Γράφει ο Αγγελος Αγραφιώτης, Πολιτευτής ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ Μαγνησίας
Ενώ ο υπουργός κόβει κορδέλες και πανηγυρίζει για τα ηλεκτρονικά βραχιολάκια, οι πολίτες του Βόλου συνεχίζουν να περιμένουν πάνω από έξι ώρες στα επείγοντα. Γιατί η Υγεία δεν σώζεται με εφαρμογές και επικοινωνιακά τρικ, αλλά με γιατρούς και νοσηλευτές.
Τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Υγείας, όπως παρουσιάστηκαν πρόσφατα στα ΜΜΕ, αποκαλύπτουν μια πραγματικότητα που κανένα ηλεκτρονικό βραχιολάκι δεν μπορεί να κρύψει: στο Νοσοκομείο Βόλου οι αναμονές στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών ξεπερνούν τις έξι ώρες.
Την ίδια στιγμή, ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης εμφανίζεται σχεδόν καθημερινά στα μέσα ενημέρωσης για να διαφημίσει το νέο σύστημα ηλεκτρονικής διαχείρισης ασθενών, υποστηρίζοντας ότι οι χρόνοι αναμονής μειώνονται και οι υπηρεσίες βελτιώνονται.
Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη.
Γιατί όσο σύγχρονο κι αν είναι ένα ηλεκτρονικό βραχιολάκι, δεν μπορεί να εξετάσει ασθενείς.
Δεν μπορεί να κάνει διάγνωση.
Δεν μπορεί να μπει στο χειρουργείο.
Δεν μπορεί να χορηγήσει φάρμακα.
Δεν μπορεί να καλύψει τις τεράστιες ελλείψεις προσωπικού.
Το βραχιολάκι απλώς καταγράφει την αναμονή. Δεν την εξαφανίζει.
Το πρόβλημα έχει όνομα: Υποστελέχωση
Οι πολίτες της Μαγνησίας το γνωρίζουν καλά. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές του Νοσοκομείου Βόλου δίνουν καθημερινά έναν άνισο αγώνα για να κρατήσουν όρθιο το δημόσιο σύστημα υγείας.
Όταν όμως τα κενά παραμένουν ακάλυπτα, όταν οι συνταξιοδοτήσεις δεν αναπληρώνονται, όταν οι εφημερίες γίνονται με εξαντλημένο προσωπικό και όταν οι νέοι γιατροί επιλέγουν να φύγουν στο εξωτερικό, καμία ψηφιακή εφαρμογή δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ανθρώπινη παρουσία.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει ως μεταρρύθμιση αυτό που στην πραγματικότητα αποτελεί απλή διαχείριση της αναμονής.
Αντί να μειώνει τις ουρές, καταγράφει ψηφιακά τις ουρές.
Αντί να προσλαμβάνει προσωπικό, εγκαθιστά συστήματα παρακολούθησης.
Αντί να λύνει το πρόβλημα, προσπαθεί να το εμφανίσει ως λυμένο.
Υγεία για όλους ή για όσους μπορούν να πληρώσουν;
Η εικόνα αυτή δημιουργεί εύλογες ανησυχίες.
Όταν το δημόσιο νοσοκομείο δυσκολεύεται να εξυπηρετήσει εγκαίρως τους πολίτες, πολλοί οδηγούνται αναγκαστικά στον ιδιωτικό τομέα.
Όχι επειδή το επιλέγουν.
Αλλά επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή.
Έτσι, σταδιακά διαμορφώνεται ένα σύστημα δύο ταχυτήτων: όσοι έχουν χρήματα βρίσκουν γρήγορα λύση, ενώ οι υπόλοιποι περιμένουν ατελείωτες ώρες στα δημόσια νοσοκομεία.
Και όσο οι αναμονές μεγαλώνουν, τόσο ενισχύεται η αντίληψη ότι η ιδιωτική υγεία είναι η μόνη διέξοδος.
Αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση.
Είναι απαξίωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας.
Οι πολίτες ζητούν γιατρούς, όχι κορδέλες εγκαινίων
Ο υπουργός μπορεί να συνεχίσει να φωτογραφίζεται μπροστά σε νέα ΤΕΠ, να κόβει κορδέλες και να παρουσιάζει ηλεκτρονικά συστήματα ως μεγάλες τομές.
Το ερώτημα όμως παραμένει απλό:
Ποιος θα εξετάσει τον ασθενή που περιμένει έξι ώρες;
Ποιος θα αναλάβει το περιστατικό όταν δεν υπάρχουν αρκετοί γιατροί;
Ποιος θα στηρίξει τον εξαντλημένο νοσηλευτή που εργάζεται στα όρια των αντοχών του;
Οι πολίτες του Βόλου δεν ζητούν περισσότερα βραχιολάκια.
Ζητούν περισσότερους γιατρούς.
Ζητούν περισσότερους νοσηλευτές.
Ζητούν αξιοπρεπή και άμεση πρόσβαση στην υγεία.
Γιατί η υγεία είναι κοινωνικό αγαθό και όχι επικοινωνιακή καμπάνια.
Και όσο η κυβέρνηση επιμένει να αντιμετωπίζει τα συμπτώματα αντί για τις αιτίες, οι ουρές στα επείγοντα θα συνεχίσουν να αποτελούν το πιο αδιάψευστο σχόλιο για την πραγματική κατάσταση του ΕΣΥ.
