Συνεχίζοντας να υποδύεται τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο Αλέξης Τσίπρας ξεπατικώνει διαρκώς τις μεθόδους του πριν από μισό αιώνα. Μετά την επίδειξη της ιδρυτικής Διακήρυξης της ΕΛΑΣ στο Θησείο και τον διορισμό όσων θα… εκλεγούν αργότερα στα «όργανα», θα ανακοινώσει, όπως λέγεται, και «πρόγραμμα εκατό ημερών».
Οι τελευταίες ομιλίες του στο —κομματικό πλέον— κοινό του, δείχνουν ότι όσο επαναφέρει τον παλαιό Παπανδρέου, τόσο επιχειρεί να βάλει στην άκρη τον παλαιό Τσίπρα – εμφανιζόμενος διαφορετικός στο νέο κόμμα που διαμορφώνει με «πρώτη ύλη» κυρίως εκπροσώπους της μεσαίας τάξης, της διανόησης και του ευρύτερου κράτους.
Απευθυνόμενος στη «σκιώδη κυβέρνηση» με τα καλά βιογραφικά και την «κεντρική καθηγητική ομάδα» —με την ίδια ελιτίστικη σύνθεση, όπως τεκμηρίωσε, ο Γιάννης Μαύρης με άρθρο— δίνει σε όλους να καταλάβουν ότι δεν έρχεται ως ανατροπέας αλλά ως διαχειριστής. Καλύτερος από τον Μητσοτάκη και, πάντως, εντιμότερος.
Διακινδυνεύοντας να βρεθεί μπροστά σε φθινοπωρινές -δημοσκοπικές- ανατροπές, παίρνει ως δεδομένο ότι είναι ήδη αξιωματική αντιπολίτευση, ράβει τα κοστούμια των υπουργών του και παρουσιάζει τις εκλογές ως χορό για δύο. Εξαφανίζει όποιον υπάρχει ανάμεσα στον ίδιο και τον απερχόμενο Πρωθυπουργό, κρίνοντας ότι για όλους «έχει κλείσει ο ιστορικός κύκλος» —παρ’ ότι τον συμπεριλαμβάνει, ως πρώην Πρωθυπουργό και μάλιστα «μνημονιακό».
Η διαφοροποίηση του Γιάννη Δραγασάκη
Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε. Αλλά η αντίρρηση προήλθε από έναν άνθρωπο υπεράνω πάσης υποψίας: τον Γιάννη Δραγασάκη. Πρόσωπο άτρωτο σε στιγματισμό από έναν κύκλο προσώπων δίπλα στον Τσίπρα, οι οποίοι ακολουθούν τις μεθόδους του Ζαχαριάδη έναντι όσων δεν πάνε με τα νερά τους.
Νέστωρας του χώρου, οικονομολόγος από το LSE, συγκροτημένος πολιτικός ήπιων τόνων με εκτίμηση και εκτός της Αριστεράς, αντιπρόεδρος στις κυβερνήσεις Τσίπρα, με συνέντευξή του στο κρατικό ραδιόφωνο —που περιέργως υποτιμήθηκε— διαφοροποιήθηκε επί της ουσίας απέναντί του. Ως βουλευτής πλέον μετά την αντικατάσταση της Αχτσιόγλου, χωρίς να υιοθετεί τη ροπή που την οδήγησε σε αποχώρηση.
Μετά λόγου γνώσεως, έδωσε στον πρώην Πρωθυπουργό τα εύσημα που του ανήκουν, αλλά μίλησε για το εγχείρημά του με μάλλον αυστηρό τρόπο και χωρίς να συμμερίζεται την αισιοδοξία του.
Διευκρίνισε μάλιστα με συγκατάβαση ότι δεν δέχθηκε πρόταση να μετέχει στο νέο σχήμα και αυτό μάλλον τον διευκολύνει, γιατί πλέον «μπορώ να βλέπω τα πράγματα από μια απόσταση».
Από αυτή τη θέση κατανοεί ότι «ο Τσίπρας δεν θέλει να φανεί ότι αυτό που κάνει είναι μία ένωση θραυσμάτων από τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ» και χαρακτήρισε το «εγχείρημά» του ως «πρωτοβουλία με ηγετικά χαρακτηριστικά, ένα κόμμα που χτίζεται από τα πάνω».
Παρ’ ότι «θεωρεί θετικό ότι υπάρχει αυτή η πρωτοβουλία», δεν δείχνει να πείθεται από την ιδέα ότι διαμορφώνεται ήδη ως εναλλακτική λύση στο πολιτικό σύστημα: «Δεν μπορούμε να το προεξοφλήσουμε, θα δούμε την εξέλιξή της».
Οι κίνδυνοι των αποσπασματικών μέτρων
Όταν η συζήτηση φτάνει στην πολιτική ουσία όσων έχει αναγγείλει ως τώρα ο πρώην Πρωθυπουργός, στέκεται με σκεπτικισμό στις προτάσεις για φορολόγηση του πλούτου —όταν ήδη στελέχη της ΕΛΑΣ κόβουν και ράβουν κατά βούληση.
Ο Δραγασάκης σημειώνει ότι «υπάρχει ένα παγκόσμιο πρόβλημα το οποίο υπάρχει και στην Ελλάδα» και αφορά πρωτίστως «την αντιμετώπιση των ανισοτήτων, της φτώχειας» —ήτοι: δεν πρόκειται απλώς για χρηματοδότηση προεκλογικών προγραμμάτων.
Αποδίδοντας, ευλόγως, στον Γάλλο οικονομολόγο Γκαμπριέλ Ζουκμάν την ιδέα για «φόρο 2% επί των περιουσιών των υπερπλουσίων, οι οποίοι δεν φορολογούνται ή φορολογούνται ελάχιστα», σημειώνει κάποιες παραμέτρους που παρακάμπτει η πρόταση Τσίπρα, μιλώντας εκ πείρας: «Επειδή εγώ τα έζησα αυτά, εσείς είστε νεότεροι».
Εξηγεί ότι η μείωση του φόρου επί των κερδών από 45% στο σημερινό 22%, υπήρξε «υποτίθεται για να γίνουν επενδύσεις» που δεν έγιναν. Και, εν πάση περιπτώσει, το ζήτημα δεν είναι όπως το θέτει ο Τσίπρας, αλλά είναι «θέμα συνολικής φορολογικής μεταρρύθμισης» — και ρίχνει μια ευθεία βολή:
– «Η αποσπασματική ανακοίνωση των μέτρων ενέχει κινδύνους παρανόησης του τι ακριβώς πρόκειται να γίνει. Το θέμα είναι να έχουμε ένα πιο δίκαιο σύστημα. Άρα, πρέπει να πεις ποιους φόρους θα μειώσεις, ποιους φόρους θα αυξήσεις, πώς θα το κάνεις, ούτως ώστε να διαμορφωθεί στην κοινωνία μια εικόνα και να μπορούν και άλλες δυνάμεις να συμπράξουν».
Προχωρώντας ακόμη περισσότερο από πολιτική άποψη, υπογραμμίζει: «Δεν θεωρώ ότι μια ολοκληρωμένη φορολογική μεταρρύθμιση μπορεί να γίνει με ένα κόμμα και όλα τα άλλα να είναι απέναντι. Πρέπει να διαμορφωθούν συμμαχίες και στην κοινωνία και στο πολιτικό σύστημα… Δηλαδή δεν είναι μια εξίσωση άσπρο-μαύρο, αλλά είναι το θέμα σοβαρό».
Μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα
Είναι προφανές ότι ο πολύπειρος Δραγασάκης δεν εγκρίνει την πρόταση Τσίπρα για «φορολόγηση του 1% των πιο πλούσιων Ελλήνων», που εμφανίζεται ως μέθοδος εξεύρεσης πόρων προκειμένου «να στηριχθεί η οικονομία και ο «νέος Πατριωτισμός», μαζί με τη φορολογία και την αλλαγή στρατηγικής στο τραπεζικό σύστημα».
Εμφανώς ο πρώην αντιπρόεδρος δεν συνυπογράφει τη θέση ότι για «δωρεάν δημόσιες μεταφορές για όλους» —και όχι μόνο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όπως είπε αρχικά— «30% φθηνότερο ρεύμα για νοικοκυριά και επιχειρήσεις, δικαίωμα στη στέγη, κατάργηση των Πανελλαδικών και «αξιοπρεπείς αμοιβές στην Παιδεία και την Υγεία», θα «βρούμε τα λεφτά στη δικαιοσύνη και την εντιμότητα».
Ακούγεται ευχάριστα, όσο και η χρηματοδότηση του κόμματος με την απίστευτη επιστροφή στο παλαιό σύνθημα του Κώστα Λαλιώτη για το ΠΑΣΟΚ: «Δεν θέλουμε πολλά από λίγους, αλλά λίγα από πολλούς».
Είναι προφανές ότι με την πολιτική πείρα του και γνωρίζοντας οικονομικά, ο Δραγασάκης δεν υιοθετεί τις μεθόδους και τα συνθήματα της ΕΛΑΣ. Και μάλλον δεν διαφωνεί με όσους καταλογίζουν στον επικεφαλής της αλαζονική συμπεριφορά προς τους πρώην συντρόφους του, ζητώντας τους να γίνουν απλά μέλη έως ότου κρίνει αν κάποιοι θα συμμετέχουν στα ψηφοδέλτια
Καθώς ο Δραγασάκης ο ίδιος ποτέ δεν θεωρήθηκε «βαρίδι» για τον Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ, ο αποκλεισμός του από το νέο κόμμα μπορεί να θεωρηθεί αποτέλεσμα διαφωνιών σε αυτές ακριβώς τις πρακτικές.
Όπως λέει, «συζήτησε με τον Τσίπρα», αλλά «δεν θέλω να είμαι αναλυτικός στο κομμάτι αυτό». Αυτό υποδηλώνει ότι μπροστά υπάρχει ένα μεγάλο δίλημμα: θα οδηγηθεί σε βελούδινο διαζύγιο με τον Τσίπρα ή θα υπάρξει σύγκρουση για την ουσία των εξελίξεων στον ευρύτερο χώρο τους;
Πηγή: ieidiseis.gr
