Από τη διαγραφή του από τον Κώστα Καραμανλή το 1998 μέχρι την πολιτική του επιστροφή και την ανάληψη κομβικών υπουργικών χαρτοφυλακίων, ο Γιώργος Σουφλιάς που πέθανε σε ηλικία 85 ετών, αποτέλεσε μία από τις πλέον εμβληματικές προσωπικότητες της Νέας Δημοκρατίας.
Για πολλούς θεωρείται ο «Νέστορας» της παράταξης, ένας πολιτικός με ισχυρή επιρροή, βαθιά γνώση των εσωκομματικών ισορροπιών και καθοριστική συμβολή σε κρίσιμες περιόδους της δεξιάς.
Η πολιτική του διαδρομή σημαδεύτηκε από τη μετωπική σύγκρουση με τον τότε πρόεδρο της ΝΔ, Κώστα Καραμανλή, με αφορμή τη στάση του κόμματος στο νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ, μια αντιπαράθεση που οδήγησε στη διαγραφή του και σε μια τριετή απομάκρυνση από την παράταξη. Ωστόσο, η επαναπροσέγγιση των δύο ανδρών το 2001 άνοιξε τον δρόμο για την επιστροφή του Σουφλιά στο πολιτικό προσκήνιο και τη μετατροπή του σε έναν από τους πιο στενούς συνεργάτες του Καραμανλή.
Η εσωκομματική κρίση
Η διαγραφή του Γιώργου Σουφλιά από τη Νέα Δημοκρατία το 1998 αποτέλεσε μία από τις σοβαρότερες εσωκομματικές κρίσεις που κλήθηκε να διαχειριστεί ο νεοεκλεγείς τότε πρόεδρος του κόμματος, Κώστας Καραμανλής. Λιγότερο από έναν χρόνο μετά την ανάληψη της ηγεσίας, ο Καραμανλής βρέθηκε αντιμέτωπος με ανοιχτή αμφισβήτηση από κορυφαία στελέχη της παράταξης, με αφορμή τη στάση της ΝΔ απέναντι στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Σημίτη για τις ΔΕΚΟ.
► Πέθανε ο Γιώργος Σουφλιάς, ιστορικό στέλεχος της ΝΔ
Η κρίση κορυφώθηκε στις αρχές Φεβρουαρίου του 1998, όταν η ηγεσία της ΝΔ αποφάσισε να επιβάλει κομματική πειθαρχία στη σχετική ψηφοφορία. Ο Γιώργος Σουφλιάς, μαζί με τους Στέφανο Μάνο και Βασίλη Κοντογιαννόπουλο, διαφοροποιήθηκαν ανοιχτά από την επίσημη γραμμή του κόμματος, υποστηρίζοντας ότι η ΝΔ έπρεπε να υπερψηφίσει τη διάταξη για την αλλαγή του εργασιακού καθεστώτος στις ΔΕΚΟ, καθώς θεωρούσαν ότι βρισκόταν πιο κοντά στις διαχρονικές θέσεις της παράταξης για τις μεταρρυθμίσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις.
Η στάση αυτή ερμηνεύθηκε από το επιτελείο Καραμανλή όχι απλώς ως πολιτική διαφωνία, αλλά ως ευθεία αμφισβήτηση της ηγεσίας του κόμματος. Το κλίμα είχε ήδη επιβαρυνθεί από δημόσιες παρεμβάσεις, δηλώσεις και διαρροές που ανέδειχναν διαφορετικές «γραμμές» στο εσωτερικό της ΝΔ, με τον πρόεδρο του κόμματος να θεωρεί ότι η προσπάθειά του να επιβάλει ενιαία πολιτική έκφραση υπονομευόταν συστηματικά.
Μετά την ονομαστική ψηφοφορία στη Βουλή, όπου οι διαφωνούντες επέμειναν στη θέση τους παρά τις σαφείς προειδοποιήσεις της ηγεσίας, ο Κώστας Καραμανλής αποφάσισε να παραπέμψει στο Πειθαρχικό Συμβούλιο τα στελέχη που δεν ακολούθησαν την κομματική γραμμή. Στις 3 Φεβρουαρίου 1998 το Πειθαρχικό εισηγήθηκε τη διαγραφή των Γιώργου Σουφλιά, Στέφανου Μάνου και Βασίλη Κοντογιαννόπουλου, ενώ επιβλήθηκαν και ποινές σε άλλα στελέχη.
Για πολλούς, η απόφαση σηματοδότησε την πρώτη μεγάλη επίδειξη πυγμής του Κώστα Καραμανλή απέναντι στους εσωκομματικούς μηχανισμούς και στα ιστορικά στελέχη που διατηρούσαν ισχυρή επιρροή στη ΝΔ. Από την πλευρά του ο Γιώργος Σουφλιάς υποστήριξε ότι υπερασπιζόταν τις ιδεολογικές αρχές της παράταξης, ενώ συνεργάτες του έκαναν λόγο για προσπάθεια φίμωσης κάθε διαφορετικής άποψης.
Η επιστροφή και τα μεγάλα έργα
Η ρήξη κράτησε περίπου τρία χρόνια. Το 2001 ο Γιώργος Σουφλιάς επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία, έπειτα από πρωτοβουλία του ίδιου του Κώστα Καραμανλή, και στα χρόνια που ακολούθησαν εξελίχθηκε σε έναν από τους στενότερους συνεργάτες του, αναλαμβάνοντας κορυφαία υπουργικά χαρτοφυλάκια στις κυβερνήσεις της περιόδου 2004-2009.
Κατά τη διάρκεια αυτής της δεύτερης περιόδου, του ανατέθηκε το εξαιρετικά κρίσιμο χαρτοφυλάκιο των δημοσίων έργων και του περιβάλλοντος.
Στο πλαίσιο αυτό, συνέδεσε άμεσα το όνομά του με τον σχεδιασμό, τη δημοπράτηση και την υλοποίηση ορισμένων από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα έργα υποδομής που κατασκευάστηκαν ποτέ στην Ελλάδα, αλλάζοντας ριζικά τον συγκοινωνιακό και οικιστικό χάρτη της χώρας.
Ειδικότερα, ως υπουργός ΠΕΧΩΔΕ στις κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή (2004-2009), ο Γιώργος Σουφλιάς συνέδεσε το όνομά του με την ολοκλήρωση ή την προώθηση ορισμένων από τα μεγαλύτερα έργα υποδομών της Ελλάδας.
Τα σημαντικότερα έργα της περιόδου του ήταν:
Η ολοκλήρωση της Αττική Οδός και των συμπληρωματικών της συνδέσεων.
Η παράδοση της Γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου σε πλήρη λειτουργία και η ανάπτυξη των οδικών αξόνων που τη συνδέουν με την υπόλοιπη χώρα.
Η επανεκκίνηση και προώθηση των μεγάλων αυτοκινητοδρόμων με συμβάσεις παραχώρησης, όπως η Ολυμπία Οδός, η Ιόνια Οδός, ο Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου και ο Ε65.
Η ολοκλήρωση μεγάλου μέρους της Εγνατία Οδός και των κάθετων αξόνων της.
Η κατασκευή και παράδοση σημαντικών τμημάτων του Προαστιακός Σιδηρόδρομος Αθηνών.
Η προώθηση της επέκτασης του Μετρό Αθήνας προς το Αιγάλεω και άλλες περιοχές της πρωτεύουσας.
Η εκκίνηση των διαδικασιών για το Μετρό Θεσσαλονίκης, με τη σύμβαση κατασκευής να υπογράφεται το 2006.
Αντιπλημμυρικά και περιβαλλοντικά έργα σε Αττική και περιφέρεια.
Η προώθηση του προγράμματος αποκατάστασης των περιοχών που επλήγησαν από τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007 στην Πελοπόννησος και την Εύβοια.
Πηγή: ieidiseis.gr
