Η ιστορία μιας Μητρόπολης δεν γράφεται μόνο με λόγια και τελετές. Γράφεται όταν ιστορικά μοναστήρια που είχαν σιωπήσει για χρόνια αποκτούν ξανά ζωή. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πάλτσης.
Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος έχει αποδείξει διαχρονικά ότι αντιμετωπίζει τα μοναστήρια όχι ως μνημεία του παρελθόντος, αλλά ως ζωντανούς πνευματικούς οργανισμούς που μπορούν να προσφέρουν και σήμερα στον άνθρωπο. Δεν είναι τυχαίο ότι κατά τη διάρκεια της ποιμαντορίας του μοναστήρια που είχαν εγκαταλειφθεί απέκτησαν ξανά μοναχική ζωή, ανακαινίστηκαν και μετατράπηκαν σε τόπους προσευχής και προσκυνήματος.
Η Πάλτση αποτελεί ακόμη έναν κρίκο σε αυτή την αλυσίδα. Με επιμονή, όραμα και πίστη, ο Ιγνάτιος στηρίζει κάθε προσπάθεια αναγέννησης της εκκλησιαστικής ζωής, γνωρίζοντας ότι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη δεν είναι τα κτίρια, αλλά οι άνθρωποι που τα ζωντανεύουν.
Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι στα χρόνια της διακονίας του διαμορφώθηκε ένας νέος μοναστικός χάρτης στη Μαγνησία. Και αυτό είναι ίσως από τα πιο ουσιαστικά έργα που θα αφήσει πίσω του: μια Εκκλησία που δεν διατηρεί απλώς την ιστορία της, αλλά συνεχίζει να τη γράφει.
