκρεμότητες, οι ίδιες απαιτήσεις της εβδομάδας. Κι όμως, κάτι μέσα της δεν ήταν ακριβώς το ίδιο. Κοίταζε τις μέρες που πέρασαν και για πρώτη φορά μετά από καιρό δεν ένιωθε μόνο ότι “βγήκαν”. Ένιωθε πως κάτι μετακινήθηκε. Λίγο, αλλά αληθινά. Μια στιγμή που σταμάτησε και πρόσεξε πόσο κουρασμένη ήταν. Ένα πρωινό που σηκώθηκε λίγο πιο καθαρή. Μια βόλτα που δεν έκανε από υποχρέωση αλλά γιατί το σώμα της το χρειαζόταν. Ένα βράδυ που έκλεισε νωρίτερα το φως. Δεν ήταν μεγάλες αλλαγές. Ήταν όμως αρκετές για να της δείξουν κάτι που είχε καιρό να νιώσει: ότι ίσως η ενέργεια δεν είναι κάτι που απλώς έχεις ή δεν έχεις. Ίσως είναι κάτι που ξαναχτίζεται.
Ένας άνθρωπος που ήξερα έλεγε για χρόνια την ίδια φράση: «Είμαι πάντα κουρασμένος». Το έλεγε τόσο συχνά, που είχε γίνει σχεδόν μέρος της ταυτότητάς του. Σαν να ήταν μια σταθερή περιγραφή του εαυτού του. Στην αρχή πίστευε ότι απλώς δούλευε πολύ. Ύστερα ότι μεγάλωσε. Μετά ότι έτσι είναι η ζωή. Μέχρι που κάποια στιγμή άρχισε να προσέχει λίγο πιο καλά τι τον άδειαζε πραγματικά. Και τότε είδε κάτι που δεν είχε σκεφτεί: δεν τον κούραζαν μόνο οι δουλειές. Τον κούραζαν οι ανοιχτές εκκρεμότητες, οι μισές αποφάσεις, οι συνεχείς μικρές υποχρεώσεις που έπαιρναν χώρο μέσα του χωρίς να φαίνονται, η διαρκής αίσθηση ότι ήταν παντού λίγο και πουθενά ολόκληρος. Όταν το είδε, δεν άλλαξε τα πάντα. Άλλαξε όμως τον τρόπο που κοιτούσε την κούρασή του. Και αυτό ήταν η αρχή. Γιατί από εκεί και μετά δεν πολεμούσε πια μόνο το σύμπτωμα. Άρχισε να αναγνωρίζει τις λάθος πηγές της εξάντλησής του.
Μια άλλη γυναίκα άρχισε να κοιμάται στις δέκα. Όχι πάντα, όχι με θρησκευτική συνέπεια, όχι με τη σοβαρότητα ενός “νέου εαυτού”. Απλώς αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι που της φαινόταν μικρό αλλά εφικτό. Να χαμηλώνει τα φώτα λίγο νωρίτερα. Να αφήνει το κινητό στην άκρη. Να μη σέρνει τη νύχτα μέχρι να μην αντέχει άλλο. Στην αρχή δεν είδε θαύμα. Μετά όμως άρχισε να αλλάζει το πρωί. Δεν πεταγόταν πια από το κρεβάτι ήδη καθυστερημένη μέσα της. Είχε λίγο περισσότερο χώρο. Έπινε τον καφέ της χωρίς την ίδια βιασύνη. Ετοίμαζε τα πράγματά της χωρίς εκείνη τη γνώριμη ένταση που χαλάει ολόκληρη τη μέρα από τα πρώτα λεπτά. Η πρωινή ρουτίνα της δεν μεταμορφώθηκε επειδή “οργανώθηκε”. Μεταμορφώθηκε επειδή η προηγούμενη νύχτα άρχισε να τη στηρίζει αντί να τη φθείρει.
Και υπήρχε κι ένας νεότερος άνθρωπος που για καιρό άφηνε τη ζωή του να τρέχει πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούσε να τη νιώσει. Δούλευε, απαντούσε, προλάβαινε, γέμιζε τις ώρες του με πράγματα που φαίνονταν απαραίτητα. Κάπου εκεί ο περίπατος είχε γίνει κάτι δευτερεύον. Κάτι που “θα έκανε όταν είχε χρόνο”. Μόνο που χρόνος δεν υπήρχε ποτέ. Μέχρι που μια μέρα αποφάσισε να τον βάλει στη λίστα προτεραιοτήτων, όχι στο τέλος της. Δεκαπέντε λεπτά. Μερικές φορές είκοσι. Χωρίς μουσική πάντα. Χωρίς ιδιαίτερο στόχο. Και μετά από λίγο καιρό κατάλαβε κάτι απλό αλλά σπουδαίο: δεν είχε αρχίσει μόνο να περπατά περισσότερο. Είχε σταματήσει να ξεχνά να ζει. Ο περίπατος έγινε το σημείο όπου η μέρα σταματούσε να είναι μόνο διαχείριση και ξαναγινόταν εμπειρία.
Ίσως τελικά αυτό να σημαίνει ότι ο άνθρωπος ξαναβρίσκει την ενέργειά του. Όχι ότι γίνεται ξαφνικά ακούραστος. Όχι ότι όλα διορθώνονται μεμιάς. Αλλά ότι αρχίζει να βλέπει λίγο καθαρότερα τι τον αδειάζει και τι τον στηρίζει. Ότι δίνει λίγη περισσότερη θέση στον ύπνο, στην κίνηση, στη σιωπή, στη φύση, στις μικρές πράξεις που δεν εντυπωσιάζουν κανέναν αλλά κρατούν όρθια μια ολόκληρη εβδομάδα. Κάπως έτσι η ενέργεια παύει να μοιάζει με κάτι τυχαίο και αρχίζει να γίνεται κάτι που καλλιεργείται, μέρα-μέρα.
Και ίσως κάπου εκεί, σε μια βραδινή ηρεμία πριν αρχίσει μια νέα εβδομάδα, με το σπίτι λίγο πιο χαμηλωμένο, ένα ποτήρι νερό στον πάγκο και το φως πιο μαλακό από συνήθως, να χωρά αυτή η σκέψη χωρίς καμία υπερβολή: δεν χρειάζεται να αλλάξουν όλα μαζί. Αρκεί κάτι να αρχίσει να δουλεύει υπέρ σου.
Η ενέργεια χτίζεται, δεν χαρίζεται.
